«Η ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΜΑΡΙΑΣ»

Κινηματογραφικό αντάρτικο

Στη μεγαλούπολη της οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής αποσύνθεσης μία τραβεστί και ένας νεαρός λούμπεν εξαρτημένος από το αλκοόλ επιτίθενται, με το δικό τους, μη συμβατικό τρόπο, σε ένα σύστημα αξιών που εξοντώνει τους ανθρώπους. Στην ταινία του «Η ανταρσία της Κόκκινης Μαρίας» ο Κώστας Ζάπας επιλέγει ως ήρωες έναν ηλικιωμένο, πρώην τρομοκράτη, ο οποίος κρύβεται πίσω από τη γυναικεία αμφίεσή του και τον αλκοολικό Μπόι, που τον γλύτωσε ενώ ήταν ετοιμοθάνατος από επίθεση νεοφασιστών. Οι δυο τους δίνουν παραστάσεις σε καφέ για να ζήσουν και ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις ιδέες τους. Για τους δύο περιθωριακούς αυτούς τύπους ο θεός έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος τα αποτελέσματα του οποίου βιώνουμε, οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει και η λύση βρίσκεται στην ανατροπή των πάντων.

Η ταινία του Ζάπα μοιάζει με κραυγή, είναι κραυγή. Εκείνη του πληγωμένοι ζώου που ψυχορραγεί και ετοιμάζεται να επιτεθεί. Είναι μια ταινία προκλητική, όχι με την έννοια της πρόκλησης για την πρόκληση, αλλά μέσα από μια κοινωνική και βαθιά πολιτική ματιά. Και πάλι, όχι με την κλασική προσέγγιση αλλά με μία προσέγγιση προσωπική και εν συνεχεία συλλογική. Μόνο που αυτή η «συλλογική» πρέπει να περάσει από δύσβατους ατραπούς αφού πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταπιεί πολλά, να ξεπεράσει τις δικές της εμμονές και αγκυλώσεις. Γιατί πως μπορεί ένας καθώς πρέπει «επανάστασης» να ταυτιστεί με δύο ρεμάλια όπως είναι η Κόκκινη Μαρία και ο Μπόι;

Ο Ζάπας κινηματογραφεί αγκομαχώντας. Η κάμερά του δε μένει σταθερή, κινείται, ακολουθεί τις κινήσεις των σωμάτων. Εισχωρεί σε σκοτεινά υπόγεια, σε χώρους βομηχανικούς, δείχνει την εικόνα μιας πόλης απογυμνωμένης, μη αναγνωρίσιμης. Μιας πόλης που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε στον κόσμο που η οικονομική, η κοινωνική, η ηθική κρίση την οδηγούν στο θάνατο. Και μέσα της, πίσω από τους τοίχους άθλιων πολυκατοικιών ζει η απελπισία των ανθρώπων. Που μπορεί να μετατραπεί επανάσταση έστω και με μη ορθολογικούς τρόπους που δεν έχουν προβλεφτεί από κανένα μανιφέστο και κανένα πολιτικό πρόγραμμα. Που μπορεί να αναδυθεί από την αντισυμβατικότητα του ζειν, από την αδιαφορία απέναντι στους νόμους και την προσβολή των θεσμών, από την κατάρριψη ιερών τε και οσίων, από τη βεβήλωση των εικονισμάτων και των βεβαιοτήτων.

Η νευρώδης σκηνοθεσία του Κώστα Ζάπα, η ψυχρή προσέγγιση των γεγονότων που όμως μέσα της κρύβει συναίσθημα και αγωνία αλλά και η τολμηρή κινηματογραφική –και όχι μόνο- γλώσσα, συνθέτουν μία ταινία γεμάτη δύναμη. Το σινεμά του Ζάπα δε μοιάζει με κανενός άλλου έλληνα συναδέλφου του. Ακολουθεί το δικό του δρόμο χωρίς να κωλώνει μπροστά σε τίποτε. Ένα δρόμο «διαφορετικό», απέραντα γοητευτικό ακόμη κι όταν μας γρονθοκοπεί στο στομάχι. Δεν είναι γροθιά, αφύπνιση είναι!

                                                                                   Η ΕΠΟΧΗ 6 Νοεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s