52o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΣΤ΄

Ο εχθρός είναι μέσα μας

Για το www.alterthess.gr

Έχω δει πολλές ταινίες τις μέρες αυτές. Κάποιες μου άρεσαν περισσότερο κάποιες λιγότερο, όπως φαίνεται και από τα κείμενά μου που δημοσιεύονται καθημερινά. Και ξαφνικά έρχεται Η ΤΑΙΝΙΑ! Εκείνη που χωρίς να αισθάνεσαι πως υπερβάλεις, μπορείς να την αποκαλέσεις αριστούργημα.

Αυτό συνέβη με την ταινία Ντέγιαν Ζέτσεβιτς, «Ο εχθρός». Η υπόθεση μας μεταφέρει στη Βοσνία, μια βδομάδα μετά το τέλος του πολέμου και τη συμφωνία για ειρήνη. Μια ομάδα στρατιωτών, έχει εγκατασταθεί σε ένα μισοερειπωμένο σπίτι και έχει αναλάβει να καθαρίσει τα ναρκοπέδια στην περιοχή. Οι στρατιώτες κουβαλούν ο καθένας το δικό του φορτίο και τις τραυματικές εμπειρίες του από τον πόλεμο. Όταν όμως ανακαλύπτουν στα χαλάσματα ενός παλιού εργοστασίου έναν άνδρα, οι ισορροπίες αρχίζουν να ανατρέπονται. Ο άνδρας αυτός βρέθηκε σε ένα υπόγειο στο οποίο οι στρατιώτες είχαν χτίσει την πόρτα επειδή πίστευαν πως φέρνει την καταστροφή. Οι μουσουλμάνοι το θεωρούσαν Σατανά, οι χριστιανοί Διάβολο. Στην αρχή κανείς δεν πιστεύει κάτι τέτοιο αλλά σιγά – σιγά αρχίζουν οι αλληλοσκοτωμοί.

Ο Ζέτσεβιτς σκηνοθετεί με τρόπο μαγικό. Η κάμερα κινείται, στριφογυρίσει, διεισδύει.  Η φρίκη του πολέμου αποτυπωμένη στα πρόσωπα των στρατιωτών. Κι ο άγνωστος άνδρας ανάμεσά τους ο καταλύτης των εξελίξεων. Δεν είναι μια ακόμη ταινία για τον πόλεμο στη Βοσνία. Είναι μια δυνατή αλληγορία επάνω στο φόβο, το φανατισμό, τη χειραγώγηση. Όταν οι άνθρωποι έχουν αντικρύσει τη φρίκη του πολέμου και το θάνατο κατάματα, είναι έτοιμοι να πιστέψουν οτιδήποτε. Τελικά αυτό που μας λέει ο σκηνοθέτης είναι πως ο εχθρός δε βρίσκεται απέναντι μας, αλλά ανάμεσά μας κι γιατί όχι, μέσα μας! Στο φινάλε όταν ο επιζών στρατιώτης αποφασίζει να ξαναχτίσει το «Διάβολο» στο υπόγειο επειδή τον θεωρεί υπαίτιο για την καταστροφή που συνέβη στον ομάδα του, ο αιχμάλωτος του λέει: «Έτσι δε θα μάθεις ποτέ ποιος είμαι». Κι όταν ο στρατιώτης του απαντά «Ξέρω ποιος είσαι» παίρνει την απάντηση η οποία περικλείει το απαύγασμα της ταινίας: «Σημασία δεν έχει ποιος είμαι εγώ. Σημασία έχει ποιος είσαι εσύ!». (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)             

Η ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, «Man at sea», η οποία προβλήθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος στο σκηνοθέτη καταπιάνεται με το θέμα της μετανάστευσης. Ο Άλεξ καπετάνιος σε ένα δεξαμενόπλοιο περιμαζεύει 30 έφηβους μετανάστες που έχουν ναυαγήσει. Τους περιθάλπει μαζί με τη σύζυγό του Κέιτ, με την οποία έχουν επανασυνδεθεί μετά από μία περίοδο χωρισμού. Στο μεταξύ η πλοιοκτήτρια εταιρία, η οποία βρίσκεται μπροστά στη χρεοκοπία,  τον πιέζει να λύσει το θέμα άμεσα. Ανάμεσα στους μετανάστες και την πλειοψηφία του πληρώματος δημιουργούνται εντάσεις, ενώ κάποιοι τους συμπαραστέκονται. Ο Άλεξ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση και στο τέλος μπροστά στο αδιέξοδο για το οποίο και ο ίδιος ευθύνεται παίρνει μια γενναία απόφαση.

Ο Γιάνναρης για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πως ξέρει να κάνει σινεμά. Σινεμά με νεύρο, με άποψη, με τόλμη. Οι χαρακτήρες του έχουν αντιφάσεις, συναισθηματικές μεταπτώσεις, βιώνουν μία πραγματικότητα και παλεύουν με την ηθική και την επιβίωση. Και το εντυπωσιακό είναι πως ο κλειστός χώρος του πλοίου μετατρέπεται στην ίδια τη κοινωνία, την ελληνική κοινωνία η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τη μετανάστευση. Δεν είναι καθόλου διδακτικός ο Γιάνναρης, αντίθετα είναι ρεαλιστής, συχνά με ωμό τρόπο, όπως ακριβώς βιώνεται το θέμα στις γειτονιές της Αθήνας. Η προσέγγισή του είναι καθαρά ανθρωπιστική αλλά δε στερείται πραγματισμού. Εν τέλει μας λέει πως το πρόβλημα υπάρχει και πως πρέπει να λυθεί με τόλμη και νηφαλιότητα, βάζοντας στο επίκεντρο τους ανθρώπους. Διαφορετικά δίνεται τροφή στην ανάπτυξη ρατσιστικών, ακόμη και νεοναζιστικών συμπεριφορών. (ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑΝΝΑΡΗΣ)

Στο «Κορίτσι με τα μεγάλα μάτια» ο Αλέξης Τσάφας επιχειρεί μια ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου παραμυθιού από το Πράσινο Ακρωτήριο, μεταφερμένο στην εποχή μας. Η Λίλη μόλις έχει επιστρέψει από την Ευρώπη μετά το θάνατο του Καλού, του πατέρα της. Ο Καλού εξαιρετικός μάγειρας και ιδιοκτήτης ταβέρνας, ζει μόνος αφού η γυναίκα του τον έχει εγκαταλείψει.  Όταν μια κοπέλα, η Μπία, εμφανίζεται και του ζητά δουλειά, την προσλαμβάνει, Σύντομα οι δυο τους δημιουργούν σχέση κάτι που δεν αρέσει στη μικρή Λίλη η οποία θεωρεί τη Μπιά μάγισσα. Τώρα που έχει επιστρέψει αποφασίζει να έρθει αντιμέτωπη με τα φάντασμα του παρελθόντος.

Μια γοητευτική ταινία με τον Τσάφα να σκηνοθετεί με σιγουριά και να αφομοιώνει το πνεύμα της μικρής νησιωτικής χώρας της Αφρικής. Η αφήγησή του αποτελείται από ψηφίδες χρόνου, πραγματικότητας και φαντασίας. Και τελικά αυτές οι ψηφίδες ενώνονται σε ένα συγκινητικό φινάλε. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s