52ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη

Το 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ξεκίνησε προχθές Παρασκευή, τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς έλληνες σκηνοθέτες, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη.

Με ένα αφιέρωμα στο οποίο θα προβληθεί το σύνολο του έργου του (μεγάλου, μεσαίου και μικρού μήκους ταινίες), το φεστιβάλ φέρνει τους θεατές του σε επαφή με έναν κινηματογράφο τολμηρό, που δε μασά τα λόγια του, που προσεγγίζει ακόμη και ακραίες καταστάσεις μέσα από θάματα που θέτουν ζητήματα όπως η μετανάστευση, η πολυπολιτισμικότητα και η σεξουαλική ταυτότητα.

Με διεθνή παρουσία και διακρίσεις σε παγκόσμια φεστιβάλ, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης γεννήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας από έλληνες γονείς και ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία επτά ετών. Πραγματοποίησε σπουδές οικονομικών, ιστορίας και φιλοσοφίας στην Αγγλία, όπου και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στο σινεμά κάνοντας ανεξάρτητες, χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες μικρού μήκους, αλλά και ταινίες για το Κανάλι 4 και το Μπι Μπι Σι.

Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα κάνει πρεμιέρα και η τελευταία του ταινία «Man at sea», μια ταινία που πραγματεύεται το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης μέσα από μια ιστορία η δράση της δράση τοποθετείται εξ ολοκλήρου επάνω σε ένα πετρελαιοφόρο, ο καπετάνιος του οποίου διασώζει μαζί με τη γυναίκα του μια ομάδα μεταναστών. Μετανάστες οι περισσότεροι απλό τους οποίους είναι παιδιά, με το μεγαλύτερο να είναι 20 ετών. Ο καπετάνιος, εναντιώνεται στις εντολές της πλοιοκτήτριας εταιρείας και με προσωπικό του ρίσκο, αποφασίζει να διασώσει τα παιδιά.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Μπάμπη Παπαχαραλάμπους για το περιοδικό Πλατεία, ο σκηνοθέτης ανάμεσα σε άλλα λέει:

«Κοίταξε, εγώ μένω στο κέντρο της Αθήνας και δη στο βαθύ κέντρο. Κάτω απ’ την Ομόνοια, προς την πλατεία Καραϊσκάκη. Το θέμα, λοιπόν, με τους εξαθλιωμένους και μη εξαθλιωμένους μετανάστες, τους άστεγους κτλ, το αντιμετωπίζω κάθε μέρα. Είναι πολύ έντονο το σκηνικό. Για μένα το θέμα δεν είναι όμως μόνο οι Έλληνες, νομίζω ότι η ταινία αφορά όλη την Ευρώπη. Και ιδιαίτερα τον αναπτυγμένο οικονομικά κόσμο, που αντιπροσωπεύει για μένα το πλοίο στο σενάριο. (…) Αυτό, λοιπόν, που βλέπω εγώ και εδώ αλλά και στη Ευρώπη είναι ότι όταν κηρύττεις τον πόλεμο ενάντια στη λαθρομετανάστευση, είναι σαν να κηρύττεις τον πόλεμο ενάντια στα παιδιά. (…) Εγώ δεν προτείνω κάποια λύση, ότι ντε και καλά πρέπει να τους αφομοιώσουμε ή ότι ντε και καλά πρέπει να τους κυνηγήσουμε. Θέτω ένα πρόβλημα κι ένα θέμα αντικειμενικό. Αυτή η ήπειρος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς. Δεν παράγει, ούτε γεννάει».

Αναφορικά με τα προβλήματα χρηματοδότησης του ελληνικού κινηματογράφου ο Γιάνναρης σημειώνει: «σε μια χώρα που όντως καταρρέει, και που ο άλλος έχει μείνει χωρίς δουλειά, το να πας και να απαιτείς χρήματα για τον δικό σου τον κινηματογράφο, που για μας βέβαια είναι λογικό αυτό, αλλά παραέξω φαίνεται σαν ιεροσυλία. Κακά τα ψέματα αλλά έτσι δεν είναι; Θα σου πει ο άλλος ότι εδώ τα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά κινδυνεύουν να κλείσουν και να καταστραφούν χιλιάδες άνθρωποι και σένα σε νοιάζει να πάει η ταινία σου σε φεστιβάλ στο εξωτερικό; Νομίζω ότι δεν είναι εποχές για αμετροέπειες. Δυστυχώς πέρασε η εποχή της ψευτοαφθονίας. Ζούμε μια παγκόσμια κρίση που έχει χτυπήσει αυτή τη χώρα ιδιαιτέρως και αναπόφευκτα πάρα πολύ σκληρά. Γι’ αυτό όλοι μας θα πρέπει να βρούμε καινούριες στρατηγικές».

                                                                                     Η ΕΠΟΧΗ 6 Νοεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s