52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Ε΄

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ (αριθμός 1.000) ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ!!!

Δικαιοσύνη και προσωπική ηθική

Για το www.alterthes.gr

Είναι δίκαιοι οι νόμοι; Μήπως η προσωπική μας ηθική υπερβαίνει το τυπικό και πλησιάζει περισσότερο τη δικαιοσύνη;

Αυτό είναι το δίλημμα του Σωτήρη, ενός ανακριτή της αστυνομίας ο οποίος προτιμά να κρίνει τους κατηγορούμενους που ανακρίνει σύμφωνα με τη δική του ηθική. Σε μια προσπάθεια να βοηθήσει κάποιον που θεωρεί αθώο ενώ όλα τα στοιχεία είναι εναντίον του, έρχεται σε επαφή με έναν πληροφοριοδότη τον οποί σε μια στιγμή έντασης πυροβολεί. Μια καθαρίστρια, η Δώρα, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει χρήματα παραβαίνοντας ακόμη και την ηθική, γνωρίζει την αλήθεια αλλά για λόγους συμφέροντος δεν προδίδει το Σωτήρη. Οι δύο αυτοί μοναχικοί άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον αλλά από διαφορετικές αφετηρίες, κάτι που δημιουργεί πρόβλημα στη σχέση τους.

Ο Φίλιππος Τσίτος με την ταινία του «Άδικος κόσμος» πλέκει μια ιστορία εσωτερικών συγκρούσεων. Μια ιστορία στην οποία κάνει δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής και του νομιμότητας, αφήνοντας τους ήρωες να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί. Άνθρωποι καθημερινοί που παλεύουν με τις αντιφάσεις και τα φαντάσματά τους. Κι ο Τσίτος να σκηνοθετεί με ευαισθησία και μέτρο μια ταινία με στοιχεία νουάρ και ψυχολογικού θρίλερ. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Στον «Παράδεισο» ο Παναγιώτης Φαφούτης αφηγείται τις ιστορίες τεσσάρων ζευγαριών στη διάρκεια του τελευταίου Σαββατοκύριακου της αποκριάς στην Πάτρα. Με κάμερα στο χέρι, νευρώδες μοντάζ και υπό τους ήχους δυνατής μουσικής, που κάνει την ταινία να μοιάζει με πάρτι, απογυμνώνει τους ήρωές του. Πίσω από τις μάσκες απελευθερώνονται και διεκδικούν τον έρωτα και την αγάπη. Κι όλα αυτά μέσα από μία ένταση συναισθημάτων και καταστάσεων η οποία επιτείνεται από τη δύναμη της μουσικής και τη γιορτινή διάθεση. Μόνο που πίσω από τις μάσκες κρύβονται τα αληθινά πρόσωπα που φανερώνουν τα αληθινά συναισθήματα. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

Ο Τζον ΜακΊλνταφ με την ταινία «Ιδού ο αμνός» αφηγείται τη συνάντηση της Λιζ και του Έντι, πατέρα του φίλου της, Τζο. Ενώ η Λιζ κοιμάται στο αυτοκίνητο με τον Τζο, εμφανίζεται ο Έντι και ο γιος του το βάζει στα πόδια. Έτσι η κοπέλα αναγκάζεται να συνοδεύσει τον μεσήλικα άνδρα σε ένα παράξενο ραντεβού για να παραλάβει… ένα πρόβατο. Βέβαια δεν είναι ένα απλό πρόβατο αλλά μέσα στην κοιλιά του κουβαλά ναρκωτικά. Ο Έντι μπαίνει στην περιπέτεια για να σώσει το γιο του ενώ η Λιζ θέλει να συναντήσει το γιο της που μεγαλώνει σε ανάδοχη οικογένεια.

Πρόκειται για μια ταινία σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Ανθρώπους διαλυμένους που παρόλα αυτά, αν και αγωνίζονται ο καθένας για την προσωπική τους επιβίωση, δε χάνουν την ανθρωπιά και την ευαισθησία τους. Ένα γλυκόπικρο, συγκινητικό ρόουντ μούβι με έντονο το στοιχείο του ρεαλισμού.

Και φτάνουμε στο «Φάουστ» την ταινία του Αλεξάντερ Σοκούροφ που κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ο Σοκούροφ επιχειρεί μια ελεύθερη μεταφορά του αθάνατου έργου του Γκέτε. Ο σκηνοθέτης δε δεσμεύεται από το αρχικό κείμενο αλλά κάνει μία δική του ανάγνωση στα μεγάλα ζητήματα που βάζει το αρχικό κείμενο και επιχειρεί μία παρά πέρα προσέγγιση, πίσω από το κείμενο του γερμανού ποιητή. «Ο Φάουστ δεν είναι ήρωας της λογοτεχνίας. Είναι ένας πραγματικός άνθρωπος με σάρκα και οστά», λέει ο Σοκούροφ. Το ίδιο συμβαίνει και με το Διάβολο, το Μεφιστοφελή, ο οποίος είναι ένας θνητός, συγκεκριμένα ένας τοκογλύφος. Η ταινία προσφέρεται για στοχασμό, καθώς μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα πέφτουν στο τραπέζι. Κι αυτά από έναν άνθρωπο, έναν επιστήμονα, το Φάουστ ο οποίος είναι οραματιστής και ταυτόχρονα θύμα των πιο ταπεινών ενστίκτων. Πέραν του φιλοσοφικού στοχασμού η ίδια η ταινία είναι ένα κομψοτέχνημα. Οι ήρωές μας κινούνται μέσα σε ένα θαυμάσιο σκηνικό, πνιγηρό και αγχώδες. Ο Φάουστ περιφέρεται πάνω κάτω αναζητώντας απαντήσεις στα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξης, του κόσμου και της επιστήμης. Το φιλμ κάποιες στιγμές μοιάζει «φορτωμένο», με την πυκνότητα του λόγου και των εικόνων να βαραίνουν τις αντοχές του θεατή. Γι’ αυτό χρειάζεται την απόλυτη προσοχή, την προσήλωση και την υπομονή που απαιτεί κάθε μεγάλο έργο της ανθρώπινης νόησης. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s