ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ

Ο έρωτας κι ο θάνατος

Είναι κάποιες ταινίες που δε μοιάζουν με τις άλλες. Που από μόνες τους συνθέτουν ένα καλλιτεχνικό σύμπαν που εισχωρεί εντός μας, ενεργεί υποδορίως και εξαπλώνεται αργά και ηδονικά, κατακτώντας αισθήσεις κι αισθήματα.

Γνωρίσαμε τη Μαρζάν Σατραπί και το Βινσέντ Παρονό με την αριστουργηματική «Περσέπολις», μια άκρως πολιτική συγκλονιστική ταινία κινουμένων σχεδίων βασισμένη σε βιβλίο κόμικς της Σατραπί που είχε ήδη κυκλοφορήσει. Η δεύτερη συνεργασία τους είχε ως αποτέλεσμα  την ταινία «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα» (Poulet aux prunes).

Η ταινία είναι η ιστορία του Νασέρ Αλί. Ενός άνδρα ο οποίος ζει στην Τεχεράνη το 1958. Τότε που η ζωή στην πόλη και τη χώρα δεν ήταν συνυφασμένη με τον τρόμο της ισλαμικής «δημοκρατίας».

Ο Νασέρ Αλί είναι διάσημος βιολιστής ο οποίος έχει δώσει συναυλίες σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι παντρεμένος με τη Φαρινγκίς και έχει αποκτήσει μαζί της δύο παιδιά: τη Λίλι και τον Κύρο. Τίποτε το παράξενο ως εδώ. Όλα θα ξεκινήσουν όταν ο Νασέρ Αλί θα αναγκαστεί να αντικαταστήσει το βιολί που του χάρισε ο δάσκαλός του. Μόνο που όσο κι αν ψάχνει δεν μπορεί να βρει κανένα όμοιό του που να βγάζει τον ήχο που να τον ικανοποιεί. Και κάποια στιγμή, ο βιολιστής νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα κι αποφασίζει να πεθάνει. Κλείνεται στο δωμάτιό του, αναπολεί τη ζωή και τις επιλογές του και παραιτημένος αναμένει τον Ασραέλ, τον Άγγελο του Θανάτου να έρθει να τον πάρει. Οι τελευταίες μέρες της ζωής του Νασέρ Αλί είναι αυτές που παρακολουθούμε στην ταινία. Όταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, απομονωμένος από την οικογένειά του, κλεισμένος στο δωμάτιό του κατακλύζεται από τις αναμνήσεις της ζωής του. Και έτσι μαθαίνουμε για τον ίδιο και τη ζωή του. Πως παντρεύτηκε μια γυναίκα που δεν αγάπησε ποτέ, μόνο και μόνο για χατίρι της μητέρας του και πως έχασε το μεγάλο του έρωτα, την όμορφη Ιράν, όταν ο πατέρας της αρνήθηκε να του τη δώσει για γυναίκα. Και τη στιγμή που έχασε το αγαπημένο του βιολί, άρα και τη δυνατότητα να εκφράζεται μέσα από τη μουσική, ξαναγύρισε η κρυμμένη οδύνη μιας ζωής που δεν έζησε κι έτσι αποφάσισε πως τίποτε πλέον δεν έχει νόημα γι’ αυτόν. Σε όλα αυτά έπαιξε το ρόλο της και μια τυχαία συνάντηση που είχε στο δρόμο με την αγαπημένη του Ιράν, την οποία δεν είχε δει όλα αυτά τα χρόνια.

Η ταινία είναι μια λυρική δημιουργία στον πυρήνα της οποίας κοχλάζει το αίσθημα της απώλειας και ο πόνος μιας ζωής που δε βιώθηκε. Σκηνοθετικά στηρίζεται σε μια απόλυτη ισορροπία. Η Μαρζάν Σατραπί και Βινσέντ Παρονό δεν ξεχνούν την αισθητική του κόμικς, ένα στοιχείο που φαίνεται πολύ έντονα. Κοντινές λήψεις, θαρρείς και όλη η δράση περιορίζεται στο χώρο. Έτσι ώστε να δημιουργείται η αίσθηση της στενότητας, της ασφυξίας, της παγίδευσης. Αυτής που βιώνει ο Νασέρ Αλί ως αποτέλεσμα της ζωής, που δεν έζησε, σκύβοντας το κεφάλι, κάνοντας υπομονή αλλά χωρίς καμία δυνατότητα αλλαγής αυτού του σκληρού καθημερινού εγκλεισμού.

Ο ρυθμός είναι αργόσυρτος, οι σκηνοθέτες δεν «τρέχουν» αλλά αφήνουν το θεατή βασανιστικά να μπει μέσα στο δράμα του ήρωα, να το εντοπίσει και να συγκινηθεί με γνήσιο τρόπο και καθόλου εκβιαστικά. Κάποιες πινελιές χιούμορ, είναι δοσμένες με πολύ διακριτικό τρόπο, απολύτως ενταγμένες στην τραγικότητα των στιγμών που ζει ο ήρωας. Έτσι η ταινία διατηρεί τη δραματική της στιβαρότητα, δεν παλινδρομεί, δε φορτώνεται περισσότερο από όσο αντέχει και δε χάνεται σε δρόμους ανώφελων μελοδραματισμών. Είναι μια ταινία συγκινητική, μια ταινία η οποία συμπυκνώνει τα δύο μεγάλα θέματα της λογοτεχνίας: Τον έρωτα και το θάνατο και μάλιστα, πως δια του πρώτου καταλήγεις στον δεύτερο. Και επί πλέον, το «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα» αποτελεί ένα καλλιτεχνικό κομψοτέχνημα, είναι μια ταινία τέρψη αισθήσεων.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο εικονογραφημένο μυθιστόρημα-κόμικς της Μαρζάν Σατραπί που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διάσημο φεστιβάλ της Ανγκουλέμ.

Ο Ματιές Αμαλρίκ σε μια μεγάλη ερμηνευτική στιγμή της καριέρας του στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί του οι Εντουάρ Μπαερ, Μαρία ΝτεΜεντέιρος, Γκολσίφτε Φαραχάνι, Έρικ Καραβάκα, Κιάρα Μαστρογιάννι, Ζαμέλ Ντεμπούζ, Ισαμπέλα Ροσσελίνι.

Για το 2012, τις ευχές μου για υγεία!

Υ.Γ. Στους συντρόφους και τις συντρόφισσές μου από την ΑΚΟΑ και το ΣΥΡΙΖΑ, στην οικογένειά μου, στους φίλους και τις φίλες μου, στους αγαπημένους μου ανθρώπους, σε εκείνους που δήλωσαν παρόντες όταν τους χρειάστηκα, οφείλω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!  

Η ΕΠΟΧΗ 31 Δεκεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s