«Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»

Ο δύσκολος δρόμος της αγάπης

Τι σημαίνει η προσέγγιση και η αγάπη των ανθρώπων σε καιρούς χαλεπούς που όλα καταρρέουν; «Τα πάντα», είναι η απάντηση του Ντέιβιντ Μακένζι στην ταινία «Η αίσθηση του έρωτα» («Perfect sense»), η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Σάντανς το 2011.

Η ταινία είναι η ιστορία δύο ανθρώπων, της Σούζαν, η οποία είναι επιδημιολόγος και του Μάικλ που είναι σεφ σε εστιατόριο. Δύο ανθρώπων που συναντιούνται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο.

Η Σούζαν με τους συνεργάτες της έρχονται αντιμέτωποι με μια επιδημία που ξεσπά και εξαπλώνεται ταχύτατα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αρχικά οι άνθρωποι χάνουν την αίσθηση της όσφρησης, μετά από λίγο και εκείνη της γεύσης, στη συνέχεια χάνουν την ακοή τους. Και όλα αυτά πριν ξεσπάσουν συνοδεύονται από ανεξέλεγκτη πείνα ή από οργή, θυμό και μίσος. Η Σούζαν και κανείς από τους επιδημιολόγους με τους οποίους συνεργάζεται δεν μπορούν να βρουν που οφείλονται όλα αυτά. Και όταν ξεκινά το κακό, συναντά το Μάικλ και νιώθει μια έλξη γι’ αυτόν μετά από πολύ καιρό και αφού είχε αφήσει τη δουλειά της να καλύψει άλλες σημαντικές της ανάγκες όπως η αγάπη. Και η γνωριμία τους γίνεται στην αρχή της επιδημίας και ενώ οι άνθρωποι χάνουν την όσφρηση και τη γεύση τους, κάνουν τη δουλειά του Μάικλ να μοιάζει άχρηστη.

Οι δυο νέοι έρχονται κοντά, η Σούζαν φοβάται και έχει αμφιβολίες εάν πρέπει να προχωρήσει στη σχέση, ο Μάικλ, αντιθέτως, επιμένει. Και ενώ η επιδημία γίνεται όλο και χειρότερη ανακαλύπτουν πως τώρα χρειάζονται περισσότερο από ποτέ ο ένας τον άλλον.

Η ταινία του Μακένζι είναι ένας ύμνος στην ίδια τη ζωή η οποία παρά την καταστροφή επιμένει. Ένας ύμνος στη δύναμη της αγάπης η οποία λειτουργεί ως κάστρο και ως εστία αντίστασης σε οποιοδήποτε κακό. Γιατί σε καιρούς χαλεπούς που όλα καταρρέουν και αποσυντίθεται, που η κοινωνία κονιορτοποιείται, οι άνθρωποι δημιουργούν τους δικούς τους θύλακες μέσα στους οποίους εκτός από την επιβίωση ανακαλύπτουν και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: τη δύναμη του να είναι μαζί μπροστά στα δύσκολα και να μη φοβούνται να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους.

Ο Μακένζι χρησιμοποιώντας ένα καταστροφολογικό σενάριο, μιλάει για πολύ περισσότερα πράγματα. Και τελικά δίνει ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας που πιθανόν να ταιριάζει και στους δικούς μας ζόρικους καιρούς.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης λέει: «Η ταινία αφορά την καθημερινότητα. Μιλά για το πως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις τρομερές αλλαγές στη ζωή τους, παρά την ίδια την καταστροφή. Αυτό το στοιχείο είναι που βρήκα εξαιρετικά προκλητικό με αυτή την ιστορία. Συμφωνήσαμε ότι θέλαμε μια ποιητική εκδοχή της ιστορίας, παρά μία κατακλυσμένη με ειδικά εφέ. Θα μπορούσε να ανασχεδιαστεί ως μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή αν θα θέλαμε. Προτιμήσαμε να την κρατήσουμε μινιμαλιστική, να αποφύγουμε τις ανατροπές και τα κόλπα. Να προωθήσουμε το ρομαντισμό. Το ένστικτο μου, μου έλεγε να μην το μεγιστοποιήσουμε, γιατί η ιστορία είναι μεγαλειώδης από μόνη της».

                                                                        Η ΕΠΟΧΗ 29 Απριλίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s