52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πολλών… καλών μύρια έπονται

Τι να πρωτογράψει κανείς σε ένα κείμενο που υπόκειται στους χωροταξικούς νόμους μιας εφημερίδας; Πολλές ταινίες, αρκετές από αυτές πολύ ενδιαφέρουσες οπότε ο δυστυχής περί τα κινηματογραφικά εφημεριδογράφος αναγκάζεται να δώσει σήμερα ένα πρώτο μέρος με επίκεντρο τις ελληνικές ταινίες και με την υπόσχεση –πους ως γνωστόν κρατώ ό,τι υπόσχομαι- να επανέλθω για τα υπόλοιπα την ερχόμενη Κυριακή.

 

Η πόλη των παιδιών

Εάν σας κάνει εντύπωση ο τίτλος του κειμένου, τον επέλεξα για να τονίσω πως οι τελευταίες «επιτυχίες» του ελληνικού σινεμά μόνον τυχαίες δεν ήταν. Κι αυτό επειδή από τις ταινίες που είδαμε υπάρχουν κάποιες που δικαιώνουν την ευφορία μας περί του καλού δρόμου που έχει πάρει ο εγχώριος κινηματογράφος.

Οφείλω να ομολογήσω πως δε γνώριζα το Γιώργο Γκικαπέππα. Έτσι όταν πήγα να δω την ταινία «Η πόλη των παιδιών», ομολογώ, πως οι προσδοκίες μου ήταν περιορισμένες. Από τα πρώτα πλάνα όμως η αίσθηση πως αυτό ο κύριος ξέρει πολύ καλά το σινεμά γινόταν πεποίθηση όσο περνούσε η ώρα.

Ταινία στην οποία παρακολουθούμε τέσσερις ιστορίες ισάριθμών ζευγαριών με κοινό τους στοιχείο την εγκυμοσύνη. Ο Γκικαπέππας προσεγγίζει τις σχέσεις των ζευγαριών, τα προβλήματά τους, τις αντιφάσεις τους. Σκηνοθετεί χωρίς ίχνος μελοδραματισμού ένα σφιχτό και κακοδουλεμένο σενάριο με «αληθινούς» διαλόγους. Οι ήρωές του είναι καθημερινοί άνθρωποι, με τα καλά του και τα κακά τους, άνθρωποι σαν εμάς. Νομίζω πως ¨Η πόλη των παιδιών» εκτός από μία ευχάριστη έκπληξη για τον γράφοντα, είναι ακόμη ένα δείγμα πως ο κινηματογράφος μας προχωρά καλά προσθέτοντας στο ενεργητικό του ακόμη μία πολύ καλή ελληνική ταινία.

Είναι δίκαιοι οι νόμοι; Μήπως η προσωπική μας ηθική υπερβαίνει το τυπικό και πλησιάζει περισσότερο τη δικαιοσύνη; Το ερώτημα τίθεται από τον Φίλιππο Τσίτο στην ταινία «Άδικος κόσμος».

Αυτό είναι το δίλημμα του Σωτήρη, ενός ανακριτή της αστυνομίας ο οποίος προτιμά να κρίνει τους κατηγορούμενους που ανακρίνει σύμφωνα με τη δική του ηθική. Σε μια προσπάθεια να βοηθήσει κάποιον που θεωρεί αθώο ενώ όλα τα στοιχεία είναι εναντίον του, έρχεται σε επαφή με έναν πληροφοριοδότη τον οποί σε μια στιγμή έντασης πυροβολεί. Μια καθαρίστρια, η Δώρα, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει χρήματα παραβαίνοντας ακόμη και την ηθική, γνωρίζει την αλήθεια αλλά για λόγους συμφέροντος δεν προδίδει το Σωτήρη. Οι δύο αυτοί μοναχικοί άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον αλλά από διαφορετικές αφετηρίες, κάτι που δημιουργεί πρόβλημα στη σχέση τους.

Άδικος κόσμος

Ο Τσίτος πλέκει μια ιστορία εσωτερικών συγκρούσεων. Μια ιστορία στην οποία κάνει δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής και του νομιμότητας, αφήνοντας τους ήρωες να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί. Άνθρωποι καθημερινοί που παλεύουν με τις αντιφάσεις και τα φαντάσματά τους. Κι ο Τσίτος να σκηνοθετεί με ευαισθησία και μέτρο μια ταινία με στοιχεία νουάρ και ψυχολογικού θρίλερ.

Στον «Παράδεισο» ο Παναγιώτης Φαφούτης αφηγείται τις ιστορίες τεσσάρων ζευγαριών στη διάρκεια του τελευταίου Σαββατοκύριακου της αποκριάς στην Πάτρα. Με κάμερα στο χέρι, νευρώδες μοντάζ και υπό τους ήχους δυνατής μουσικής, που κάνει την ταινία να μοιάζει με πάρτι, απογυμνώνει τους ήρωές του. Πίσω από τις μάσκες απελευθερώνονται και διεκδικούν τον έρωτα και την αγάπη. Κι όλα αυτά μέσα από μία ένταση συναισθημάτων και καταστάσεων η οποία επιτείνεται από τη δύναμη της μουσικής και τη γιορτινή διάθεση. Μόνο που πίσω από τις μάσκες κρύβονται τα αληθινά πρόσωπα που φανερώνουν τα αληθινά συναισθήματα.

Ο «Σούπερ Δημήτριος» του Γιώργου Παπαϊωάννου είναι μια επιμελώς κακοφτιαγμένη ταινία που σατιρίζει χωρίς αιδώ όλη τη θεσσαλονικίλα, τη μακεδολαγνεία, το συντηρητισμό και την χαβαλεδοκατάσταση που  κυριαρχούν στη Θεσσαλονίκη. Η ταινία είναι «βλάσφημη» για τα ιερά και τα όσια, δεν αφήνει τίποτε όρθιο, έχει πλάκα. Καλτ κινηματογράφος σε όλο του το μεγαλείο και, προς θεού, μην την πάρετε στα σοβαρά, όπως ούτε και η ίδια παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της.

Στο «Magic hour», ο Κώστας Καπάκας αφηγείται τις περιπέτειες ενός λούζερ διδύμου. Δύο τύποι, που γνωρίζονται τυχαία, αποφασίσουν να δραπετεύσουν με άγνωστο προορισμό ταξιδεύοντας με μία νεκροφόρα. Ένα ενδιαφέρον, αν και άνισο, ρόουντ μούβι με αρκετό χιούμορ. Μια αρκετά προσεγμένη ταινία που, δυστυχώς κάνει κάποιες κοιλιές και έχει κάποια σημεία (όπως π.χ. το θερινό σινεμά που ένας από τους ήρωες οραματίζεται να το κάνει νεκροταφείο του ελληνικού κινηματογράφου) που περισσεύουν και είναι τραβηγμένα. Ο θεατής όμως αποζημιώνεται από τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών και από το τελευταίο μέρος της ταινίας, το οποίο είναι απογειωτικό… στην κυριολεξία!

Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης με το «J.A.C.E» (Just Another Confused Elephant) ξεκινά με ένα πολύ καλό ημίωρο αλλά στη συνέχεια χάνεται μέσα σε ένα φιλόδοξο σενάριο που μπλέκει πολλά πράγματα μαζί. Και όλο αυτό σε 153 ατελείωτα λεπτά.

Για το «F.L.S του Θάνου Τσάβλη, το μόνο που μπορώ να γράψω είναι πως καλή η πλάκα αλλά έχει τα όριά της. Ιδίως όταν συνοδεύεται και από κακογουστιά. Νομίζω πως ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του και το όποιο ταλέντο του. Καλοπροαίρετα το γράφω.

Το κορίτσι με τα μεγάλα μάτια

Στο «Κορίτσι με τα μεγάλα μάτια» ο Αλέξης Τσάφας επιχειρεί μια ελεύθερη διασκευή ενός ομώνυμου παραμυθιού από το Πράσινο Ακρωτήριο, μεταφερμένο στην εποχή μας. Η Λίλη μόλις έχει επιστρέψει από την Ευρώπη μετά το θάνατο του Καλού, του πατέρα της. Ο Καλού εξαιρετικός μάγειρας και ιδιοκτήτης ταβέρνας, ζει μόνος αφού η γυναίκα του τον έχει εγκαταλείψει.  Όταν μια κοπέλα, η Μπία, εμφανίζεται και του ζητά δουλειά, την προσλαμβάνει. Σύντομα οι δυο τους δημιουργούν σχέση κάτι που δεν αρέσει στη μικρή Λίλη η οποία θεωρεί τη Μπία μάγισσα. Τώρα που έχει επιστρέψει αποφασίζει να έρθει αντιμέτωπη με τα φάντασμα του παρελθόντος.

Μια γοητευτική ταινία με τον Τσάφα να σκηνοθετεί με σιγουριά και να αφομοιώνει το πνεύμα της μικρής νησιωτικής χώρας της Αφρικής. Η αφήγησή του αποτελείται από ψηφίδες χρόνου, πραγματικότητας και φαντασίας. Και τελικά αυτές οι ψηφίδες ενώνονται σε ένα συγκινητικό φινάλε.

Τελειώνω με τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη και την ταινία του «Man at sea» η οποία προβλήθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος στο σκηνοθέτη.

Ο Γιάνναρης καταπιάνεται με το θέμα της μετανάστευσης. Ο Άλεξ καπετάνιος σε ένα δεξαμενόπλοιο περιμαζεύει 30 έφηβους μετανάστες που έχουν ναυαγήσει. Τους περιθάλπει μαζί με τη σύζυγό του Κέιτ, με την οποία έχουν επανασυνδεθεί μετά από μία περίοδο χωρισμού. Στο μεταξύ η πλοιοκτήτρια εταιρία, η οποία βρίσκεται μπροστά στη χρεοκοπία,  τον πιέζει να λύσει το θέμα άμεσα. Ανάμεσα στους μετανάστες και την πλειοψηφία του πληρώματος δημιουργούνται εντάσεις, ενώ κάποιοι τους συμπαραστέκονται. Ο Άλεξ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση και στο τέλος μπροστά στο αδιέξοδο για το οποίο και ο ίδιος ευθύνεται παίρνει μια γενναία απόφαση.

Ο Γιάνναρης για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πως ξέρει να κάνει σινεμά. Σινεμά με νεύρο, με άποψη, με τόλμη. Οι χαρακτήρες του έχουν αντιφάσεις, συναισθηματικές μεταπτώσεις, βιώνουν μία πραγματικότητα και παλεύουν με την ηθική και την επιβίωση. Και το εντυπωσιακό είναι πως ο κλειστός χώρος του πλοίου μετατρέπεται στην ίδια τη κοινωνία, την ελληνική κοινωνία η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τη μετανάστευση. Δεν είναι καθόλου διδακτικός ο Γιάνναρης, αντίθετα είναι ρεαλιστής, συχνά με ωμό τρόπο, όπως ακριβώς βιώνεται το θέμα στις γειτονιές της Αθήνας. Η προσέγγισή του είναι καθαρά ανθρωπιστική αλλά δε στερείται πραγματισμού. Εν τέλει μας λέει πως το πρόβλημα υπάρχει και πως πρέπει να λυθεί με τόλμη και νηφαλιότητα, βάζοντας στο επίκεντρο τους ανθρώπους. Διαφορετικά δίνεται τροφή στην ανάπτυξη ρατσιστικών, ακόμη και νεοναζιστικών συμπεριφορών.

Τέλος του πρώτου μέρους, συνέχεια την άλλη Κυριακή.

                                                                                         Η ΕΠΟΧΗ 13 Νοεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s