«ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ»

Ταξιδεύοντας με την κατάθλιψη

Ένας 50χρονος πρώην ροκ σταρ, ζει στο Δουβλίνο χωρίς να εργάζεται πια, από τα δικαιώματα των τραγουδιών του. Το όνομά του είναι Σεγιέν και εξακολουθεί ακόμη να ντύνεται και να βάφεται όπως όταν μεσουρανούσε στη σκηνή. Τόπε που τραγουδούσε διάφορα καταθλιπτικά τραγούδια που υμνούσαν το θάνατο. Που δυο αδέλφια αυτοκτόνησαν ακούγοντας τα τραγούδια του, γεγονός, που όπως φαίνεται τον έκανε να παρατήσει την καριέρα του.

Ο Πάολο Σορεντίνο σκηνοθετεί την ταινία «Εκεί που χτυπάει η καρδιά μου» («This must be the place») με το Σον Πεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο να δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία.

Ο Σορεντίνο μας συστήνει το Σαγιέν ως έναν καταθλιπτικό τύπο που απλώς ζει. Όταν όμως πεθάνει ο πατέρας του, με τον οποίο δεν είχε μιλήσει εδώ και πολλά χρόνια, κάτι αλλάζει. Ανακαλύπτει πως ο πατέρας του, ο οποίος έζησε τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, έψαχνε να βρει το ναζί βασανιστή του. Ο Σεγιέν αποφάσισε να συνεχίσει το έργο του πατέρα του. Αφού, λοιπόν, πήγε στην Αμερική για τη κηδεία, παρέμεινε για να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Σε τούτη την αναζήτηση θα γνωρίσει ανθρώπους, θα μιλήσει μαζί τους, θα αρχίσει να αλλάζει.

Η ταινία είναι ένα ρόουντ μούβι κατάθλιψης και αυτοανακάλυψης. Ο Σορεντίνο εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο το θησαυρό που ακούει στο όνομα Σον Πεν και οικοδομεί επάνω του ολόκληρη την ταινία. Σκηνοθετεί με σφρίγος ένα φιλμ στο οποίο ο κεντρικός χαρακτήρας αναζητά το χαμένο του εαυτό. Βυθισμένος στις ενοχές προσπαθεί να διαφύγει, να απελευθερωθεί αναζητώντας τις χαμένες του μνήμες και να συμφιλιωθεί με πατέρα του, έστω και μετά θάνατον. Αλλά περισσότερο να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και να μπορέσει να κοιτάξει τον κόσμο καθαρά. Πάνω απ’ όλα όμως να ενηλικιωθεί αφού όπως φαίνεται, ο Σεγιέν βρίσκεται ακόμη στην εφηβεία.

Μια θαυμάσια ταινία που το ενδιαφέρον της μένει αναλλοίωτο μέχρι το εξαιρετικό φινάλε. Που ο Σορεντίνο της δίνει ρυθμό χωρίς να τη «φορτώνει» με ιδεολογικά βαρίδια. Η ταινία δεν είναι μια ταινία για το ολοκάυτωμα. Είναι μια ταινία για έναν καταθλιπτικό ροκ σταρ ο οποίος βγαίνει από το λαβύρινθο του όταν προσπαθεί να πλησιάσει τον πατέρα του, ο οποίος υπήρξε θύμα των ναζί. Αυτό άλλωστε υποστηρίζει και ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του λέγοντας: «Νομίζω ότι είναι υπερβολικό να πούμε ότι είναι μια ταινία γύρω από το Ολοκαύτωμα, αφού διαδραματίζεται στο παρόν. Σχετίζεται με αυτή την τεράστια τραγωδία μέσα από φλας-μπακ, νύξεις ή κάποια συμπεράσματα. Είναι αλήθεια, όμως, ότι ήθελα το παρελθόν του Ολοκαυτώματος να πλανάται πάνω από το παρόν σ’ αυτή την ιστορία. Αλλά η ταινία συγκεντρώνεται κυρίως σε ένα άλλο σημαντικό στοιχείο: την απουσία σχέσης μεταξύ πατέρα και γιου».

                                                                                     Η ΕΠΟΧΗ 11 Μαρτίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s