«Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ»

Αντιμέτωπος με το τέρας της εξουσίας

Μπορεί ένας πολιτικός να σταθεί όρθιος μέσα σε ένα σύστημα εξουσίας; Μπορεί να τα βάλει με τον Λεβιάθαν που τον καταβροχθίζει; Μπορεί να αντιτάξει ιδέες και ηθική απέναντι σε συμφέροντα;

Τώρα τι να απαντήσει κανείς μερικές μέρες πριν από τις εκλογές που παρόμοια ερωτήματα ταλανίζουν χιλιάδες ψηφοφόρους, πολλοί από τους οποίους είναι σχεδόν βέβαιοι πως όχι μόνον δεν μπορεί να τα βάλει κανείς με το θεριό αλλά τις πιο πολλές φορές γοητεύεται από την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας;

Ο Πιέρ Σελέρ με την ταινία του «O υπουργός» («L’ exercice de l’ etat») καταπιάνεται με αυτό το βασανιστικό θέμα προσπαθώντας να δώσει μια απάντηση. Χρησιμοποιεί ως κεντρικό χαρακτήρα τον -υποτιθέμενο- υπουργό Μεταφορών της Γαλλίας, Μπερτράν Σεν-Ζαν για να ανιχνεύσει το ζήτημα αυτό. Τι συμβαίνει όταν αυτός ο άνθρωπος, ο οποίας φαίνεται κομιστής ηθικής και ιδανικών έρχεται αντιμέτωπος με τη συνείδησή του και εξωθείται να εφαρμόσει πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί;

Ο υπουργός μια νύχτα ξυπνάει από ένα τηλεφώνημα που του ανακοινώνει πως ένα λεωφορείο με μαθητές έπεσε σε μια χαράδρα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 13 άτομα και να τραυματιστούν πολλά περισσότερα. Πηγαίνει στο χώρο του δυστυχήματος και από την επόμενη μέρα αρχίζει η οδύσσειά του. Ξαφνικά μπαίνει από κάποιους συναδέλφους του το ζήτημα ιδιωτικοποίησης με το οποίο είναι εντελώς αντίθετος. Κι ο υπουργός αναγκάζεται να ξεκινήσει έναν αγώνα για να υπερασπιστεί τα πιστεύω του ενώ την ίδια στιγμή φαίνεται πως οι αποφάσεις ήδη έχουν παρθεί ερήμην του.

Από το σημείο αυτό και μετά παρακολουθούμε την εσωτερική σύγκρουσή του αλλά και τη σύγκρουση με το υπουργικό συμβούλιο. Και είναι κάποια στιγμή που συνειδητοποιεί πόσο μόνος είναι όταν κοιτάζει το κινητό του τηλέφωνο και μονολογεί «4.000 επαφές και ούτε ένας φίλος». Και ενώ ζει τη δίνη της εσωτερικής του μάχης νιώθει πως προτιμά να περάσει ένα βράδυ παρέα με τον οδηγό του και τη γυναίκα του για να ξεφύγει. Αυτό όμως δεν τον γλυτώνει από τη σύγκρουση με τον εαυτό του καθώς δε φαίνεται να τολμάει να αντισταθεί. Κι όταν πέφτει θύμα ενός δυστυχήματος, στο οποίο σκοτώνεται ο οδηγός του κι ο ίδιος τραυματίζεται, η δημοφιλία του εκτοξεύεται. Τι να κάνει τώρα που η καριέρα του μοιάζει έτοιμη να πάρει την ανιούσα; Ποιον δρόμο να επιλέξει; Να συγκρουστεί με την εξουσία η οποία τον προκαλεί δείχνοντάς του έναν λαμπρό δρόμο προς το μέλλον ή να της γυρίσει την πλάτη και να πει το μεγάλο «όχι» επιλέγοντας να μείνει ήσυχος με τη συνείδηση του;

Η σκηνοθεσία ακολουθεί μια αφηγηματική φόρμα που μοιάζει με ψυχολογικό θρίλερ. Ο υπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με φόβους και αμφιβολίες, με φιλοδοξίες και οράματα. Φαίνεται όμως πως ο Λεβιάθαν της εξουσίας έχει πολύ μεγάλο στόμα κι ακόμη μεγαλύτερο στομάχι. Πως τελικά, τα ιδανικά συχνά πέφτουν θύματα της αλλοτρίωσης και της απατηλής λάμψης μιας εξουσίας που μπορεί να αυξήσει τον αριθμό των επαφών σου αλλά δε θα σου προσθέσει ούτε έναν αληθινό φίλο.

Ένα σημαντικό φιλμ που όμως δε μας λέει σε ποιο κόμμα βρίσκεται ο υπουργός. Κάτι που ίσως βοηθούσε στο να καταλάβουμε καλύτερα με ποιους συγκρούεται. Αυτό βέβαια ισχύει για κάποιους σαν τον υποφαινόμενο επειδή η Ιστορία έχει αποδείξει πως η εξουσία μπορεί να διαλύσει και τις καλύτερες –κομματικές- οικογένειες. Παραδείγματα πολλά, όχι μόνον εκ δεξιών αλλά, φευ, και εξ ευωνύμων.

                                                                       Η ΕΠΟΧΗ 29 Απριλίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s