«ΑΓΟΡΟΚΟΡΙΤΣΟ»

Ανακαλύπτοντας τον εαυτό μας

Η παιδική ηλικία είναι μια εποχή εξερευνήσεων κι ανακαλύψεων. Είναι τότε που ανακαλύπτουμε τον κόσμο γύρω μας αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Η 31 ετών σκηνοθέτιδα Σελίν Σιαμά με τη δεύτερη μεγάλη μήκους ταινία της «Αγοροκόριτσο» (Tomboy) μας συστήνει τη Λορ, ένα δεκάχρονο κορίτσι που θα προτιμούσε να είναι αγόρι. Είναι όμως έτσι; Στ’ αλήθεια η Λορ θα ήθελε να είναι αγόρι ή μήπως ήταν μία παρόρμηση της στιγμής και μετά δεν μπορούσε να κάνει πίσω;

Η Λορ, λοιπόν, μετακομίζει με τους γονείς της και την 6χρονη αδελφή της Ζαν σε μια γειτονιά του Παρισιού. Η εμφάνισή και το φέρσιμό της δε θυμίζουν κορίτσι. Την πρώτη μέρα που βγαίνει στη γειτονιά γνωρίζεται με μια συνομήλική της κοπέλα, τη Λίζα στην οποία συστήνεται ως Μίκαελ. Ο Μίκαελ γίνεται σύντομα μέλος της παρέας των παιδιών, στην οποία η Λίζα είναι το μοναδικό κορίτσι. Η τελευταία μάλιστα δείχνει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το νέο της φίλο και ανάμεσα τους δημιουργείται ένα τρυφερό παιδικό φλερτ. Όταν η Ζαν ανακαλύπτει πως η αδελφή της παριστάνει το αγόρι, δεν την προδίδει αλλά μπαίνει μέσα στο παιχνίδι. Και ενώ πλησιάζουν οι μέρες που θα ανοίξουν τα σχολεία, το μεγάλο μυστικό της Λορ αποκαλύπτεται. Η μητέρα της αναλαμβάνει δράση και αποφασίζει να αποκαταστήσει τα πράγματα και να αποκαλύψει στα παιδιά την αληθινή ταυτότητα της κόρης της.

Η Σελίν Σιαμά κρατά χαμηλούς τόνους, η σκηνοθεσία της είναι λιτή και δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στους χαρακτήρες της. Σκηνοθετεί με ρεαλισμό, ιδιαίτερα τις σκηνές της παρέας των παιδιών, έτσι ώστε συχνά να νομίζει ο θεατής πως πρόκειται για ντοκιμαντέρ. Το «Αγοροκόριτσο» είναι μια ταινία για την παιδική ηλικία, είναι μια νοσταλγική ματιά αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό. Η Σιαμά «θυμάται» πως τα παιδικά χρόνια πέρα από την ανεμελιά, το παιχνίδι και τις ζαβολιές είχαν και τον βάσανο που τους αναλογεί. Και που δεν είναι άλλος από την αναζήτηση μιας θέσης στην κοινωνία των παιδιών, στην παρέα. Κι ακόμη η εξερεύνηση και η αναζήτηση της ταυτότητας και πάνω απ’ όλα αυτού που μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή, της σεξουαλικότητας. Η ίδια μάλιστα η σκηνοθέτιδα λέει: «Προσωπικά δε θεωρώ πως η παιδική ηλικία είναι συνυφασμένη με την αθωότητα. Αντιθέτως, πρόκειται για μια περίοδο της ζωής μας με έντονη σεξουαλικότητα και γεμάτη αντικρουόμενα συναισθήματα. Μέσω της συγκεκριμένης ταινίας επιχείρησα να απεικονίσω όλη αυτή την ‘αναστάτωση’».

Όλα αυτά καταφέρνει να τα προσεγγίσει με τρόπο μεστό και άμεσο, με ευαισθησία και διακριτικότητα. Δεν είναι υπερβολή να σημειώσω πως το «Αγοροκόριτσο» μοιάζει βαθιά επηρεασμένο από τη νουβέλ βαγκ.

Θα πρέπει ακόμη να σταθώ στις αφοπλιστικά ώριμες ερμηνείες των δύο μικρών πρωταγωνιστριών: της Ζοέ Εράν (Λορ/Μίκαελ) και της Μαλόν Λεβανά (Ζαν). Είναι εξαιρετικές.

Βραβείο Τέντι στο Βερολίνο, Καλύτερης ταινίας στο ΚιουΦεστ της Φιλαδέλφειας, γυναικείας ερμηνείας στο ΝιουΦεστ της Νέας Υόρκης, βραβείο κοινού στο Σαν Φρανσίσκο.

                                                                                           Η ΕΠΟΧΗ 9 Σεπτεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s