«COSMOPOLIS»

Μια κοινωνία σε αποσύνθεση

Οι αναρχικοί επιτίθενται. Οι εκπρόσωποι του χρηματιστηριακού κεφαλαίου κυκλοφορούν μέσα στις πανάκριβες λιμουζίνες τους αλλά ποτέ χωρίς σωματοφύλακες. Η κοινωνία καταρρέει, ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια.

Ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο για τον παρηκμασμένο δυτικό πολιτισμό ο οποίος αποσυντίθεται, μέσα από την πτώση ενός πολυεκατομμυριούχου, η οποία συμβαίνει στη διάρκεια μιας μέρας.

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Ο 28χρονος Έρικ Πάρκερ έχει όσα χρειάζεται. Είναι νέος, όμορφος, πλούσιος. Μέσα στην πλήρως εξοπλισμένη και θωρακισμένη λιμουζίνα του συναντά ανθρώπους και συζητά για ισοτιμίες, μετοχές και άλλα τέτοια όμορφα! Εκεί κάνει και το καθημερινό του τσεκ απ, εκεί, κάπου-κάπου συναντά και τις ερωμένες του. Όλα όμως φαίνεται να αλλάζουν μέσα σε μια μέρα. Θέλει να κουρευτεί και θέλει να πάει στο κουρείο που πήγαινε παιδί. Στους δρόμους γίνονται ταραχές, ο σωματοφύλακάς του τον συμβουλεύει να μην πάει τόσο μακριά. Κάποιος απειλεί να τον δολοφονήσει. Κάποιος, που όμως μαθαίνουμε, τον μισεί για όλα όσα είναι και όσα εκπροσωπεί. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής βλέπει τον ψεύτικο κόσμο μέσα στον οποίο ζει να καταρρέει, την περιουσία του να εξανεμίζεται καθώς οι ισοτιμίες των νομισμάτων κάνουν τα δικά τους παιχνίδια. Και στο φινάλε έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον άνθρωπο που θέλει να τον δολοφονήσει.

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ δεν είναι ένας τυχαίος σκηνοθέτης. Δεν είναι ούτε ένας συνηθισμένος σκηνοθέτης και το αποδεικνύει με την ταινία του «Cosmopolis». Μια προφητική ταινία για την επικείμενη κατάρρευση. Με τον καναδό σκηνοθέτη να μας βυθίζει σε έναν κόσμο παράδοξο και συχνά σουρεαλιστικό. Με τον πρωταγωνιστή του να βιώνει τα άγχη ψευδούς ζωής και να ζει πίσω από μια βιτρίνα που είναι έτοιμη να συντριβεί και να πέσει επάνω του, κομματιάζοντάς τον. Μια ταινία που χάνει όμως μεγάλο μέρος της δύναμής της αλλά και της κοινωνικής της διάστασης καθώς το αλλόκοτο φαίνεται να κυριαρχεί και να συνθλίβει τα όποια μηνύματα. Ο Κρόνενμπεργκ επιλέγει να κινηθεί στα αγαπημένα του μονοπάτια της παραδοξολογίας αλλά και της πολυλογίας των ηρώων του, χάνοντας την ευκαιρία να κάνει μια μεγάλη ταινία και όχι μια ταινία που είναι καλή μεν αλλά πολύ κατώτερη των προσδοκιών μας αλλά και του ταλέντου του.

                                                                                                                                            Η ΕΠΟΧΗ 30 Σερπτεμβρίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s