«ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ»

Αποδράσεις και υπεκφυγές

Δεν είναι η πρώτη –ούτε η τελευταία ελπίζω- φορά που υποκλίνομαι μπροστά στη μεγαλοφυΐα ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας. Ενός νευρωτικού, περίπου απροσάρμοστου, ασχημούλη, διοπτροφόρου και κοντού εβραίου που όλα αυτά τα κάνει υψηλού επιπέδου τέχνη. Ενός οραματιστή που η κάθε ταινία του αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, ψυχανάλυση του ιδίου αλλά και όλων ημών που λατρεύουμε τη δουλειά του.

Ο Γούντι Άλεν, με μία μανιώδη παραγωγικότητα που μεταφράζεται σε μία ταινία το χρόνο, έρχεται φέτος με τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» (Midnight in Paris) για να μας ενθουσιάσει και να μας επιβεβαιώσει το ανεξάντλητο της έμπνευσής του. Έχοντας στον πυρήνα πάντα την ίδια προβληματική, θέτοντας τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα, αναζητώντας διαρκώς διεξόδους στην καθημερινή μας νεύρωση, ο Άλεν διαθέτει τη μοναδική ικανότητα η κάθε ταινία του να είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες, αλλά και τόσο όμοια!

Εδώ, λοιπόν, σκηνοθετεί μια ρομαντική κομεντί. Ζευγάρι στα πρόθυρα του γάμου, ο Τζιλ, σεναριογράφος στο Χόλυγουντ που το όνειρό του είναι να γίνει κανονικός συγγραφέας, και η Ινέζ, κόρη πλούσιου και ρεπουμπλικάνου πατέρα, αντιμετωπίζει προβλήματα. Το ζεύγος με τους γονείς της κοπέλας βρίσκονται στο Παρίσι όπου ο Τζιλ γοητευμένος από την πόλη και με μία εμμονή στην εποχή της δεκαετίας του 1920, εκφράζει την επιθυμία του στην Ινέζ να ζήσουν εκεί. Η τελευταία όχι μόνο δε συμφωνεί αλλά ως φαίνεται έχει εντελώς διαφορετικά σχέδια για τη ζωή τους αλλά και για τη συγγραφική καριέρα του μέλλοντα συζύγου της. Κι αυτός αρχίζει να νιώθει εγκλωβισμένος, η ζωή και η καριέρα του είναι σε αδιέξοδο, προσπαθεί να αποδράσει. Ο Τζιλ διανύει μια περίοδο νεύρωσης, άγχους, αισθηματικού και πνευματικού αδιεξόδου. Αρχίζει να κάνει μοναχικές βόλτες τη νύχτα στο Παρίσι, ενώ η Ινέζ προτιμά να διασκεδάζει με την παρέα της. Κι τότε παρεμβαίνει ο ευφυής Γούντι Άλεν για να βοηθήσει τον ήρωά του να ξεφύγει… δια της υπεκφυγής. Σε έναν από τους μεταμεσονύχτιους περιπάτους του ο Τζιλ προσκαλείται από κάποιους αγνώστους να επιβιβαστεί σε ένα αυτοκίνητο. Και εκεί διαπιστώνει πως οι άγνωστοι δεν είναι τόσο άγνωστοι. Ο άνθρωπος που τον προσκάλεσε είναι ο ο Σκοτ Φιτζέραλντ, οι φίλοι του είναι όλη η αφρόκρεμα της τέχνης που έζησε στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920. Έτσι ο φρικαρισμένος αμερικανός βρίσκεται πρόσωπο με πρόσω και συνομιλεί μαζί τους, με το Σαλβαντόρ Νταλί, τον Πάμπλο Πικάσο, τη Γερτρούδη Στάιν, το Λουί Μπουνιουέλ, το Ζαν Κοκτό, τον Τολούζ Λοτρέκ, τον Έρνεστ Χεμινγουέι κ.α. Έτσι κάθε μέρα ο Τζιλ πηγαίνει στο ραντεβού και συναναστρέφεται με την καλλιτεχνική ελίτ της εποχής, αποφασίζει να δώσει το μυθιστόρημα που γράφει στη Γερτρούδη Στάιν για να του πει τη γνώμη της, ενώ αρχίζει να νιώθει γοητευμένος με την Αντριάνα, ερωμένη του Νταλί που μόλις έχουν χωρίσει. Κι όταν η Αντριάνα του λέει πως δεν της αρέσει η εποχή που ζει αλλά θα προτιμούσε να ζει στην Μπελ Επόκ, ο Τζιλ αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξιδανικεύουν το παρελθόν αδικώντας το παρόν που μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστικό. Μέσα από αυτό το φανταστικό ταξίδι στο παρελθόν ο επίδοξος συγγραφέας αρχίζει να βρίσκει την προσωπική του διέξοδο. Ανακαλύπτει τον εαυτό του και φέρνει στο φως τις πραγματικές του ανάγκες, παίρνοντας τη μεγάλη απόφαση: να ζήσει στο Παρίσι διαλύοντας τον αρραβώνα του.

Ο Γούντι Άλεν κάνει μια ταινία μαγική. Βασισμένος σε μία θαυμάσια ιδέα, αποτίνει φόρο τιμής στην πόλη του φωτός και ιδιαίτερα στους καλλιτέχνες που αγαπά και που έζησαν εκεί στη δεκαετία του 1920. Με  σαρκαστικό, υποδόριο και εγκεφαλικό χιούμορ, με αεράτη σκηνοθεσία, κυριολεκτικά απογειωτική, με ματιά νοσταλγική αλλά όχι παρελθοντολάγνα οδηγεί τον ήρωά του σε μία εσωτερική καταβύθιση μέσα από την οποία βγαίνει δυνατός και κατασταλαγμένος. Τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» είναι μια ταινία – οδηγός για το πώς αντιμετωπίζουμε τα αδιέξοδα στη ζωή, ή εάν προτιμάτε, ένα παράδειγμα επιτυχημένης ψυχανάλυσης!     

                                                                                         Η ΕΠΟΧΗ 9 Σεπτεμβρίου 2011

Advertisements

2 Σχόλια

  1. κ.Κερσανίδη
    Νομίζω ότι η Αντριάνα στην ταινία είναι ερωμένη του Πικάσο, και όχι του Νταλί, όπως αναφέρετε στο κείμενό σας.

    Μου αρέσει!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s