31ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Πλάι στις ανθισμένες τουλίπες

Πέρα από το λόφο

Η τουλίπα είναι το λουλούδι-σύμβολο της Κωνσταντινούπολης. Γι’ αυτό και το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Κινηματόγραφου είναι η Χρυσή Τουλίπα. Τις μέρες αυτές μάλιστα, παράλληλα με το φεστιβάλ, ήταν και η Γιορτή της Τουλίπας, η οποία, όπως μπόρεσα να αντιληφθώ, πλαισιωνόταν από μιας σειρά εκδηλώσεων όπως συναυλίες, εκθέσεις, δρώμενα και, φυσικά, πολλές πολύχρωμες τουλίπες να βρίσκονται παντού.

Κι αν αρκετός κόσμος παρακολουθούσε τις εκδηλώσεις της τουλίπας, ανάλογη κοσμοσυρροή υπήρξε και στις προβολές του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης.

Οι Τούρκοι θεατές τίμησαν με την παρουσία τους όλα τα τμήματα του φεστιβάλ, αλλά περισσότερο ενδιαφέρον έδειξαν για τις ταινίες του εθνικού τους τμήματος. Μία εκτίμηση που μπορώ να κάνω είναι πως χαρακτηριστικό της φετινής τουρκικής παραγωγής ήταν η ανισότητα. Υπήρξαν δηλαδή ταινίες πολύ υψηλού επιπέδου και άλλες που τις χαρακτήρισε η μετριότητα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι πως τον τουρκικό κινηματογράφο απασχολεί πλέον πολύ συχνά του κουρδικό ζήτημα. Ένα θέμα ταμπού για κοινωνία της γείτονος, η οποία βιώνει το πρόβλημα με πολύ διαφορετικούς όρους από ό,τι οι ξένοι, άρα και οι Έλληνες, που το παρακολουθούμε από κάποια απόσταση «ασφαλείας».

Η ταινία «Πέρα από το λόφο», του Εμίν Αλπέρ, η οποία κέρδισε τη Χρυσή Τουλίπα, είναι μια εξαιρετική προσέγγιση στο ζήτημα του «άλλου» του διαφορετικού. Μέσα από τη συνάντηση μιας οικογένειας –ο πατέρας δέχεται την επίσκεψη του γιου και των δυο αγγονών του- ο σκηνοθέτης θέτει ένα ακανθώδες ζήτημα. Οι «άλλοι» είναι οι νομάδες, που ζουν πέρα από το λόφο και κλέβουν τις κατσίκες, όπως υποστηρίζει ο πατέρας. Στο στόχαστρο του σκηνοθέτη είναι η κοινωνική διαδικασία δημιουργίας εχθρών.

Η ταινία τιμήθηκε και με το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματόγραφου (FIPRESCI)

Το βραβείο σκηνοθεσίας κέρδισε ο Ζεκί Ντεμίρκουμπουζ για την εξαιρετική ταινία «Εντός». Έχοντας ως κεντρικό χαρακτήρα το Μουχαρέμ, ο Ντεμίρκουμπουζ, διασκευάζει το «Υπόγειο» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, σε μια ταινία εσωτερική και απαισιόδοξη. Μέσα από το Μουχαρέμ, ο σκηνοθέτης εξετάζει τις υπαρξιακές αγωνίες του ατόμου. Η συγκλονιστική ερμηνεία του Ενγκίν Γκιουναϊντίν στο πρωταγωνιστικό ρόλο, του χάρισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας.

Το μεγάλο βραβείο της επιτροπής κέρδισε η ταινία «Ίχνος» του Μ. Ταϊφούρ Αϊντίν. Μετά; Η 80χρονη Σεριστάν, αποφασίζει μαζί με το γιο της Μίρζα και την εγγονή της Χέβι, να επιστρέψει στην πόλη του, από όπου είχε εκδιωχθεί βίαια πριν από 20 χρόνια και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Στο ταξίδι όλα τα γεγονότα που είχε ζήσει η Σεριστάν και τα κρατούσε μυστικά αρχίζουν να επανέρχονται.

Τη Χρυσή Τουλίπα στο Διεθνές τμήμα κέρδισε η Τζούλια Λόκτεφ με την ταινία «Ο πιο μοναχικός πλανήτης». Η ταινία εστιάζεται στη σχέση ενός ζευγαριού, του Άλεξ και της Νίνας, που αποφάσισαν να κάνουν ένα ταξίδι στον Καύκασο, πριν από το γάμο τους. Το ζευγάρι και ένας οδηγός που έχουν μαζί τους, προχωρούν και όλα είναι φυσιολογικά. Όταν όμως συμβαίνει κάτι όλα θα αλλάξουν. Θα πέσει σιωπή ανάμεσα στον Άλεξ και τη Νίνα, ο Καύκασος πλέον δεν αποτελεί παρά το σκηνικό μιας σχέσης που δοκιμάζεται.

Το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής για το διεθνές τμήμα, κέρδισε η ταινία «Όσλο, 31 Αυγούστου» του Γιοακίμ Τρίερ. Είναι η ιστορία του 34χρονου Άντερς ο οποίος βγαίνει από το κέντρο αποτοξίνωσης και νιώθει απομακρυσμένος από όλη την προηγούμενη ζωή και τις σχέσεις του. Μια σπαρακτική ιστορία για τα αδιέξοδα των νέων ανθρώπων του 21ου αιώνα, τη μοναξιά και τη μελαγχολία του σύγχρονου ανθρώπου.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), βράβευσε από το διεθνές τμήμα, την ταινία «Ανεμοδαρμένα ύψη» της Αντρέα Άρνολντ, μια εξαιρετική μεταφορά  του ομώνυμου μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ.

Μετά από την τελετή λήξης του φεστιβάλ προβλήθηκε η τελευταία ταινία των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» η οποία κέρδισε τη Χρυσή Αρκούδα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η ταινία είναι γυρισμένη σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και το θέμα της είναι η προετοιμασία του ανεβάσματος του σεξπιρικού έργου «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» από τους φυλακισμένους. Οι Ταβιάνι στήνουν και ολοκληρώνουν ένα αληθινό έργο τέχνης. Χτίζουν μια καθημερινότητα με το σεξπιρικό έργο να εισβάλει στα κελιά μετατρέποντας τη φυλακή σε θεατρική σκηνή. Ένα αληθινό κινηματογραφικό αριστούργημα από δύο δημιουργούς που σκηνοθετούν με πάθος και φρεσκάδα αποδεικνύοντας έμπρακτα τη σχετικότητα του χρόνου.

Ακόμη ένα φεστιβάλ κινηματόγραφου στην Κωνσταντινούπολη με την παρουσία της Εποχής, πέρασε στο παρελθόν. Ραντεβού τον Απρίλιο του 2013, αν όλα πάνε καλά!

Υ.Γ. «Σινεφίλ, την επόμενη φορά θα πάμε μαζί στην Κωνσταντινούπολη», μου έλεγε ο Γιάννης Μπανιάς. Δυστυχώς όμως, δεν έμελλε να κάνουμε ποτέ μαζί αυτό το ταξίδι. Και γι’ αυτό ήταν πιο έντονη η απουσία του, αλλά και η παρουσία του, αυτές τις μέρες.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s