«ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ»

Πινελιές αισιοδοξίας

Υπάρχουν καλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που συμπονούν και το δείχνουν έμπρακτα με την αλληλεγγύη τους.

Ο Άκι Καουρισμάκι στην ταινία του «Το λιμάνι της Χάβρης» («Le Havre»)κάποιους τέτοιους ανθρώπους μας συστήνει, που ζουν στη Χάβρη, γαλλικό λιμάνι πέρασμα προς την Αγγλία. Εκεί ζει ο Μαρσέλ Μαρξ, ένας τύπος μποέμ, χαμογελαστός και γεμάτος αισιοδοξία που εργάζεται ως λούστρος. Ζει φτωχικά μαζί με τη γυναίκα του Αρλετί που τον φροντίζει. Η γλυκιά καθημερινότητα του ζευγαριού θα ανατραπεί όταν η Αρλετί θα εισαχθεί στο νοσοκομείο, βαριά άρρωστη. Και τότε θα εμφανιστεί στη ζωή του Μαρσέλ ένας ανήλικος παράνομος μετανάστης, ο Ιντρίσα, ο οποίος θέλει να περάσει απέναντι για να συναντήσει τη μητέρα του η οποία ζει στο Λονδίνο. Ο Μαρσέλ χωρίς να το πολυσκεφτεί αναλαμβάνει να βοηθήσει το νεαρό τον οποίο αναζητά η αστυνομία. Ολόκληρη η γειτονιά στήνει ένα δίκτυ προστασίας γύρω από τον Ιντρίσα αποδεικνύοντας πως στον κόσμο υπάρχει και ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Ο Άκι Καουρισμάνι σκηνοθετεί με το γνωστό του στιλ. Είναι εύστοχος, συχνά κυνικός, μεγάλος χιουμορίστας, είρωνας, αθεράπευτα τρυφερός. Η ταινία του χαρακτηρίζεται από περίσσευμα αισιοδοξίας πιάνοντας ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα και βγάζοντας από αυτό ό,τι πιο όμορφο μπορεί να βγάλει ο άνθρωπος. Οι ήρωές του είναι άνθρωποι απλοί. Ζουν σε κάποια γειτονιά, δεν είναι πλούσιοι και «όμορφοι», δεν αποτελούν διαφημιστικά πρότυπα. Ξέρουν πώς να χαρούν μα το καθετί, πώς να μιλήσουν με τους γείτονες και πάνω απ’ όλα, πώς να συμπονέσουν και να συμπαρασταθούν χωρίς να προσβλέπουν σε κανένα όφελος.

Η σκηνοθεσία είναι στιλιζαρισμένη και προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Παρόλα αυτά η χαλαρότητα και η νωχελικότητα που τη χαρακτηρίζει, την  κάνουν βαθιά γοητευτική. Όσο για το κοινωνικό μήνυμα της ταινίας είναι εμφανές αλλά δε γίνεται αντικείμενο δημαγωγίας από τη μεριά του σκηνοθέτη. Απλώς, ο Ιντρίσα έπεσε επάνω σε κάποιους καλούς ανθρώπους οι οποίοι αποφάσισαν να το βοηθήσουν. Εδώ θα ήθελα να σταθώ στο χαρακτήρα του αστυνομικού που κυνηγά το νεαρό, ο οποίος φαντάζει ως άλλος Ιαβέρης, μόνον που τελικώς αποδεικνύεται πως δεν είναι έτσι.

«Το λιμάνι της Χάβρης» είναι μια απολαυστική ταινία. Μια ταινία που χαίρεσαι να τη βλέπεις, που έχει πολλά να σου πει και συνάμα να προσδώσει μια νότα αισιοδοξίας στη μαυρίλα της καθημερινότητας. Μια ταινία που επαναφέρει τη χαμένη εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο είδος.

                                                                                     Η ΕΠΟΧΗ 6 Ιανουαρίου 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s