ΣΥΡΙΖΑ, Αριστερά και ενότητα

Ομιλία στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο γήπεδο της ΜΕΝΤ, τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012.

Φίλες και φίλοι,

Το φάντασμα επανήλθε. Ο κομουνιστική απειλή σκοτεινιάζει τον ουρανό της Ελλάδας και της Ευρώπης. Έτσι για μια ακόμη φορά ο κ. Καρατζαφέρης θέτει εαυτόν στον αγώνα υπέρ σωτηρίας της πατρίδας από τον κομμουνισμό. Αλλά και η δημοκρατική Ευρώπη τρομοκρατημένη υποχωρεί όλο και περισσότερο προς τον ολοκληρωτισμό. Φοβούμενη τη ραγδαία αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας, όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, και βλέποντας τα χαμηλά ποσοστά του δικομματισμού και του φιλομνημονιακού μπλοκ, σε αντίθεση με τα υψηλά που καταγράφει η Αριστερά, παρεμβαίνει απροκάλυπτα, προσπαθώντας να καθορίσει το χρόνο των εκλογών αλλά και να εξασφαλίσει τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής και μετά τις εκλογές.

Αυτήν η Αριστερά, λοιπόν, η οποία καλείται και μπορεί να παίξει ρόλο στο μετεκλογικό τοπίο αλλά και στο τοπίο τα επόμενα χρόνια, παραμένει διασπασμένη.

Από τη μια μεριά βρίσκεται η «υπεύθυνη», η καθωσπρέπει εκδοχή της η οποία φοβάται μήπως και μολυνθεί από τον αριστερισμό, κι από την άλλη εκείνη του δόγματος και της βεβαιότητας η οποία, με τη σειρά της φοβάται μη μολυνθεί από τον οπορτουνισμό. Υπάρχει όμως και η δική μας Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, που επιμένει στη συνεργασία επάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα ώστε να τους στείλουμε στον αγύριστο και να σωθεί ο ελληνικός λαός από τη λαίλαπα του μνημονίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κουβαλά στον πυρήνα του την ενότητα, μιας και ο ίδιος αποτελεί το πιο ελπιδοφόρο ενωτικό εγχείρημα στην  Αριστερά εδώ και πολλά χρόνια, συνεχίζει να απευθύνει μήνυμα ενότητας και συνεργασίας προς τις άλλες πλευρές. Γιατί η ώρα έφτασε, η ευκαιρία είναι εδώ μπροστά μας, είναι σαν ώριμος καρπός που περιμένει να απλώσουμε το χέρι και να τον κόψουμε. Κι αν δεν το κάνουμε θα έχουμε να απολογηθούμε στις επόμενες γενιές για το πώς χάσαμε ακόμη μια ευκαιρία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή τη στιγμή ο φορές της ενότητας. Αλλά ταυτόχρονα είναι και η αριστερά της ελπίδας και της ανατροπής. Έχει όραμα και προτάσεις, έχει σχέδιο και στόχο με ορίζοντα το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Αλλά επειδή μέχρι εκεί έχουμε πολύ δρόμο ακόμη διαθέτει και ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, ένα πρόγραμμα εναλλακτικών προτάσεων που, φυσικά, κινούνται σε μια διαφορετική λογική από αυτήν του κυρίαρχου συστήματος.

Πιστεύω, λοιπόν, πως αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο φερέγγυα, η πιο συνεπής πολιτική δύναμη της Αριστεράς.

Με συνολικό εναλλακτικό πρόγραμμα

Με εμπειρία και όπλο τους κοινωνικούς αγώνες

Με συμμετοχή και δημιουργική σχέση με τα κοινωνικά κινήματα και τους στόχους τους

Με στόχο τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, μέσα από τους νέους υπό διαμόρφωση κοινωνικούς σχηματισμούς και

Έχοντας πάντοτε κατά νου τη διεύρυνση του ενωτικού μας εγχειρήματος με νέες ζωντανές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε η ώρα να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Ήρθε η ώρα που η Αριστερά οφείλει να δώσει απαντήσεις, να πάρει πρωτοβουλίες, να παίξει το ρόλο που της ανήκει. Το οφείλει αυτό η Αριστερά, αφενός στην αγωνιστική της Ιστορίας, αφετέρου στον κόσμο που την παρακολουθεί. Για να μας φοβηθούν πραγματικά οι εχθροί μας και ο κ. Καρατζαφέρης  αλλά και οι δυνάμεις του δικομματισμού να χάσουν τον ύπνο τους.

Τούτη την ώρα η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει να επιμείνει στην ενότητα και στη κοινή δράση μέσα σε αυτό το ρευστό προεκλογικό τοπίο. Αλλά επειδή η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με τις εκλογές, η ενωτική, η ανασυνθετική διεργασία θα συνεχιστεί και μετά τις εκλογές έχοντας πάντα στο επίκεντρο την ενότητα και τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ και, φυσικά, τη διεύρυνσή του.

Μια διεύρυνση η οποία δε θα είναι τεχνητή συγκόλληση αλλά αποτέλεσμα κοινής δράσης, συνάντησης σε κοινωνικούς αγώνες και κατάκτησης αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Αυτό, δηλαδή, που είναι και η ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ, η δημιουργία του οποίου δεν προέκυψε ξαφνικά όταν κάποιες ηγεσίες αποφάσισαν να ενωθούν. Αλλά ήταν αποτέλεσμα κοινών αγώνων, κοινών δράσεων στα πολύμορφα και πολύχρωμα κινήματα του σχετικά κοντινού παρελθόντος. Κι έτσι βρεθήκαμε μαζί, άνθρωποι που καλά καλά δε γνωριζόμασταν πριν, και φτιάξαμε το κοινό μας σπίτι και του δώσαμε ζωή και μια καρδιά τον παλμό της οποίας δίνουν όσοι και όσες συμμετέχουν στο ενωτικό μας εγχείρημα, ενταγμένοι ή ανένταχτοι σε συνιστώσες.

Έτσι θα προχωρήσουμε αλλά παίρνοντας υπόψη και τις νέες συνθήκες, που σημαίνει άμεση σχέση με την Αριστερά της νέας εποχής με τα νέα ρεύματα με τα κινήματα αλλά και με μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις και να υπάρξουν ιδεολογικές αναφορές στην Αριστερά του 21ου αιώνα.

Εδώ θέλω να προσθέσω ακόμη ένα στοιχείο της τρέχουσας συγκυρίας. Όπως επανειλημμένα έχει πει ο σύντροφός μας Ευκλείδης Τσακαλώτος, και συμφωνούμε σε αυτό, η κρίση δεν είναι ελληνική, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι Βενιζέλοι και λοιποί άλλοι σωτήρες, είναι πανευρωπαϊκή και παγκόσμια. Έτσι πρέπει να τη βλέπουμε. Κι ας μην αναζητούμε, σώνει και καλά, εξωτερικούς εχθρούς και στρατούς κατοχής.

Όπως γράφει ο Μπάμπης Γεωργούλας στην Εποχή της περασμένη Κυριακής: «Αν ο στόχος ήταν η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας που έχει αναιρέσει μια εξωτερική δύναμη, τότε τα πράγματα θα ήταν απλά: όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, συσπειρώνονται για την επίτευξη του κοινού εθνικού στόχου».

Με αυτήν όμως τη λογική αθωώνονται οι ελληνικές κυβερνήσεις, ως υποκύπτουσες σε κάποιες ξένες δυνάμεις. Μόνον που οι δυνάμεις αυτές δεν είναι ξένες, από εθνική άποψη. Είναι ξένες, προς εμάς, από ταξική άποψη. Είναι οι διεθνείς δυνάμεις του κεφαλαίου στις οποίες μετέχει και το ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο. Δηλαδή, το ζήτημα είναι καθαρά ταξικό. Ο συνταξιούχος της χώρας μας έχει σύμμαχο το γερμανό συνταξιούχο, ενώ ο πρωθυπουργός μας, ο Λουκάς Παπαδήμος, έχει σύμμαχο την κ. Μέρκελ και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Βέβαια το εθνικό στοιχείο υπάρχει, αν πάρουμε υπόψη μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη η οποία οικοδομείται, μία Ευρώπη δύο ταχυτήτων, αλλά στη βάση και αυτού του σχεδιασμού, νομίζω πως υπερτερεί το ταξικό στοιχείο.

Επανέρχομαι σε αυτό που έλεγα πιο πριν. Δηλαδή στην ενδεχόμενη, και ευκταία, διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, θέλουμε τη διεύρυνση, θέλουμε τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα, θέλουμε την ενδυνάμωση του ενωτικού μας εγχειρήματος. Όμως αυτό δε θα γίνει αυτοσκοπός. Ούτε κολυμβήθρα του Σιλωάμ είμαστε, ούτε, φυσικά, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ζητάμε. Ούτε, πολύ περισσότερο, θέλουμε να υπάρξει μια τεχνητή συγκόλληση δυνάμεων και προσώπων  Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση προς την πολιτική και την κοινωνική Αριστερά που επιθυμεί την οικοδόμηση αυτού που εμείς ονομάζουμε και εν πολλοίς έχουμε πετύχει, μια νέα συλλογικότητα, μια νέα μορφή οργάνωσης της Αριστεράς.

Και το πετύχαμε, φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες, όχι εύκολα. Αλλά μέσα από συγκρούσεις, αντιφάσεις, πισωγυρίσματα. Αλλά κοντά σε αυτά υπήρχε και η πρότερη κοινή μας πορεία, γνωριζόμασταν καλύτερα και έτσι, μέσα από αυτές, τις συχνά τραυματικές εμπειρίες και τις δύσκολες ατραπούς, κάναμε το επί πλέον βηματάκι. Και φτάσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρις εδώ. Και καμαρώνουμε γι’ αυτόν και πολύ καλά κάνουμε. Γιατί είναι κάτι δικό μας. Φτιαγμένο από τα δικά μας υλικά. Κι αν δεν είναι, ακόμη έτσι όπως τον θέλουμε, κι αν υπάρχουν αδυναμίες, ας κοιτάξουμε με ειλικρίνεια γύρω μας. Κι ας βρούμε κάτι καλύτερο. Κι ας πούμε με το χέρι στην καρδιά πως δε μας ενδιαφέρει. Που δε θα το πούμε.

Φίλοι και φίλες, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ας αφήσουμε κατά μέρος το προσφιλές στην Αριστερά σπορ της απογοήτευσης. Χρειαζόμαστε τους πάντες. Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, ούτε θα τον ανοίξει κάποιος άλλος για χάρη μας. Εμείς θα τον ανοίξουμε, πόντο πόντο, μέτρο μέτρο. Με τα νύχια αν χρειαστεί. Αν κοιτάξουμε με αισιοδοξία, με ανοιχτή καρδιά και χωρίς διάθεση γκρίνιας και διαρκούς κριτικής, θα διαπιστώσουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε πολλά. Και όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Αν κοιτάξουμε την Αριστερά σε χώρες όπου παραδοσιακά ήταν δυνατή, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, τότε θα εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε πετύχει.

Με όλα αυτά δεν υποστηρίζω φυσικά πως δεν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθώσουμε, νε βελτιώσουμε ή να σταματήσει η κριτική και η αντιπαράθεση. Αυτά είναι υγιή στοιχεία δημοκρατίας, αρκεί να λειτουργούν συνθετικά και όχι αντιθετικά και διαλυτικά. Και νομίζω πως σε ένα μεγάλο βαθμό ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει πετύχει.

Η επανεκκίνηση, όπως την ονομάσαμε, του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από μια μεγάλη κρίση που τον έφερε στα πρόθυρα της διάλυσης, αποδεικνύει πολλά. Αφενός τη συνειδητοποίηση ότι χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν πάμε πουθενά, αφετέρου την ανάγκη της κοινωνίας που τις μέρες εκείνες παρακολουθούσε με αγωνία τις εσωτερικές μας εξελίξεις.

Κι από τότε αποκτήσαμε έναν ΣΥΡΙΖΑ καλύτερο. Πιο καλά οργανωμένο με πιο δημοκρατικές διαδικασίες. Με επαναλειτουργία πολλών τοπικών οργανώσεων σε όλη την Ελλάδα, με τη συγκρότηση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής η οποία συνεδριάζει τακτικά και καθορίζει την πολιτική γραμμή. Βέβαια στο δρόμο χάσαμε ανθρώπους, τους απογοητεύσαμε. Ιδού, λοιπόν, το νέο μας καθήκον. Να τους ξανακερδίσουμε, και θα το πετύχουμε με την πολιτική μας, με τη δράση μας, με τη συμμετοχή μας στα κινήματα αλλά περισσότερο με την ειλικρίνειά μας.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι

δε θα πως καμιά σοφία, επαναλαμβάνοντας πως βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Με την κοινωνία σε απόγνωση, με την ανεργία να καλπάζει, με τους μισθούς και τις συντάξεις να μειώνονται συνεχώς, χωρίς καμία αναπτυξιακή προοπτική. Οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες, οι άνθρωποι βρίσκονται σε απόγνωση, η κοινωνία βράζει.

Και μέσα σε τούτες τις συνθήκες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά απαραίτητος, είναι αναγκαίος. Είναι η ψυχή της ευρύτερης λαϊκής συμπαράταξης, η δύναμη συσπείρωσης του λαού για να ανατρέψει την πολιτική του μνημονίου.

Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει. Πρέπει να οδηγηθεί, να εξαναγκαστεί να προχωρήσει στη διενέργεια εκλογών. Όχι με σαβουάρ βιβρ και «με το με το σεις και με το σας», αλλά με τον κόσμο στις πλατείες και τους δρόμους. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εκεί, όπως είναι κάθε φορά. Και οι εκλογές αυτές πρέπει να αποτελέσουν κόλαφο για τις δυνάμεις του μνημονίου και να αναδείξουν το ΣΥΡΙΖΑ ακόμη πιο δυνατό ώστε να δοθεί το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη, πως οι λαοί αντιστέκονται. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στις πλατείες και τους δρόμους και μετά τις εκλογές, γιατί όπως είπα, η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στην κάλπη. Όμως η κάλπη αποτελεί ένα μέσο το οποίο μας βοηθά να αγωνιστούμε από καλύτερες θέσεις και με καλύτερες προϋποθέσεις.

Φίλοι και φίλες, δεν ξέρω αν έφτασε η ώρα της Αριστεράς. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να χτυπήσουμε κατάστηθα το θεριό. Και μπορούμε να το κάνουμε. Άλλωστε αυτός είναι ο ρόλος της Αριστεράς. Η Αριστερά, χωρίς να αδιαφορεί γι αυτές, δεν αναλώνεται ομφαλοσκοπώντας πίσω από τις δημοσκοπήσεις. Η Αριστερά βγαίνει στο δρόμο κι αρπάζει το θηρίο από τα μαλλιά, συμμετέχει στους μαζικούς αγώνες και τα κινήματα. Η Αριστερά δεν έχει ανάγκη ούτε από εικονίσματα ούτε από καθωσπρεπισμούς. Η Αριστερά είναι ζώσα ουσία, είναι δύναμη ανατροπής και φορέας ελπίδας, είναι αγώνας, πλησίασμα ανθρώπων και τρυφερότητα. Είναι δάκρυ και γέλιο.

Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι οι άνθρωποι, είστε εσείς που βρίσκεστε σήμερα εδώ κι άλλοι πολλοί που δεν είναι. Γι αυτό και θα νικήσει.

Θα νικήσουμε, αρκεί να το πιστέψουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s