14ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογραφικού Τύπου (F.I.PRES.CI.) http://www.fipresci.org

Το φεστιβάλ, η οικονομική κρίση και το ελληνικό ντοκιμαντέρ

Με εμφανώς μικρότερο προϋπολογισμό, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε φέτος το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου αιώνα».

Το ζήτημα ήταν αρκετά σοβαρό μιας και υπήρχε ο κίνδυνος η μείωση του προϋπολογισμού να έχει αρνητικό αντίκτυπο και στην ποιότητα του φεστιβάλ. Φαίνεται όμως πως οι υπεύθυνοι, από τον καλλιτεχνικό διευθυντή μέχρι όλους τους εργαζόμενους, κέρδισαν το στοίχημα. Το 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, με 200 περίπου ταινίες σε όλα του προγράμματα κατόρθωσε όχι μόνο να διατηρήσει τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά αλλά και να τα βελτιώσει. Χαρακτηριστική είναι η συμμετοχή του κοινού που φέτος ξεπέρασε κατά 10 περίπου χιλιάδες τον περσινό αριθμό. Δηλαδή το 2011 είχαμε 44.000 θεατές ενώ φέτος ο αριθμός του άγγιξε τις 55.000. Βέβαια ο αριθμός των θεατών από μόνος του δεν αποτελεί ποιοτικό αλλά ποσοτικό χαρακτηριστικό. Ποιοτικό γίνεται εάν λάβουμε υπόψη μας τη θετική γνώμη του κοινού για τις ταινίες που παρακολούθησε αυτό το δεκαήμερο. Άνθρωποι από όλες τις ηλικίες, στέκονταν στη σειρά, με το πρόγραμμα στα χέρια, για να αγοράσουν εισιτήρια.

Μπορούμε δηλαδή με σιγουριά να υποστηρίξουμε πως, παρά τα προβλήματα, το φεστιβάλ κινήθηκε σε υψηλά ποιοτικά στάνταρ, η διοργάνωση ήταν πάρα πολύ καλή, όπως και οι παράλληλες εκδηλώσεις αλλά και η συνεργασία των προσκεκλημένων και του κοινού με το προσωπικό.

Η οικονομική κρίση είναι η καθημερινή σχεδόν συζήτηση όλων των ελλήνων. Μάλιστα με θέμα την κρίση ήταν και οι δύο ταινίες έναρξης και λήξης. Η έναρξη έγινε με τους Indignados by Tony Gatlif και η λήξη με την ταινία που κέρδισε το βραβείο κοινού, Italy: Love it or Leave it by Gustav Hofer and Luca Ragazzi. Και οι δύο ταινίες, όπως είναι φυσικό, καταχειροκρότηθηκαν.

Φυσικό ήταν, λοιπόν, το ζήτημα της κρίσης να περάσει και μέσα στα ελληνικά ντοκιμαντέρ που συμμετείχαν. Χαρακτηριστικά αναγράφω τους τίτλους των ταινιών, που αναφέρονται στις πολλαπλές όψεις της κρίσης, Krisis by Nikos Katsaounis and Ninas Maria Paschalidou, Oligarchy by Stelios Kouloglou, 155 sold by Yorgos Pandeleakis, Children of the Riots by Christos Georgiou, Tomorrow Would be Another Day by Stefanos Mondelos, Nour-You Can Find Light Everywhere by Nikos Soulis, Toxic Crisis by Omiros Evangelinos, Waiting for the Barbarians by Costas Stamatopoulos, West Dream by Morteza Jafari. Εκτός βέβαια αυτών των ταινιών, η κρίση διαπερνά και άλλα ελληνικά ντοκιμαντέρ.

Θετικό ακόμη είναι το γεγονός της σημαντικής παραγωγής ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, κάτι που επιβεβαιώθηκε και φέτος. Εδώ, πάντως, θα ήθελα να σημείωση και κάτι αρνητικό –κατά την προσωπική μου άποψη-  που αφορά τη συμμετοχή πολλών παραγωγών που έχουν γίνει αποκλειστικά για την τηλεόραση στα επίσημα προγράμματα. Νομίζω πως η διεύθυνση του φεστιβάλ θα πρέπει να δημιουργήσει μια χωριστή κατηγορία για αυτά τα ντοκιμαντέρ.

Θα κλείσω αυτό το σημείωμα από το 14th Thessaloniki Documentary Festival “Images of the 21st Century” με λίγα λόγια για την ταινία Sayome by Nikos Dayandas, που βράβευσε η επιτροπή της FIPRESCI.

Δεν είναι απλά μια καλογυρισμένη ταινία η οποία προσεγγίζει με διακριτικότητα δύο από τους πιο αρχαίους πολιτισμούς: τον ελληνικό και τον ιαπωνικό. Ο σκηνοθέτης με τρόπο ευφυή δίνει μια σύγχρονη εικόνα των δύο χωρών και κυρίως της καθημερινής συμπεριφοράς των ανθρώπων. Και καταφέρνει να κρατήσει ισορροπίες  ανάμεσα στους δύο αυτούς πολιτισμούς, χωρίς να τους κάνει να φαίνονται ανταγωνιστικοί, αντίθετα φέρνοντας τους κοντά, χτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ τους. Η γέφυρα είναι η ίδια η Sayome, ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας, η γυναίκα από την Ιαπωνία που παντρεύτηκε έναν έλληνα από την Κρήτη και έζησε 30 χρόνια μακριά από την πατρίδα της. Θέλω, όμως, να κλείσω με μία προσωπική προσέγγιση της ταινίας, πέρα από τεχνικά και σκηνοθετικά πλεονεκτήματα. Η ταινία από τα πρώτα λεπτά καταφέρνει να αγγίξει το θεατή. Και πιστεύω πως το καταφέρνει επειδή έχει τη δική της ψυχή, λειτουργεί περισσότερο εσωτερικά παρά στο επίπεδο του φαίνεσθαι. Ο σκηνοθέτης, Νίκος Νταγιαντάς, κατορθώνει να διεισδύσει στον εσωτερικό κόσμο του θεατή, χωρίς να ασκεί συναισθηματικού εκβιασμό αλλά με την ειλικρίνεια και την απλότητα των αφηγηματικών και εκφραστικών του μέσων.       

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s