«ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ»

Οι πλατείες της οργής

Στη μνήμη του συντρόφου μας Γιάννη Μπανιά που

βρέθηκε στις πλατείες από τη πρώτη στιγμή…

Εκατομμύρια άνθρωποι γεμάτοι οργή κι αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης διαδηλώνουν. Χιλιάδες άνθρωποι στις πλατείες των ελληνικών πόλεων, με επίκεντρο την πλατεία Συντάγματος, κι ο Γιάννης ήταν εκεί, να συζητά με τον κόσμο και να αφουγκράζεται αυτό το κίνημα που έφερε τη δική του ιδιαίτερη σφραγίδα του αυθόρμητου. Κάπου εκεί βρέθηκε και ο Τόνι Γκάτλιφ με την κάμερά του γυρίζοντας ένα μέρος από την ταινία του «Αγανακτισμένοι» (Indignados), που τη συνέχισε και σε άλλες πλατείες της Ευρώπης.

Η ιδέα για την ταινία ξεκίνησε από το γνωστό βιβλίο του Στεφάν Εσέλ «Αγανακτείστε!» (Indignez-vous!) το οποίο καλεί σε μη βίαιες διαμαρτυρίες εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος. «Όταν το διάβασα, ανακάλυψα πολλά θέματα που με συγκίνησαν και που με έβρισκαν σύμφωνο», λέει ο Γκάτλιφ. Κι όταν το κίνημα των αγανακτισμένων ξεχείλισε τις ευρωπαϊκές πλατείες, ο γνωστός τσιγγάνος σκηνοθέτης δεν το πολυσκέφτηκε. Άρπαξε την κάμερά του και άρχισε τα γυρίσματα.

Κεντρικό πρόσωπο που συνδέει τις εικόνες της ταινίες είναι μια νεαρή αφρικανή, η Μπέτι, η οποία έρχεται στην Ευρώπη ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Μόνο που αυτό που συνάντησε ήταν ακριβώς το αντίθετο. Φτωχοί, άστεγοι, μετανάστες και χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους να διαδηλώνουν. Μπροστά από τα μάτια της Μπέτι περνούν εικόνες που μαρτυρούν το οικονομικό αδιέξοδο της Γηραιάς Ηπείρου και η αβεβαιότητα για το μέλλον. Η νεαρή κοπέλα, θύμα του νεοφιλελευθερισμού ή καπιταλισμού –πείτε όπως θέλετε- ταξιδεύει στην Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ισπανία, κοιμάται στους δρόμους, τρώει ό,τι βρει και τέλος ενώνεται με τους ανθρώπους μιας διαδήλωσης.

Οι «Αγανακτισμένοι» είναι ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ στο οποίο ο Τόνι Γκάτλιφ βάζει τη σφραγίδα του. Πιάνει το νήμα της αδικίας και καταγράφει εικόνες που αναδεικνύουν την κοινωνική ανισότητα. Ταυτόχρονα περιφέρεται ανάμεσα στους διαδηλωτές, τους δίνει λόγο. Και όλα αυτά τα συνδέει με το δικό του προσωπικό καλλιτεχνικό τρόπο. Με τις θαυμάσιες μουσικές των τόπων που κινηματογραφεί αλλά και με εικόνες που αγγίζουν τα όρια της ποίησης. Η αφηγηματική δομή της ταινίας είναι σχετικά χαλαρή, ο Γκάτλιφ αποφεύγει το λόγο, απλά αφήνει τις εικόνες του να μιλήσουν παραθέτοντας ενδιάμεσα αποσπάσματα από το βιβλίο του Εσέλ. Με καθαρή ματιά αμφισβητείται το οικονομικό οικοδόμημα της Ευρώπης, καταγγέλλεται η βία και η καταστολή εναντίον των μεταναστών.

Στο Βερολίνο, όπου έγινε η παγκόσμιοα πρεμιέρα της ταινίας, ο Τόνι Γκάτλιφ δήλωσε: «Η κρίση του καπιταλιστιού συστήματος οδηγεί τους λαούς σε κρίση και δυσκολεύει τη ζωή για εκατομμύρια ανθρώπους που αναγκάζονται στην ανεργία και τη φτώχεια. Οι σκοτεινές στιγμές που ζούμε μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμη χειρότερες καταστάσεις, στην αύξηση της ξενοφοβίας και της ρατσιστικής βίας σε ένα πόλεμο πολιτισμών που θα στρέψει τα έθνη το έναν ενάντια στο άλλο. Το σινεμά, όπως η λογοτεχνία, η μουσική και οι άλλες τέχνες, πρέπει να σταθεί εμπόδιο».

Ο Τόνι Γκάτλιφ (το πραγματικό του όνομα είναι Μισέλ Νταχμανί)είναι τσιγγάνος, αλγερινής καταγωγής και γάλλος υπήκοος. Γεννήθηκε το 1948 στο Αλγέρι και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 βρέθηκε στη Γαλλία. Έχει σκηνοθετήσει επίσης τις ταινίες:  «Βένγκο» (Vengo), «Υπάρχουν ακόμα γελαστοί τσιγγάνοι» (Gadjo dilo), «Εξόριστοι», «Τρανσυλβανία» κ.α.

                                                                                 Η ΕΠΟΧΗ 8 Απριλίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s