Περί πατρίδος, νόμων και άλλων τινών

Η κυβέρνηση των «σοσιαλιστών» έχει επιδοθεί σε μία προπαγανδιστική επίθεση για να μας πείσει πως τα μέτρα που παίρνει έχουν ως σκοπό τη σωτηρία της πατρίδας, πως δρα εθνικώς σκεπτόμενη και πως όσοι αντιδρούν είναι περίπου προδότες και υποχθονίως εργάζονται για την κατάρρευσή της. Ουδόλως την απασχολεί πως η κατάρρευση έχει επέλθει λόγω της δικής της πολιτικής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Θα ήμουν ιδιαιτέρως ευτυχής εάν μου εξηγούσε κάποιος από τους κυνικούς κυβερνώντες μας, με σοβαρά επιχειρήματα και όχι με μπουρδολογίες, τι εννοεί με την έννοια της πατρίδος. Η πατρίδα μας είναι «οι κάμποι και τ’ άπαρτα ψηλά βουνά», είναι δηλαδή μία απλή γεωγραφική έννοια και κάποιων συνόρων εντός των οποίων επεκτείνεται; Και οι άνθρωποι που κατοικούν εντός αυτών των ορίων; Δεν υφίστανται; Δε θα μιλήσει, επιτέλους, κάποιος γι’ αυτούς οι οποίοι καθημερινά βιώνουν τη βαρβαρότητα (και όχι το σοσιαλισμό, κύριε πρωθυπουργέ που κάνατε και παίγνια με τον Καστοριάδη); Πατρίδα –για να τελειώνουμε με τις αερολογίες και τις καπηλείες- είναι οι άνθρωποι, τελεία και παύλα! Κι όσο αδιαφορείτε για τους ανθρώπους όχι μόνον δεν πρόκειται να σώσετε τίποτα –που ούτε θέλετε να το πράξετε- αλλά θα καταστρέψετε και ό,τι εσείς θεωρείτε πατρίδα.

Είναι δυνατόν, στο όνομα της σωτηρίας του έθνους, να βγάζετε στο σφυρί τη δημόσια περιουσία; Ως τί ψηφιστήκατε; Ως κυβέρνηση ή ως εργολάβοι; Που και ως κυβέρνηση και ως εργολάβοι είστε αποτυχημένοι. Τι είναι η δημόσια περιουσία κύριοι και κυρίες του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ, και του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που συμφωνείτε; Σας ανήκει; Πουλάτε τη δημόσια περιουσία πανηγυρίζοντες για την εθνική (του κώλου) συναίνεση, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών; Ποιος σας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Μιλάτε για πατριωτισμό και διάφορα μεγαλειώδη εν κενώ αέρος, την ώρα που υπονομεύεται ακόμη κι αυτή την εθνική κυριαρχία; Γιατί η δημόσια περιουσία και τα δημόσια αγαθά, είναι καθοριστικά στοιχείο ανεξαρτησίας για μια χώρα, είτε σας αρέσει είτε δε σας αρέσει.

Με περίσσιο θράσος, το οποίο είναι χαρακτηριστικό της κυβέρνησής σας αλλά και των διαφόρων που βάζουν πλάτη για να περάσετε τα επαίσχυντα αντικοινωνικά μέτρα, ομιλείτε περί δημοκρατίας και τήρησης των νόμων. Συμμαχείτε με την ακροδεξιά και χαριεντίζεστε μαζί της -χωρίς να έχετε πάρει κανένα μάθημα Ιστορίας-, την οποία χαϊδεύετε θεωρώντας την «δύναμη ευθύνης» την ώρα που στολίζετε με οχετούς λάσπης την Αριστερά. Ο κ. Λοβέρδος, άριστος μαθητής της Παγκαλείου Σχολής, χωρίς ίχνος αιδούς, κηρύσσει το τέλος της αριστερής κυριαρχίας (που την είδε;) και λοιδορεί το Σύνταγμα! Θεωρεί τον υπέρτατο νόμο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ως βαρίδιο (γραμμή Μαζινό, το χαρακτήρισε) στη επιβολή των μέτρων που θέλει να πάρει για να διαλύσει εντελώς τη χώρα. Ωραίος συνταγματολόγος, να τον χαιρόμαστε! Όπως και ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος από τη μια χαρακτηρίζει αντισυνταγματική τη χρησιμοποίηση της ΔΕΗ ως φοροεισπρακτικού μηχανισμού και σύντομα, υπό την πίεση της τρόικας και των λοιπών αγέλαστων γραβατοφόρων γραφειοκρατών – υπαλλήλων του διεθνούς κεφαλαίου, αλλάζει ρότα γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια την ίδια την επιστήμη που τόσα χρόνια υπηρέτησε. Από κοντά και η κα Διαμαντοπούλου, η οποία εντός δεκαλέπτου και αφού προηγήθηκε τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του πρωθυπουργού με τον αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατήργησε το πανεπιστημιακό άσυλο και δεν ντράπηκε που ο Καρατζαφέρης, ο Άδωνις και τα υπόλοιπα καλόπαιδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΛΑΟΣ, είχαν σκάσει στα γέλια από τη χαρά τους, παίρνοντας ρεβάνς από τη γενιά του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης. Δεν ανήκω σε εκείνους που εμμένουν σε αγκυλώσεις, θεωρώ πως η μεταπολίτευση πέρασε, ζούμε σε άλλες εποχές, αλλά ταυτόχρονα πιστεύω πως η δημοκρατίας πρέπει να επεκτείνεται και όχι να συρρικνώνεται, όπως –δυστυχώς- συμβαίνει σήμερα.

Όπως, ο κ. Λοβέρδος δε δικαιούται να τα βάζει με το Σύνταγμα, η «τήρηση του οποίου εναπόκειται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και όχι του κάθε «υπουργού» έτσι και οι νόμοι δεν είναι θέσφατα μπροστά στα οποία οι πολίτες σκύβουν το κεφάλι. Γιατί, στη Δημοκρατία, μπορεί ένας νόμος να ψηφίζεται με συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή (όπως ο νόμος για τα ΑΕΙ), αλλά στη συνέχεια πρέπει να κριθεί στην κοινωνία. Ένας νόμος δε φτάνει να είναι ψηφισμένος, πρέπει να είναι και δίκαιος και αυτό θα κριθεί από τους πολίτες. Πέρα από το τυπικό μέρος της ψήφισής του από το κοινοβούλιο αυτό που είναι πολύ πιο σημαντικό είναι η αναγκαιότητα του δίκαιου χαρακτήρα του, όπως αναφέρει ο αμερικανός φιλόσοφος Τζον Ρολς, αλλά και η Διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Όπως γράφει σε παλιότερο άρθρο του στην Ελευθεροτυπία ο κ. Απόστολος Διαμαντής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, «η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία υπάρχουν μόνον εφόσον έχουν τη λαϊκή έγκριση». Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως όλα όσα εσχάτως εφαρμόζει η κυβέρνηση έχουν τη λαϊκή έγκριση;   

                                                                  ΠΛΑΤΕΙΑ, τεύχος 32, Οκτώβριος 2011  

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s