52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Δ΄

Επιστροφή με την Ελένα

Για το www.alterthess.gr

Ο Αντρέι Ζβιανγκίντσεφ μας είχε αφήσει με ανοιχτό το στόμα πριν από λίγα χρόνια με την εκπληκτική «Επιστροφή». Τώρα με την «Ελένα» ενώ η ανθρωπογεωγραφία της ταινίας διαφέρει, η ατμόσφαιρα θυμίζει το κλίμα αιωρούμενης αγωνίας που είχε και στην «Επιστροφή».

Η Ελένα είναι παντρεμένη, με δεύτερο γάμο, με το Βλαντιμίρ. Έχουν παιδιά από προηγούμενους γάμους και προέρχονται από διαφορετικές οικονομικές τάξεις. Πλούσιος ο Βλαντιμίρ, φτωχή η Ελένα. Ο άνδρας διατηρεί μια απόμακρη σχέση με την κόρη του ενώ η γυναίκα προσπαθεί να στηρίξει οικονομικά τον άνεργο γιο της που είναι πατέρας δύο παιδιών. Ο Βλαντιμίρ δε συμφωνεί και αρνείται να τον βοηθήσει σε κάποια στιγμή ανάγκης. Ένα έμφραγμα που παθαίνει αλλάζει το σκηνικό και η Ελάνα καταστρώνει ένα σκοτεινό σχέδιο για να βοηθήσει το γιο της.

Με κλιμάκωση της δράσης ο Ζβιανγκίντσεφ αναπτύσσει τη δραματουργία φθάνοντας στην κορύφωση. Και εκεί η μανιχαϊστική αντίληψη περί καλού και κακού καταργείται. Η καλοκάγαθη, υπομονετική και ταπεινή Ελένα γίνεται αδυσώπητη προκειμένου να βοηθήσει το γιο της. Ο οποίος είναι μεν άνεργος αλλά δε φαίνεται να του αρέσει και ιδιαίτερα η ιδέα της δουλειάς. Όσο για τον σκληρό Βλαντιμίρ, είναι στιγμές που μπορείς να το θεωρήσεις δίκαιο. Ατμοσφαιρικό θρίλερ χαρακτήρων, μια ταινία που θυμίζει Πολάνσκι αλλά και Σαμπρόλ. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)

Από το Μεξικό ο Οντίν Σαλασάρ Φλόρες σκηνοθετεί το άκρως ενδιαφέρον φιλμ «Γάιδαροι». Ο πατέρας ενός νεαρού αγοριού, του Λουτάρο, δολοφονείται επειδή εναντιώνεται σε γαιοκτήμονες της περιοχής. Επειδή η ζωή του μικρού κινδυνεύει η μητέρα του τον στέλνει μακριά σε συγγενείς του. Εκεί ο Λαουτάρο προσεγγίζει τον κόσμο των πνευμάτων και βρίσκεται στο μεταίχμιο ενός πραγματικού και ενός άλλου κόσμου. Μια ταινία για την ενηλικίωση, την εξερεύνηση και την ανακάλυψη του κόσμου και των ανθρώπων, με έναν θαυμάσιο νεαρό πρωταγωνιστή. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

Ο τούρκος Τολγκά Καρατσελίκ στα «Διόδια» μας αφηγείται την ανιαρή ζωή του Κενάν, ενός 35χρονου υπαλλήλου στα διόδια. Ο Κενάν ζει στη σκιά του άρρωστου πατέρα του ο οποίος τον υποτιμά, τον προσβάλλει και τον κάνει να αισθάνεται άχρηστος. Ο άνδρας ζει κλεισμένος στον κόσμο του, δε χαμογελά καν, δεν έχει ίχνος προσωπικής και κοινωνικής ζωής. Κλεισμένος μέσα σε ένα γκισέ-φυλακή, δραπετεύει με τη φαντασία του και φαντασιώνεται μια όμορφη οδηγό που περνά κάθε μέρα από τα διόδια.

Μια πολύ δυνατή ταινία η οποία εξερευνά τον ψυχισμό ενός ανθρώπου ο οποίος ζει την καθημερινή του φυλακή. Ο Καρατσελίκ Πιάνει από τα μαλλιά ένα δύσκολο θέμα και καταφέρνει να το φέρει σε πέρας. Μπορεί να κάνει μια μικρή «κοιλιά» στη μέση αλλά αυτό δε φτάνει για να την αποδυναμώσει. Απλώς δίνει την ευκαιρία σε μας τους κριτικούς κινηματογράφου να γράψουμε και καμιά εξυπνάδα!

Για το «F.L.S του Θάνου Τσάβλη, το μόνο που μπορώ να γράψω είναι πως καλή είναι η πλάκα αλλά κι αυτή ακόμη έχει τα όριά της. Ιδίως όταν συνοδεύεται και από κακογουστιά. Νομίζω πως ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του και το όποιο ταλέντο του. Καλοπροαίρετα το γράφω.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s