«ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ»

Η ελεγεία ενός ανθρώπου

Eχω ξαναγράψει για τον τουρκικό κινηματογράφο, με αφορμή ταινίες που έχω δει από τη γειτονική χώρα, πως πρόκειται για έναν κινηματογράφο που τον χαρακτηρίζει η δύναμη, το πάθος και συχνά η τόλμη. Άλλωστε ονόματα όπως του Τζειλάν, του Ντεμίρκουμπουζ, του Ζαίμ, της Ουστάογλου και άλλων είναι γνωστά και έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.
Το «Φθινόπωρο» (Sonbahar) του Οζκάν Αλπέρ αποτελεί ακόμη μία τέτοια περίπτωση επιβεβαιώνοντας τους παραπάνω ισχυρισμούς μου. Πρόκειται για μια τολμηρή ταινία με θέμα το θάνατο, την αγάπη, την πολιτική.
Ο Γιουσούφ, όταν ήταν 22 ετών, συμμετείχε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις οι οποίες κατέληξαν σε ταραχές και συνελήφθη από την αστυνομία. Τώρα, στα 32 του αποφυλακίζεται για λόγους υγείας και επιστρέφει στο χωριό του, κάπου στη Μαύρη θάλασσα, όπου ζει η ηλικιωμένη και άρρωστη μητέρα του. Ο πατέρας του είχε πεθάνει όταν βρισκόταν στη φυλακή ενώ η αδελφή του ζει παντρεμένη σε άλλη πόλη. Το χωριό είναι ένα χωριό γερόντων αφού οικονομικοί λόγοι έχουν αναγκάσει τους πιο πολλούς νέους να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού. Έτσι ο μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο κάνει παρέα, είναι ο παιδικός φίλος του, Μιχαήλ. Ενώ πλησιάζει ο χειμώνας θα γνωριστεί με την Έκα, μια νεαρή γυναίκα από τη Γεωργία, η οποία εργάζεται ως πόρνη για να καταφέρει να κερδίσει χρήματα, ώστε να συντηρήσει τη μητέρα και την κόρη της οι οποίες βρίσκονται στην πατρίδα. Η σκληρή μοίρα και η μοναξιά θα φέρουν κοντά τους δύο νέους και μέσα από την αγάπη θα αναζητήσουν την ελπίδα και την απόδραση.
Ο κριτικός κινηματογράφου Νταν Φαϊνάρου, τον οποίο συναντώ κάθε χρόνο στα φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και της Κωνσταντινούπολης, έγραψε για την ταινία: «Βασικό στοιχείο του φιλμ είναι οι χαμηλοί τόνοι. Η ιστορία είναι σχεδόν αδιατάρακτη, κινούμενη αργά και σχεδόν κατά μήκος, παρουσιάζοντας το βασικό χαρακτήρα ως μια θλιβερή ελεγεία ενός ανθρώπου που ξόδεψε άσκοπα τα νιάτα του. Η ζωή του πλέον είναι ασορτί με το φθινόπωρο, μια εποχή του χρόνου που στην ταινία αυτή έχει εξόφθαλμα αλληγορική σημασία. (…) Πέρα από τις προσωπικές τραγωδίες των ηρώων, οι οποίοι δεν έχουν σε τίποτα να ελπίζουν, μπορούμε να διακρίνουμε την πικρή εξαπάτηση και το ξεθώριασμα του σοσιαλιστικού ονείρου. Οι ρυθμοί είναι –όπως είπαμε– αργοί, όπως και η φθινοπωρινή μελαγχολία. Τα νεανικά όνειρα δυστυχώς ξεθωριάζουν όπως τα δέντρα το φθινόπωρο. Το εξαιρετικό φυσικό τοπίο αντισταθμίζει το μεγαλύτερο μέρος της αδράνειας, βοηθώντας στη δημιουργία καλύτερης διάθεσης. Μόνο οι επεισοδιακές και θορυβώδεις αναδρομές του παρελθόντος στην πόλη ταράζουν την ατμόσφαιρα και χρησιμοποιούνται από τον σκηνοθέτη με φειδώ και εξυπνάδα. Τέλος, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μινιμαλιστικές, ώστε περισσότερο να υποδηλώνουν παρά να δείχνουν καθαρά τα συναισθήματα».
Η ταινία συχνά θυμίζει ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας την πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην Τουρκία κατά τη δεκαετία του 1990. Εκθέτει με αρκετή δόση ειρωνείας τη σκληρή πραγματικότητα εκείνων των χρόνων κάτι αρκετά σπάνιο για τον τούρκικο κινηματογράφο.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ταινία από την Τουρκία, η οποία γυρίστηκε το 2008 και αφού κέρδισε πλήθος βραβείων σε διεθνή φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο, ήρθε η ώρα να προβληθεί και στη χώρα μας.

                                                                                                                                       Η ΕΠΟΧΗ 7 Οκτωβρίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s