«ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ»

Ψυχαναλυτικές ιστορίες

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ «απογυμνώνει» τους δύο μεγαλύτερους ψυχαναλυτές: το Σίγμουντ Φρόιντ και τον Καρλ Γιουνγκ.

Στην ταινία «Μια επικίνδυνη μέθοδος» («A dangerous method») ο καναδός σκηνοθέτης ξεκινά από το Γιουνγκ, ο οποίος αναλαμβάνει τη θεραπεία της 20χρονης γοητευτικής Σαμπίνα Σπιλράιν εφαρμόζοντας τη μέθοδο του δασκάλου του, του Φρόιντ. Η περίπτωση της κοπέλας φέρνει σε επαφή τον 29χρονο μαθητή με τον 50χρονο δάσκαλο. Κάποια στιγμή οι σχέσεις τους αρχίζουν να ψυχραίνονται ενώ ο Γιουνγκ ξεκινά μια παθιασμένη σχέση με την ασθενή του η οποία γίνεται καταλύτης στις θεωρίες του.

Το πρώτο πράγμα που έχω να πως είναι πως ο Κρόνενμπεργκ σκηνοθέτησε μια ταινία υψηλών προδιαγραφών. Αφενός επειδή το θέμα φαντάζει κάπως «επικίνδυνο» -Φρόιντ και Γιουνγκ είναι αυτοί, δεν είναι παίξε γέλασε- και καταφέρνει να μην παγιδευτεί αφετέρου επειδή μπαίνει μέσα στη σκέψη των δύο ανδρών, κρατώντας εκτός από τις επιστημονικές και τις ανθρώπινές τους ιδιότητες. Και όσον αφορά το τελευταίο καταφέρνει με σκηνοθετική μαεστρία να μην τους αγιοποιήσει ούτε και να τους παρουσιάσει ως καρικατούρες.

Η καταγραφή του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ  είναι κάτι παραπάνω από πειστική. Τόσο στην αναπαράσταση της εποχής όσο και στις σχέσεις, τις έρευνες, την προσωπική ζωή των χαρακτήρων. Και, βέβαια, δεν είναι καθόλου επιφανειακός. Η επιστήμη που υπηρετούν οι δύο κορυφαίοι ψυχαναλυτές βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δεν αποτελεί την αφορμή για την αφήγηση μιας ιστορίας. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Η ιστορία υπάρχει ως αφορμή για να προσεγγίσουμε τις θεωρίες του Φρόιντ και του Γιουνγκ.

Βέβαια ο καλός ο σκηνοθέτης ξέρει και πώς να εκμαιεύσει τις ιδανικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του:  Κίρα Νάιτλι (Σαμπίνα), Μίκαελ Φασμπέντερ (Γιουνγκ), Βίγκο Μόρτενσεν (Φρόιντ) είναι εξαιρετικοί από κάθε άποψη. Αλλά και οι μικρότεροι ρόλοι Σάρα Γκαντόν (σύζυγος Γιουνγκ) και Βενσάν Κασέλ (Ότο Γκρος) είναι απολαυστικοί.

Λέει ο σκηνοθέτης: «Αυτό που με εν διέφερε ήταν να δω το Γιουνγκ στα 29 και το Φρόιντ στα 50, στην ακμή της καριέρας του ενός και της νοητικής δύναμης του άλλου. Μια εποχή που δεν ήταν γνωστοί σε μας διότι σχημάτιζαν τις θεωρίες τους και δενόντουσαν με μία σχέση δασκάλου-μαθητή. Ο Γιουνγκ έβλεπε στο Φρόιντ μια πατρική φιγούρα, τον αποκαλεί πατέρα πολλές φορές στα γράμματά του».

                                                                                                                        Η ΕΠΟΧΗ 27 Νοεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s