«Η ΑΡΠΑΓΗ 2»

Απαγωγές στην Κωνσταντινούπολη

Σύμφωνα με τη χολιγουντιανή συνταγή για τις ταινίες δράσης αυτό που έχει τη μικρότερη σημασία είναι η αληθοφάνεια. Κι ακόμη μικρότερη η συγκεκριμενοποίηση του σεναρίου. Με τούτες τις παραδοχές αυτό που μετράει είναι η δράση για τη δράση γαρνιρισμένη με ολίγον από καταδίωξη, μία δόση υπερηρωισμού και κατιτί από οικογενειακό δράμα. Ανακατεύουμε, κινηματογραφούμε το μίγμα, το πλακώνουμε στο μοντάζ και ιδού η «Αρπαγή 2» για χειρός Ολιβιέ Μεγκατόν που γοητεύτηκε από τη λάμψη της Μέκκας του κινηματογράφου και εγκατέλειψε τη Γαλλία. Όμως αυτό δε μας φορά. Καθείς εφ΄ ώ ετάχθη. Αυτό που μας αφορά είναι η ταινία ως προϊόν που πηγαίνουμε να δούμε και, αν μη τι άλλο, θέλουμε να περάσουμε καλά.

Ας δούμε λοιπόν, τι συμβαίνει με την «Αρπαγή 2». Κατ’ αρχήν η υπόθεση. Κατά πως φαίνεται ξεκινά κάπου εκεί που είχε τελειώσει η πρώτη ταινία. Σε κάποιο χωριό στην Αλβανία κηδεύονται τα θύματα του Μπράιαν Μιλς, που είχαν απάγει την κόρη του, Κιμ. Ο πατέρας του ενός υπόσχεται εκδίκηση και αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει το σχέδιό του που είναι να φέρει τον Μπράιαν στο χωριό και να ποτίσει με το αίμα του το χώμα. Στο μεταξύ ο Μπράιαν βρίσκεται με την Κιμ και την πρώην σύζυγό του Λενόρ στην Κωνσταντινούπολη. Οι απαγωγείς καταφέρνουν να πιάσουν αυτόν και τη γυναίκα του. Και η δράση αρχίζει με την κόρη να κάνει πράγματα και θαύματα με οδηγίες που της δίνει ο πατέρας της από κινητό τηλέφωνο και στη συνέχεια μαζί να προσπαθούν να ελευθερώσουν τη Λενόρ.

Δράση έχουμε μαζί με όλα τα αξεσουάρ. Ο σκηνοθέτης δεν τα πάει άσχημα αφού καταφέρνει να δώσει στην ταινία έναν καλό ρυθμό που κρατάει το θεατή. Βέβαια το σενάριο είναι αφόρητα αναμενόμενο και το όποιο σασπένς εξανεμίζεται γρήγορα. Αυτό που μένει είναι η δράση, οι πυροβολισμοί, τα κυνηγητά, τα αυτοκίνητα που συγκρούονται και φυσικά η γοητεία των δρόμων της Κωνσταντινούπολης. Μην ψάχνεται πρωτοτυπίες, υπερβάσεις και άλλα τέτοια «κουλτουριάρικα» στην ταινία. Το μοναδικό στοιχείο που διαθέτει είναι η δράση η οποία όπως γράφω και στην αρχή, μικρή σχέση έχει με την αληθοφάνεια. Έχει και έναν κεντρικό ήρωα που θυμίζει έντονα τον Τζέισον Μπορν και κάποιες στιγμές τον Τζέιμς Μποντ.

Όπως καταλάβατε μιλάμε για μια ταινία που κινείται στη μετριότητα, που ίσως θα μπορούσε να σας διασκεδάσει εάν δεν έχετε ιδιαίτερες απαιτήσεις και βολεύεστε με την ελαφρότητα ενός αφελούς σεναρίου και μιας διεκπαιρεωτικής σκηνοθεσίας η οποία όμως καταφέρνει να διατηρήσει κάποιο ενδιαφέρον. Θέλω να πως με λίγα λόγια πως η ταινία δεν είναι εντελώς για τα σκουπίδια αλλά δε θα τη θυμάστε ούτε το επόμενο πρωινό.

Α, και για να μην ξεχνιόμαστε. Μετά όλα τα βάσανα που περνά στην Κωνσταντινούπολη, η οικογένεια βαδίζει προς ταχεία επανένωση. Έτσι για να μην ξεχνάμε τα ιερά και τα όσια της χολιγουντιανής «ιδεολογίας».

                                                                       Η ΕΠΟΧΗ 14 Οκτωβρίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s