Δρυός πεσούσης…

Άρχισαν τα όργανα και όλοι εκείνοι οι οποίοι έπιναν νερό στο όνομά του τώρα έχουν στήσει το σαρκοβόρο τους χορό γύρω από τον ηγέτη που ξαφνικά μίκρυνε, έγινε ασήμαντος. Έτσι επιβεβαιώνουν όλοι αυτοί οι «άνθρωποι» – ύαινες το υπό του Μενάνδρου ρηθέν «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», ήτοι «όταν πέσει η βελανιδιά, όλοι γίνονται ξυλοκόποι».

Και γέμισε άξαφνα ξυλοκόπους -το μετά των νοσταλγών της δικτατορίας συγκυβερνών πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό κίνημα- οι οποίοι επιθυμούν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του εκπεσόντος χαλίφη Γιώργου Παπανδρέου. Με πρώτο και καλύτερο τον κ. Χρυσοχοΐδη ο οποίος έχει επιδοθεί σε ένα κρεσέντο αμετροέπειας. Δεν πέρασαν μερικοί μήνες από τότε που εκθείαζε το έργο της κυβέρνησης και του ιδίου του πρώην πρωθυπουργού προσωπικά, κάτι που ξέχασε μόλις μύρισε αίμα. Υπουργός της κυβέρνησης δεν ήσουν κύριε Χρυσοχοΐδη μου; Τώρα ανακάλυψες πως επήλθε χάος στη χώρα εξαιτίας μιας καταστροφικής διετίας; Εσύ που ήσουν; Αλλά δυστυχώς έτσι είναι οι έχοντες γευτεί την εξουσία και τη δύναμη που πηγάζει από αυτήν. Χάνουν τις ανθρώπινες ιδιότητες τους γίνονται αγνώμονες και αναιδείς και λαλίστατοι.

Το χειρότερο από όλα είναι, πως κάπως έτσι χάνεται από την πολιτική η έννοια της ηθικής. Και κάπως έτσι οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην πολιτική και τους πολιτικούς και επί πλέον την πίστη τους στο δημοκρατικό πολίτευμα. Και ύστερα με εντελώς φυσιολογικό τρόπο ανέχονται ακροδεξιούς στην κυβέρνηση και κατ’ επέκτασιν περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και συρρίκνωση της δημοκρατίας. Όταν βλέπουν πως κάποιοι από τους υπευθύνους για την ασκούμενη μνημονιακή πολιτική υπουργούς, όπως ο παραπάνω αναφερόμενος, η Διαμαντοπούλου, ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος και δεν ξέρω ποιοι ακόμη, έχουν αρχίσει να ονειρεύονται αρχηγιλίκια αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους και να παραιτηθούν, φυσικό και επόμενο είναι να νιώθουν πως «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Γιατί οι πολίτες αυτό που ζητούν αρχικά από τους πολιτικούς είναι ήθος, κάτι που εν τέλει, βρε αδελφέ, πρέπει να είναι στην πολιτική ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Δυστυχώς όμως πέρασε ο καιρός της ηθικής, μπήκαμε στις σκοτεινές εποχές του «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις» που νομίσαμε πώς είχαν παρέλθει και είχαν καταγραφεί στα βιβλία των θρησκευτικών. Εντάξει, ως παράδειγμα το ανέφερα, μη θεωρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου πως τον συγκρίνω με τον Ιησού, θεός φυλάξει! Όμως οι προαναφερθέντες μνηστήρες της εξουσίας και όλοι όσοι σήμερα ασκούν εκ τους ασφαλούς κριτική στον εκπεσόντα ας αναλογισθούν τις δικές τους ευθύνες, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη και ας κάνουν την αυτοκριτική τους. Ξέρω, τους βάζω δύσκολα, επειδή όλα αυτά ανήκουν στη λογική ανθρώπων με τιμή και ήθος. Έννοιες που υπάρχουν ως άγνωστες λέξεις στα λεξικά αυτού του είδους των πολιτικών μας. Πολιτικών που έχουν αποκτήσει ντοκτορά στη λοβιτούρα και την ίντντριγκα, που είναι μάστορες στη διαστρέβλωση λέξεων και εννοιών, που γνωρίζουν πολύ καλά την τέχνη του «κάνω το μαύρο άσπρο».

Μάλιστα, αυτοί μας κυβέρνησαν επί χρόνια, Πράσινοι και Βένετοι για να μην ξεχνιόμαστε, που αφού οδήγησαν τη χώρα και τους ανθρώπους της στο μη παρέκει, τώρα ζητούν και τα ρέστα. Και όλα αυτά γίνονται προς χάριν της γλυκυτάτης εξουσίας. Και μη μου πουν πως ό,τι κάνουν το κάνουν για την πατρίδα επειδή θα μου έρθει εμετός. Γιατί η δική μου πατρίδα δεν είναι η ίδια με τη δική τους. Γιατί στη δική μου πατρίδα οι λέξεις έχουν νόημα, στη δική μου πατρίδα οι άνθρωποι δε μετριούνται με παράσημα κι οφίτσια αλλά με την καθαρότητα του βλέμματος. Αλλά τι κάθομαι και σας λέω τώρα! Τζάμπα κουβέντες για τζάμπα μάγκες. Η ουσία είναι πως αυτό το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού και των ακροδεξιών αναχωμάτων τα έφαγε τα ψωμάκια του. Βέβαια δεν πρόκειται να παραδώσει εύκολα τα όπλα, έχει πολλές δυνάμεις ακόμη και πολλούς κρυμμένους άσους στο μανίκι. Όμως είναι βέβαιο πως έχει απαξιωθεί. Και έχει βυθιστεί στην αναξιοπιστία ακόμη και αν καταφέρει να σταθεί για λίγο ακόμη στα ισχνά του πόδια. Γιατί ένα πολιτικό σύστημα το οποίο στερείται ηθικής βάσης είναι καταδικασμένο. Και τότε γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο. Οδηγείται στην εκτροπή και εύκολα νομίζω μπορεί ο κάθε εχέφρων να αντιληφτεί αυτό τι σημαίνει. Η Ιστορία μας το έχει διδάξει. Μόνο που οι κατέχοντες σήμερα την εξουσία είναι κάκιστοι μαθητές και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο αγώνας της διαδοχής. Δηλαδή το άνευ ουσίας πλιάτσικο για ένα άδειο πουκάμισο…

Σημείωση: Τα ίδια φαινόμενα της εκ των υστέρων κριτικής είχαν παρατηρηθεί και μετά τις πτώσεις των κ.κ. Σημίτη και Καραμανλή. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε! Ύαινες πάντοτε υπήρχαν.  

                                     Περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ, τεύχος 33, Δεκέμβριος 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s