«ΤΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»

Η πιο γλυκιά ανθρώπινη αυταπάτη

Πρόκειται περί αυταπάτης, δεν τον συζητώ! Κι όσο κι αν προσπαθήσετε να με πείσετε για το αντίθετο, δεν πρόκειται να τα καταφέρετε. Για τον έρωτα ο λόγος που οι περισσότεροι (-ες) από σας, τον έχετε ανεβάσει στο πιο ψηλό βάθρο και υποκλίνεστε μπροστά του. Στο μόνο που θα μπορούσα να συμφωνήσω είναι πως στη ζωή μας χρειαζόμαστε αυταπάτες και ουτοπίες για να παραμυθιαστούμε και για να επιβιώσουμε, κάνοντάς την πιο πικάντικη, άρα πιο ενδιαφέρουσα. Το ζήτημα είναι να μην τον παίρνουμε πολύ στα σοβαρά και να τον απομυθοποιούμε, τοποθετώντας τον στις πραγματικές του διαστάσεις, που είναι η βασική πηγή έμπνευσης για την τέχνη αλλά και συμβάλλει στην οικονομία και ιδιαίτερα στους κλάδους παραγωγής αλκοολούχων ποτών, καπνού και ψυχοφαρμάκων!

Και τώρα αφού κατέκτησα επάξια τον τίτλο του πιο αντιερωτικού συντάκτη της Εποχής –αν και γνωρίζω πολύ καλά τις διαδρομές της αυταπάτης, όντας κι εγώ θύμα της- θα σας συστήσω μία ταινία βαθύτατα ερωτική που έκανε ακόμη κι εμένα τον κακό, στραβό κι ανάποδο, να συγκινηθώ.

Πρόκειται για «Το βαθύ μπλε του έρωτα» (The deep blue sea), του Τέρενς Ντέιβις, που είναι κινηματογραφική μεταφορά μις μεγάλης θεατρικής επιτυχίας του Τέρενς Ράτιγκαν, ενός από τους πιο γνωστούς και καταξιωμένους θεατρικούς συγγραφείς.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Βρετανία βρίσκεται σε κακή οικονομική κατάσταση εξαιτίας του πολέμου. Η Έστερ είναι παντρεμένη με το δικαστή σερ Γουίλιαμ Κόλιερ και ζει σε ένα προνομιακό περιβάλλον. Όταν όμως γνωρίζει τον πρώην πιλότο Φρέντι Πέιτζ, νιώθει πως μόνο μαζί του μπορεί να ζήσει και αποφασίζει να παρατήσει τον άνδρα της για χάρη του. Η ζωή της αλλάζει εντελώς αλλά εκείνη δε μετανιώνει για την επιλογή της. Μόνο που η αυταπάτη του έρωτα έχει άλλα σχέδια για την Έστερ.

Ο Τέρενς Ντέιβις δημιουργεί ένα εξαιρετικό αισθητικά φιλμ. Προσεγμένοι φωτισμοί, θαυμάσια σκηνικά και κουστούμια, κάμερα αργή να κινείται σε υποβλητικούς ρυθμούς. Ο έρωτας διάχυτος συνοδεύεται από τα ταμπού της εποχής, την επιθυμία που καταπιέζεται αλλά και τον τρόμο της μοναξιάς. Η Έστερ είναι μια γυναίκα η οποία ρισκάρει, αφήνει τη βολεμένη της ζωή, με έναν άνδρα ευγενή που την υπεραγαπά, για να ζήσει τη μεγάλη αυταπάτη του έρωτα, με έναν άνδρα ενθουσιώδη αλλά ασταθή και κατωτέρου επιπέδου από την ίδια. Βέβαια δεν την κρίνουμε για τις επιλογές της αφού όταν μιλάμε για το μικρόβιο του έρωτα, η λογική υποχωρεί ατάκτως. Άλλωστε και ο ίδιος ο Ράντιγκαν μιλώντας για το θεατρικό του έργο είπε πως γράφοντάς το διερεύνησε πως «η ιδέα της αγάπης είναι ανεξήγητη με βάση τη λογική».

Ένα θαυμάσιο βρετανικό φιλμ, υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου, που εξετάζει την αστάθεια και την αβεβαιότητα του έρωτα, το φόβο της μοναξιάς αλλά και την πνιγμένη κραυγή της ελευθερίας, σε μια εποχή που η Ευρώπη ξεκινούσε τα πρώτα δειλά βήματα μεγάλων κοινωνιών αλλαγών και σύγκρουσης με τις παλιές αντιλήψεις περί ηθικής.

Νομίζω πως η συγκινητική αυτή ερωτική ταινία, που ουδεμία σχέση έχει με μελούρες αλά Χόλιγουντ, είναι μια εξαιρετική επιλογή για την κινηματογραφική σας έξοδο. Ένα μικρό, σύγχρονο διαμάντι που λάμπει μέσα στη σαμαρο-βενιζίλα των ημερών.

Τελειώνω με μία πληροφορία σχετική με το θεατρικό έργο στο οποίο βασίζεται η ταινία, το οποίο ανέβηκε για το κοινό της Αθήνας το 1952 από τον Θίασο Λαμπέτη, Παππά, Χορν σε μια παράσταση που χαρακτηρίστηκε εξαιρετική.

                                                                      Η ΕΠΟΧΗ 10 Ιουνίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s