«Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ»

Are you talking to me?

Μισώ να χρησιμοποιώ ξένες λέξεις στα κείμενά μου, χρησιμοποιώ πάντοτε ελληνικές και ελληνικούς χαρακτήρες. Ακόμη και τις ξένες λέξεις που χρησιμοποιούνται στα ελληνικά, τις γράφω πάντοτε χρησιμοποιώντας το ελληνικό αλφάβητο (π.χ. χάπενινγκ) . Και είμαι βέβαιος ότι ορθώς πράττω, εφόσον γράφουμε σε ελληνική εφημερίδα, για ελληνικό κοινό που δεν είναι υποχρεωμένο να γνωρίζει ξένες γλώσσες. Άλλωστε η ελληνική γραμματική έχει κανόνες για όλα αυτά, μόνο που δυστυχώς δεν τηρούνται. Μη βιαστεί κάποιος ή κάποια να με κατηγορήσει για εθνολαγνεία, άλλωστε γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας.

Πως όμως θα μπορούσα να γράψω τον τίτλο του κειμένου αυτού στα ελληνικά; Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να γίνει και έτσι άφησα την πασίγνωστη ατάκα όπως ακριβώς ακούγεται στην ταινία και όπως τη γνωρίζουν εκατομμύρια θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο. Δε θα μπορούσα να γράψω ούτε «Σε μένα μιλάς;», ούτε «Αρ γιου τόκινγκ το μι;» και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την αγγλική γλώσσα: «Are you talking to me?».

Φαντάζομαι πως ήδη θα έχετε αντιληφθεί πως αναφέρομαι στην ταινία – σταθμό «Ο Ταξιτζής» (Taxi driver) που γύρισε ο Μάρτιν Σκορσέζε το 1976. Εκεί όπου ο πολύ θυμωμένος ταξιτζής Τράβις Μπικλ, ρόλο που ερμηνεύει συγκλονιστικά ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, αποφασίζει να αποδώσει μόνος του δικαιοσύνη και να καθαρίσει την πόλη από τη βρομιά και κοιτάζοντας τον καθρέφτη του επαναλαμβάνει τη μυθική πλέον ατάκα που αναφέρω.

Ο Μπικλ είναι ένας τύπος που αποφασίζει να εργαστεί νύχτα ως ταξιτζής επειδή βασανίζεται από αϋπνίες. Τριγυρνώντας στην πόλη βλέπει τους νταβατζήδες, τους εμπόρους ναρκωτικών και τους ληστές, κάτι που δεν του αρέσει καθόλου. Αφού προσπαθεί χωρίς επιτυχία να φτιάξει μια σχέση με μια κοπέλα η οποία εργάζεται στην καμπάνια ενός υποψηφίου προέδρου, αποφασίζει να γίνει ο τιμωρός του εγκλήματος. Όταν γνωρίζει την Άιρις, μια 12χρονη πόρνη, βάζει ως στόχο του να την απελευθερώσει από τον νταβατζή της.

«Ο ταξιτζής» είναι μια εμβληματική ταινία, ενός από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες παγκοσμίως. Ο Σκορσέζε κινηματογραφεί με νεύρο τη νυχτερινή, «βρόμικη» Νέα Υόρκη. Δεν πολυλογεί, είναι συγκεκριμένος και στιβαρός. Χρησιμοποιεί θαυμάσιες γωνίες λήψεις με ένα εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα χωρίς να παρασύρεται από αυτάρεσκες σκηνοθετικές ακροβασίες. Βέβαια ό,τι και να γράψω είναι περιττό, αφού για την ταινία έχουν γραφτεί χιλιάδες κριτικές και μελέτες στο πέρασμα των χρόνων, οι οποίες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: πως πρόκειται για ένα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Η ταινία απέσπασε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού και β’ γυναικείου ρόλου και μουσικής). Η Τζόντι Φόστερ, στο ρόλο της Άιρις, κέρδισε για την ερμηνεία της βραβείο Μπάφτα της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ με το αντίστοιχο βραβείο τιμήθηκε και ο συνθέτης Μπέρναρντ Χέρμαν ο οποίος κέρδισε και το βραβείο Γκράμι. Την ίδια χρονιά η ταινία πήρε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.

Η ΕΠΟΧΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s