52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Η΄

Όλα έχουν ένα τέλος

Για το www.alterthess.gr

 

Loverboy

Στη ζωή όλα έχουν αρχή και τέλος. Όπως και η ίδια η ζωή άλλωστε. Το κακό είναι όταν κάποια πράγματα τελειώνουν πριν καλά – καλά αρχίσουν, μένουν μετέωρα, γεμάτα εκκρεμότητες. Κι όταν η ευθύνη για αυτό ανήκει σε εμάς, μας πλημμυρίζει ένα αίσθημα κενού το οποίο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν ο χρόνος περνά και δεν μπορεί τίποτε να διορθώσει την ατολμία μας. Είναι τότε που μετανιώνουμε για ό,τι δεν κάναμε…

Ευτυχώς κάτι τέτοιο δε συνέβη με το 52ο Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ξεπέρασε τις δυσκολίες, αντιμετώπισε την υπάρχουσα δεινή κατάσταση με τόλμη και τα κατάφερε. Με ένα θαυμάσιο πρόγραμμα που ικανοποίησε το κοινό κατόρθωσε να σταθεί όρθιο και επί πλέον, να κερδίσει τους πραγματικούς σινεφίλ επανακτώντας το χαμένο του ανθρώπινο πρόσωπο. Με απλότητα, χωρίς γκλαμουριές και πολιτικούς δεκάρικους, με σοβαρότητα και όχι σοβαροφάνεια, η 52η διοργάνωση φτάνει στο τέλος της, αφήνοντας μία αίσθηση ικανοποίησης σε όλους.

Αντίθετα ο 20χρονος Λούκα στην ταινία του «Loverboy» του ρουμάνου Καταλίν Μιτουλέσκου   δεν κατάφερε να τελειώσει αυτό που είχε αρχίσει.

Ο Λούκα ζει σε μια πόλη στις όχθες του Δούναβη και κοντά στη Μαύρη θάλασσα. Εξασφαλίζει τα προς το ζην ως μέλος μιας σπείρας που κάνει εμπόριο λευκής σαρκός. Η δουλειά του είναι να αποπλανά κορίτσια και στη συνέχεια να τα προωθεί στα κυκλώματα πορνείας. Όταν γνωρίζει τη Βέλι νιώθει για πρώτη φορά πως θέλει να αλλάξει ζωή. Η κοπέλα του γεννά πρωτόγνωρα συναισθήματα κι αποφασίζει να ζήσει μαζί της και να ξεκόψει από το κύκλωμα. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο, χρωστάει στους παλιούς του συνεργάτες και η Βέλι όταν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει αποφασίζει να σώσει τον αγαπημένο της και να γίνει θύμα της σπείρας.

Ο Μιτουλέσκου καταπιάνεται με ένα υπαρκτό πρόβλημα της πατρίδας του. Μετά από το νοσταλγικό, τρυφερό και με χιούμορ «Πως είδα το τέλος του κόσμου» (2006) έρχεται με μια ταινία σκληρή. Υιοθετώντας το μινιμαλισμό που χαρακτηρίζει το σύγχρονο ρουμάνικο σινεμά, σκηνοθετεί με ρεαλισμό την πορεία του Λούκα προς την μη ολοκληρωμένη δραπέτευση. Η αγάπη του δεν είναι αρκετή για να κρατήσει κοντά του τη Βέλι. Αντίθετα εκείνη ό,τι κάνει το κάνει από αγάπη. Αντιλαμβάνεται πως ο μόνος τρόπος για να ζώσει το άνθρωπο που αγαπά είναι να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να φτάσει μέχρι την  αυτοθυσία. Ο Λούκα και η Βέλι είναι δυο καταδικασμένοι άνθρωποι που η συνθήκη η οποία του έφερε κοντά τους αναγκάζει να φτάσουν στην προσωπική τους συντριβή. Ένα φιλμ λιτό, δυνατό κι αληθινό. Ένα σινεμά που δε χαϊδεύει, αντίθετα προκαλεί εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι για τους χαμένους ανθρώπους που, αν κοιτάξουμε καλά, θα τους δούμε ανάμεσά μας. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

Αντίθετα, ο Γκαμπριέλ Ακίμ με το «Όνειρο του Άνταλμπερτ» σκηνοθετεί μια κωμωδία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη Ρουμανία το Μάιο του 1986,  μέρα μετά την ιστορική νίκη στα πέναλτι της Στεάουα Βουκουρεστίου εναντίον της Μπαρτσελόνα στο τελικό του τότε κυπέλου πρωταθλητριών Ευρώπης. Τότε που ο τερματοφύλακας της ρουμανικής ομάδας Ντουκαντάμ έπιασε τέσσερα πέναλτι, ρεκόρ που δεν επανέλαβε κανείς τερματοφύλακας από τότε. Και μάλιστα τα πράγματα είχαν αρχίσει άσχημα αφού ο Λάσλο Μπόλονι, ο οποίος ήταν παρών στην προβολή, αστέρι της ομάδας και σημερινός προπονητής στον ΠΑΟΚ, αστόχησε στο πρώτο πέναλτι. Κάτω από τον απόηχο της μεγάλης αυτής νίκης, σε ένα εργοστάσιο ετοιμάζονται την επόμενη μέρα για το γιορτασμό της 50ης επετείου από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας. Ο Ιούλικα, μηχανικός στο εργοστάσιο και φανατικός ερασιτέχνης κινηματογραφιστής, έχει αναλάβει να φτιάξει δύο προπαγανδιστικές ταινίες με θέμα την ασφάλεια των εργαζομένων στους χώρους εργασίας. Κι εκείνη τη μέρα γίνεται ένα ατύχημα στο εργοστάσιο και η διεύθυνση αποφασίζει να κάνει αναπαράσταση του ατυχήματος. Η αναπαράσταση όμως καταλήγει σε ακόμη ένα ατύχημα.

Ο Ακίμ φτιάχνει μια ταινία γεμάτη νοσταλγία. Πιάνει ένα υπαρκτό γεγονός και μία πραγματική κατάσταση, παραθέτοντας μάλιστα και ντοκουμέντα της εποχής από διάφορα ατυχήματα σε χώρους εργασίας. Βλέπει, τη συχνά μέχρι γελοιότητας, πραγματικότητα του καθεστώτος Τσαουσέσκου, όχι με μία διάθεση εκ του ασφαλούς προπαγάνδας, αλλά με επίκεντρο τους ανθρώπους και το τι σκαρφιζόταν για να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητά τους. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο ρυθμό της ταινίας, αλλά συνολικά είναι διασκεδαστική και διαθέτει το στοιχείο διατήρησης της μνήμης μια εποχής, που είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, υπήρξε και μερικοί μάλιστα τη νοσταλγούν στ’ αλήθεια. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

Σήμερα το βράδυ θα γίνει η απονομή των βραβείων του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και η τελετή λήξης. Θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας «Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν» (ΗΠΑ 2011) σε σκηνοθεσία Σον Ντάρκιν. Η υπόθεση:
Όταν δραπετεύει από μια αίρεση και το χαρισματικό της ηγέτη, η Μάρθα προσπαθεί να επανακτήσει μια φυσιολογική ζωή. Νιώθει ωστόσο πως καταρρέει. Αναζητώντας βοήθεια από τη Λούσι, με την οποία έχουν αποξενωθεί, και το γαμπρό της, η Μάρθα είναι ανίκανη αλλά και ναπρόθυμη να αποκαλύψει την αλ΄ληθεια για την εξαφάνισή της. Όταν οι αναμνήσεις της πυροδοτούν την παρανοϊκή σκέψη ότι η παλιά της αίρεση θα μπορούσε ακόμη να την καταδιώκει, για τη Μάρθα τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις παραισθήσεις αρχίζουν να θολώνουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s