«ΑΔΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»

Αυτοπαγίδευση

«Με τον “Άδικο Κόσμο” θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν κινηματογραφικό κόσμο που θα μεταδίδει στον θεατή την ουσία κάθε στιγμής και κάθε χαρακτήρα. Μέσα από την αφαίρεση (στα χρώματα, την αρχιτεκτονική των χώρων, την υποκριτική), με επιμελές στυλιζάρισμα των εικόνων, με λιτή κινηματογράφηση και απλές συνθέσεις κάδρων, θέλαμε να αναζητήσουμε την ειλικρίνεια των συναισθημάτων». Αυτά τα λόγια χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης Φίλιππος Τσίτος για να μιλήσει για τη νέα του ταινία «Άδικος κόσμος». Όσον αφορά τον τίτλο, αυτός αναφέρεται στην αδικία η οποία δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους, σε έναν , ούτως ή άλλως, άδικο κόσμο!

Ο σκηνοθέτης εισχωρεί στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων εκεί όπου δε μιλάμε πλέον για την κοινωνική αδικία αλλά για το πώς οι ίδιοι οι απλοί αυτοί άνθρωποι μπορεί να αδικούν ο ένας τον άλλον.

Ο Σωτήρης είναι, προανακριτής της αστυνομίας. Βλέποντας πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έφτασαν στο έγκλημα εξαιτίας των δυσκολιών και των προβλημάτων που τους δημιούργησε η ζωή, αποφασίζει να απονείμει ο ίδιος δικαιοσύνη. Έτσι αθωώνει όσους θεωρεί πως ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που η ζωή τους γύρισε την πλάτη. Όμως η αδικία χτυπάει και τον ίδιο κι έτσι στην προσπάθειά του να βοηθήσει σκοτώνει κατά λάθος κάποιον άνθρωπο. Μια γυναίκα, η Δώρα, είναι η μοναδική μάρτυρας. Τι πρόκειται να γίνει τώρα που ο Σωτήρης κινδυνεύει; Που βρίσκεται το δίκαιο και που το άδικο;

Ο Φίλιππος Τσίτος σκηνοθετεί μια θαυμάσια ταινία «εσωτερικών συγκρούσεων». Μια ταινία στην οποία κάνει δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής και της νομιμότητας, σχεδόν τα καταργεί. Έτσι, οι ήρωές του μοιάζουν να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί. Παγιδευμένοι μέσα σε γεγονότα και σε μια ζωή που ζουν χωρίς να έχουν επιλέξει. Ή μάλλον σε μια ζωή που δε φαίνεται να τους αρέσει αλλά δεν ξέρουν και τι τελικά επιθυμούν. Ένα είδος αυτοπαγίδευσης που οδηγεί σε καθαρά προσωπικές επιλογές και στη δημιουργία ενός καθαρά ατομικού κώδικα αξιών. Και είναι αυτοί άνθρωποι καθημερινοί οι οποίοι πάλευαν με τις αντιφάσεις και τα φαντάσματά τους. Ο Τσίτος σκηνοθετεί με μέτρο και ευαισθησία μια τραγική κωμωδία με έντονο το στοιχείο του ψυχολογικού θρίλερ κι ακόμη περισσότερο του νουάρ.

Εξαιρετική είναι η ερμηνεία του Αντώνη Καφετζόπουλου στο ρόλο του Σωτήρη.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s