«Η ΚΕΡΑΙΑ» – «LA ANTENNA»

Οι χαμένες μας φωνές ή μια σιωπηλή ιστορία

Το βασίλειο της σιωπής! Κανείς δεν μιλά, δεν υπάρχει λόγος να μιλά, υπάρχει για όλους μία και μοναδική φωνή: εκείνη της εξουσίας!

Χρόνος Χ, τόπος Ψ. Παντού και πάντοτε. Απόλυτος έλεγχος από τον μεγάλο Αρχηγό που δεν ονομάζεται πλέον Μεγάλος Αδελφός, αλλά Κύριος TV. Η ιστορία μοιάζει με παραμύθι, μόνο που –δυστυχώς- δεν είναι τέτοιο. Είναι μια απειλητική καθημερινότητα σε ένα τοπίο παγωμένο, είναι μια εφιαλτική παραβολή της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, είναι μια ταινία η οποία περιγράφει τα σχέδια υποταγής που ήδη έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται.

Η εποχή της μεγάλης σιωπής
Χιονίζει στην πόλη, φυσάει, κάνει κρύο και οι πολίτες περπατούν βουβοί. Ο κύριος TV, ιδιοκτήτης του μοναδικού τηλεοπτικού σταθμού της πόλης χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να υποτάξει τους κατοίκους, να γίνει ο μοναδικός, ο απόλυτος άρχοντας! Με τη βοήθεια μια μηχανής, η οποία μεταδίδει υπνωτικές εικόνες, σκοπεύει να δημιουργήσει εθισμό στους ανθρώπους για να καταναλώνουν μόνον ό, τι αυτός επιθυμεί. Κι ακόμη να χάσουν τη δυνατότητα του σκέπτεσθαι, ελέγχοντας το μυαλό τους! Οι μοναδικές εικόνες και ήχοι που υπάρχουν στην πόλη ανήκουν σ’ αυτόν και μεταδίδονται από τη συσκευή του, από τη μηχανή ύπνωσης η οποία ενεργεί μέσω των τηλεοπτικών δεκτών. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν σκέπτεται, η τρομακτική εξουσία του κυρίου TV αρχίζει να επιβάλλεται! Μόνο που ποτέ και καμία εξουσία, όσο δυνατή κι αν είναι, όσους κατασταλτικούς μηχανισμούς κι αν έχει στη διάθεσή της δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πάντοτε θα φοβάται επειδή πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι που την αμφισβητούν. Έτσι, όταν μια όμορφη τραγουδίστρια, η μόνη που δεν έχασε τη φωνή της, πέφτει θύμα απαγωγής από τον κύριο TV, επειδή χαλάει τα σχέδιά του, αρχίζει η οργάνωση της αντίστασης. Ένας άνδρας ο οποίος είναι μάρτυρας της απαγωγής, αποφασίζει να φύγει με την οικογένειά του και να κρυφτούν στις εγκαταστάσεις ενός παλιού ραδιοφωνικού σταθμού. Εκεί είναι πλέον το αρχηγείο των ανθρώπων που αναζητούν τη χαμένη τους φωνή και αμφισβητούν τη δύναμη και την εξουσία του κυρίου TV. Το μέσο που διαθέτουν είναι μια κεραία η οποία αρχίζει να μεταδίδει διαφορετικά μηνύματα προσπαθώντας να σπάσει τη μεγάλη σιωπή, είναι το αντίδοτο στα υπνωτιστικά μηνύματα της εξουσίας. Η ώρα της μεγάλης κραυγής πλησιάζει…

Οι μεγάλες συναντήσεις
Μια πολύ σημαντική ταινία επαναπροβάλλεται μετά από πέντε χρόνια (2007). Είναι  «Η κεραία» («La antenna»). του Εστεμπάν Σαπίρ από την Αργεντινή. Ο σκηνοθέτης πιάνει ένα θέμα βαθιά πολιτικό, το μετατρέπει σε παραμύθι και το κινηματογραφεί με τον τρόπο που γυριζόταν οι ταινίες του βουβού κινηματογράφου. Οι ασπρόμαυρες εικόνες του παραπέμπουν ευθέως στην αισθητική του γερμανικού εξπρεσιονισμού και σε σκηνοθέτες όπως ο Φριτζ Λανγκ ή Φρίντριχ Μουρνάου. Η παραμυθένια ατμόσφαιρα μπορεί να θυμίσει ακόμη και τις ταινίες του πρωτοπόρου Ζορζ Μελιές αλλά ταυτόχρονα κλείνει το μάτι και σε μεγάλους σκηνοθέτες, όπως ο Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ ή ο Όρσον Γουέλς. Το μοντάζ έχει το ρυθμό ενός Σεργκέι Αϊζενστάιν ή ενός Τζίγκα Βερτόφ. Κι όλα αυτά μέσα από μια μοντέρνα ματιά, με ένα σενάριο που αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού.

Ο απίθανος αυτός αργεντίνος μέσα από μια ταινία γεμάτη μαγευτικές, καμιά φορά καρτουνίστικες, εικόνες δεν μας αφήνει περιθώρια να αντιληφθούμε την απουσία του ήχου. Δημιουργεί τόσο έντονα συναισθήματα και ερεθίζει τα οπτικά νεύρα με τέτοια μαεστρία, που δεν αφήνει χρόνο για κακόβουλες κριτικές. Όσο για την κριτική του στον καταναλωτισμό και τον ολοκληρωτισμό είναι τόσο οξεία και τόσο εύστοχη που δύσκολα μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για λαϊκισμό. Απλά, ο τύπος είναι απίθανος και η ταινία του είναι ένα μικρό αριστούργημα. Ο Εστεμπάν Σαπίρ «έπαιξε με τη φωτιά», κι όχι μόνο δεν κάηκε αλλά μας μίλησε δυνατά μέσα από τη σιωπή και μας θύμισε πολλά πράγματα. Το ένα πως ο κινηματογράφος είναι, κατά βάση, εικόνα. Ένα άλλο πως ο κύριος TV είναι μέσα στα σπίτια μας. Ένα τρίτο πως μετά τη σιωπή έρχεται πάντα η μεγάλη, η υπόκωφη κραυγή των εξεγερμένων. Πως η φωνή μας χάνεται, εμείς αφήνουμε και μας την κλέβουν. Να μιλάμε, λοιπό, να φωνάζουμε, να τραγουδάμε… Πάντα θα υπάρχει μια κεραία η οποία θα μεταδώσει τα όσα λέμε και σε άλλους ανθρώπους και τότε η βουβαμάρα θα γίνει ιαχή, θα γίνει φωνή βροντερή και θα σπάσει τα τύμπανα της εξουσίας!

Σημ.: Το παραπάνω κείμενο είναι αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ της 27ης Ιανουαρίου 2007.   

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Thank you for the information you give is very helpful and we thank you very much

    Μου αρέσει!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s