«ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΟΝΤΑ»

Αντιμέτωπος με την απώλεια

Πάνω από 10 χρόνια έχουν περάσει από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, τη μέρα που η τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη, άλλαζε τελείως τον κόσμο.

Ο βρετανός σκηνοθέτης Στίβεν Ντάλντρι, σκηνοθετεί την ταινία «Εξαιρετικά δυνατά κι απίστευτα κοντά» (Extremely loud and incredibly close) αφηγούμενος μια ιστορία στον απόηχο του τραγικού γεγονότος. Είναι η ιστορία του 11χρονου Όσκαρ ο οποίος έχασε τον αγαπημένο του πατέρα ο οποίος βρισκόταν μέσα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Και ήταν πολύ δεμένος με τον πατέρα του ο Όσκαρ, τόσο που η αντιμετώπιση της απώλειας να γίνει πολύ δύσκολη. Το αγόρι νιώθει αποκομμένο από τη μητέρα του, δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα και αναζητά τρόπους να βρεθεί κοντά στον πατέρα του. Ένα κλειδί που θα βρει μια μέρα τυχαία μέσα στα πράγματά του θα τον κάνει να φανταστεί πως είναι ένα μήνυμα, και πως αν βρει την κλειδαριά στην οποία ταιριάζει το κλειδί θα εκπληρώσει κάποια επιθυμία του νεκρού του πατέρα. ΚΙ έτσι αρχίζει μια περιπλάνηση στη Νέα Υόρκη, συναντιέται με ανθρώπους σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει την κλειδαριά στην οποία ταιριάζει το μυστηριώδες κλειδί. Τελικά όλη τούτη η περιπλάνηση θα τον βοηθήσει να δει τα πράγματα διαφορετικά, να ξεπεράσει την απώλεια και να αποκαταστήσει τη σχέση με τη μητέρα του. Στην πορεία αυτή προς τη λύτρωση ο Όσκαρ θα έρθει σε επαφή με διάφορους ανθρώπους, θα τους πλησιάσει και ταυτόχρονα θα καταπολεμήσει τους φόβους του.

Ο Στίβεν Ντάλντρι μεταφέρει με επιτυχία στον κινηματογράφο το ομώνυμο βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ. Αξιοποιώντας μια συγκινητική ιστορία, πιάνει το νήμα της αφήγησης και το φέρνει εις πέρας χωρίς προβλήματα. Επικεντρωμένος στο χαρακτήρα του Όσκαρ προσπαθεί να τον δει από μέσα, να εισχωρήσει στις σκέψεις και να προσεγγίσει το χαρακτήρα του. Φαίνεται πως τα καταφέρνει μη παρασυρόμενος από μελούρες και δακρύβρεκτες προκλήσεις. Ισορροπεί ανάμεσα στη συγκίνηση και το συναίσθημα χωρίς να εκβιάζει τίποτε, αφήνοντας απλά την αφήγησή του να κυλήσει αβίαστα. Ο σκηνοθέτης αυτό που κάνει να διατηρήσει τον έλεγχο της αφηγηματικής ροής, να ελέγξει το ρυθμό και να μείνει προσηλωμένος στη προσωπικότητα του Όσκαρ. Ο 11χρονος βιώνει την απώλεια αλλά και την ενοχή. Μια ενοχή επειδή εκείνη τη μέρα, «τη χειρότερη μέρα του κόσμου» όπως την αποκαλεί, βρισκόταν στο σπίτι και δεν απαντούσε στα συνεχή τηλεφωνήματα του πατέρα του από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ο οποίος άφηνε μηνύματα στον τηλεφωνητή. Γι’ αυτό και ο ίδιος άλλαξε τον τηλεφωνητή, χωρίς να το ξέρει η μητέρα του, κρατώντας τον παλιό μαζί με τη φωνή του πατέρα του. Απώλεια και ενοχή αλλά και μια πορεία μέσα από την οποία θα έρθει αντιμέτωπος με τα φαντάσματά του. Και αυτός είναι ο πυρήνας του σεναρίου, δηλαδή ο δύσκολος δρόμος που αποφάσισε να προχωρήσει το 11χρονο αγόρι πιστεύοντας πως έτσι θα κάνει αυτό το οποίο ήθελε ο πατέρας του. Και με τούτη τη σκέψη πήρε δύναμη και κατόρθωσε να αντιμετωπίσει το κακό, να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν και να έρθει κοντά στη μητέρα του από την οποία είχε αποξενωθεί μετά από τον τραγικό χαμό του πατέρα.

Η ταινία δεν ασχολείται περεταίρω με την 11η Σεπτεμβρίου. Δε μιλά για τρομοκράτες ούτε στέκεται στο γεγονός. Απλά εξετάζει τη ζωή αυτών που έμεινα που έμεινα πίσω έχοντας χάσει δικούς τους ανθρώπους στο σημείο μηδέν. Καμία δημαγωγία, λοιπόν, καμία τρομολαγνεία. Απλά μια ταινία τρυφερή και συγκινητική με ήρωα ένα αγόρι που αναζητά τη θέση του στη ζωή μετά από μια αβάσταχτη απώλεια.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s