Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ

Το σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, αξιών με τραγικά αποτελέσματα για τους πολίτες της χώρας. Η κρίση, δυστυχώς, έχει περάσει και στον ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική συμμαχία της Αριστεράς, ενώ δεν έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε που έδειχνε πως το εγχείρημα αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει «μια κάποια λύση» για τον πολυδιασπασμένο αυτόν πολιτικό χώρο. Η ηγεσία του φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων και σύντομα το όνειρο έγινε εφιάλτης για τον κόσμο που εναπόθεσε τις ελπίδες του σε αυτόν. Το αντισυστημικό πρόσωπο που έβγαλε στο παρελθόν, όταν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας είχε βαλθεί να τον ξεκάνει, σύντομα έγινε συστημικό, αναπαράγοντας όλη την αρρώστια των αστικών κομμάτων. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μία εικόνα διάλυσης, όχι επάνω σε πολιτικές διαφωνίες αλλά σε διαφορές προσωπικές που ο κόσμος τις εξέλαβε –όχι αδίκως- ως μάχη για την καρέκλα. Τώρα που βρίσκεται στο χειρότερο σημείο από την εποχή της συγκρότησής του ίσως θα ήταν χρήσιμο να επισημανθούν κάποια λάθη, ώστε να μην επαναληφθούν εάν και εφόσον ο πολιτικός αυτός χώρος καταφέρει να ανασυγκροτηθεί, κάτι που εύχονται χιλιάδες άνθρωποι που τον πίστεψαν, ανάμεσά τους και ο υπογράφων. 

Νομίζω πως το πιο βασικό σφάλμα ήταν η μη τήρηση των αποφάσεων που πάρθηκαν κατά καιρούς στα διάφορα Πανελλαδικά Σώματα. Με πρώτο αυτό της συγκρότησης τοπικών οργανώσεων με εγγεγραμμένα μέλη, οι οποίες θα έπαιρναν αποφάσεις. Δυστυχώς, εδώ οι ευθύνες ανήκουν στη μεγαλύτερη συνιστώσα, το ΣΥΝ, ο οποίος ποτέ δεν υλοποίησε αυτήν την απόφαση.

Το δεύτερο ήταν η επιμονή κάποιων συνιστωσών στην αρχή της «ομοφωνίας», που λειτουργούσε ανασταλτικά στη λήψη αποφάσεων. Βέβαια στην περίπτωση της υποψηφιότητας για την Περιφέρεια Αττικής, την αρχή αυτή δε τη σεβάστηκαν ούτε εκείνοι που τόσο καιρό την υποστήριζαν. Και αναφέρομαι στις δυνάμεις που συγκροτούν το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής αλλά και στο ΣΥΝ.  Και κάπως έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στη σημερινή διαλυτική κατάσταση αγνοώντας την επιθυμία των χιλιάδων μελών του ανά την Ελλάδα, ενταγμένους σε συνιστώσες και ανένταχτους, που ζητούσαν μετ’ επιτάσεως την οργανωτική του συγκρότηση και τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων με αυξημένη πλειοψηφία.

Στην παρούσα φάση εν όψει αυτοδιοικητικών εκλογών, αναφορικά με την υποψηφιότητα Μητρόπουλου από τη πλευρά του ΣΥΝ φέρεται ως παράδειγμα συνεργασίας με σοσιαλιστικές δυνάμεις η γερμανική «Αριστερά» (Die Linke). Μόνο που εκεί συνεργάστηκαν συλλογικότητες και όχι πρόσωπα.. Πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα είναι η περίπτωση του πορτογαλικού «Μπλόκο», μιας συμμαχίας που ξεκίνησε όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και σύντομα απέκτησε οργανωτική δομή και μετεξελίχθηκε σε ενιαίο κόμμα.

Και κάτι τελευταίο. Ας σταματήσει έστω και την ύστατη στιγμή η μετατροπή των αυτοδιοικητικών εκλογών σε πασαρέλα παραγόντων και αντί για ψάρεμα στα θολά νερά ας επιδιωχθεί η διαφύλαξη της ενότητας και της συσπείρωσης του κόσμου της Αριστεράς.  Τουλάχιστον ας προστατευτεί το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς κι ας επενδύσει ο ΣΥΡΙΖΑ έστω και τώρα στην επόμενη μέρα.

                                                                                                  εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 20 Σεπτεμβρίου 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s