ΙΝΤΙΛ ΟΥΝΕΡ, τουρκάλα ηθοποιός (συνέντευξη)

ΙΝΤΙΛ ΟΥΝΕΡ, τουρκάλα ηθοποιός (συνέντευξη)

Η Ευρώπη είναι πολυπολιτισμική

f_uener280e.jpg

Συνέντευξη στο Στράτο Κερσανίδη

«Δεν ξέρω πολλά, μόνο το μεγάλο σας Αγγελόπουλο», μου απάντησε όταν τη ρώτησα τι γνωρίζει για τον ελληνικό κινηματογράφο. Η αναμενόμενη αυτή απάντηση, που έδωσε η Ιντίλ Ουνέρ (Idil Üner), δείχνει το μεγάλο πρόβλημα προβολής που έχει στο εξωτερικό ο ελληνικός κινηματογράφος, ο οποίος παραμένει αποκλεισμένος «εντός συνόρων». Ποια είναι όμως η Ιντίλ Ουνέρ;

Ηθοποιός, τουρκικής καταγωγής που ζει στο Βερολίνο, η γεννημένη το 1971 Ιντίλ, σε κατακτά αμέσως με τη διακριτικότητα και τη φιλική της διάθεση. Γλυκύτατη,  ανεπιτήδευτα όμορφη, είναι επί πλέον μια γυναίκα με άποψη και, φυσικά, μια ταλαντούχος ηθοποιός.

Ο υποφαινόμενος είχε την τύχη να τη συναντήσει στο Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικείου Κινηματογράφου της Άγκυρας, όπου η Ιντίλ Ουνέρ πρωταγωνιστούσε στην ταινία «Η επιθυμία της Σανιγιέ».

Πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη
Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι την Ιντίλ στην ταινία «Ακαριαίο χτύπημα» του Φατίχ Ακίν που είχε προβληθεί στ Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 1998 και στην οποία είχε έναν από τους βασικούς ρόλους. Μάλιστα, μου είπε, πως τη χρονιά εκείνη ήταν προσκεκλημένη στη Θεσσαλονίκη, πως της άρεσε και θα ήθελε να ξαναέρθει.

Τη θυμήθηκα όμως στην ταινία «Η Ιουλία τον Ιούλιο», του ίδιου σκηνοθέτη, που προβλήθηκε στο ίδιο φεστιβάλ, πριν από τρία χρόνια. Όπως τη θυμήθηκα και για το ρόλο της στην ταινία «Μπέλα Μάρθα» της Σάντρα Νέτελμπεκ, που είδαμε το 2002. Σημειώνουμε ακόμη πως έπαιζε και στην ταινία «Μετωπικά» του Φατίχ Ακίν, η οποία κέρδισε τη Χρυσή Αρκούδα στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Όμως η Ιντίλ Ουνέρ, η οποία σπούδασε υποκριτική και δραματική τέχνη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου, έχει ήδη πίσω της μια σημαντική καριέρα στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και την τηλεόραση. Παρόλα αυτά παραμένει προσγειωμένη και πιστεύει πως «δεν μπορεί να πει πως έγινε ηθοποιός, αφού μαθαίνει συνεχώς», όπως μου έλεγε ένα πρωί στο εστιατόριο του ξενοδοχείου.

Η Ιντίλ στη Γερμανία

f_uener280f.jpg

Ζώντας στη Γερμανία η Ιντίλ Ουνέρ, δεν έχει μια ολοκληρωμένη άποψη για τον τουρκικό κινηματογράφο. Έτσι, όταν τη ρώτησα ποια είναι η γνώμη της για το επίπεδό του, ξεκίνησε την απάντησή της με τις λέξεις «Από όσο μπορώ να παρακολουθήσω από τη Γερμανία», για να συνεχίσει: «με εκπλήσσει συχνά με τα δυναμικά της ταλέντα και με τους νέους και φιλόδοξους σκηνοθέτες, οι οποίοι εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες. Παρόλα αυτά κάνουν ταινίες, με ενδιαφέρουσες ιστορίες και ενδιαφέρουσες οπτικές προσεγγίσεις. Βέβαια δεν είναι μεγάλος ο αριθμός των ταινιών αυτών κυρίως εξαιτίας των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν αλλά οι περισσότεροι από αυτούς είναι ταλαντούχοι και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως οι ταινίες τους συζητιούνται και βραβεύονται στα διεθνή φεστιβάλ».

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε την ίδια και αν αντιμετώπισε προβλήματα στη Γερμανία λόγω  της καταγωγής της. Η απάντηση ήταν πως, δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα. «Αλλά», συνεχίζει, «για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με ενοχλούσε το γεγονός πως μου προσέφεραν μόνο ρόλους ξένης, κυρίως τουρκάλας. Όμως εγώ δεν ήθελα να τυποποιηθώ σε τέτοιους ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχοντας σπουδάσει Σέξπιρ, Σίλερ, Χόρβατ, Λόρκα κ.α. ήθελα να ξεφύγω από τα κλισέ. Τελικά δουλεύοντας σκληρά και απορρίπτοντας πολλούς τέτοιους ρόλους, κατάφερα να κερδίσω μια καλή και σεβαστή θέση στη δουλειά μου. Μου αρέσει πλέον να επιλέγω τους ρόλους μου».

Σινεμά, τηλεόραση και θέατρο
Η Ιντίλ Ουνέρ δεν έχει παίξει σε καμία τουρκική ταινία αλλά φαίνεται πως φέτος το καλοκαίρι θα γίνει κι αυτό. Πρόκειται για τη νέα ταινία του Ουμίτ Ουνάλ, που έχει τίτλο «Ιστορίες της Κωνσταντινούπολης». Ο Ουνάλ είναι ένας νέος και εξαιρετικά ταλαντούχος σκηνοθέτης η προηγούμενη ταινία του οποίου, με τίτλο «Εννιά» ήταν η επίσημη πρόταση της Τουρκίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. «Είμαι πολύ ευτυχισμένη που δέχτηκα αυτήν την πρόταση από τον Ουμίτ», συμπληρώνει η Ιντίλ.

Γνωστή κυρίως από τη συνεργασία της με τον συμπατριώτη της Φατίχ Ακίν, η Ιντίλ Ουνέρ έχει συνεργαστεί επίσης με τους σκηνοθέτες Ρούντολφ Τόμε και Ρολφ Σιούμπελ, γνωστούς σκηνοθέτες από τη δεκαετία του ’70. Όσο για τη νεότερη γενιά σκηνοθετών, έχει συνεργαστεί με τον Τόμας Αρσλάν, το Ματίας Άλαρι και τη Σάντρα Νέτελμπεκ.

Τι σημαίνει όμως για την Ιντίλ Ουνέρ να εργάζεται στην τηλεόραση;  

«Δυστυχώς τα τηλεοπτικά προγράμματα είναι συνήθως ψεύτικα και επιφανειακά. Έτσι, όταν δέχομαι ένα ρόλο για την τηλεόραση συνήθως το κάνω για τα χρήματα», ομολογεί, και συμπληρώνει, «ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποια καλά και αστεία σίριαλ στην τηλεόραση και έτσι μερικές φορές είναι ευχάριστο να δουλεύω σε αυτά».

Δουλεύει μια – δυο φορές το χρόνο στην τηλεόραση, μια – δυο φορές στον κινηματογράφο και πιο σπάνια στο θέατρο, επειδή δεν έχει χρόνο, αλλά «αγαπώ πολύ το θέατρο», μας λέει.

Το μέλλον της Ευρώπης
Περνώντας σε ερωτήσεις γενικότερου ενδιαφέροντος, τη ρώτησα τι πιστεύει για το μέλλον του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Η Ιντίλ Ουνέρ δείχνει αισιόδοξη, «ειδικά αυτήν την εποχή που τόσο τρομερά πράγματα στον κόσμο. Ο κινηματογράφος και ιδιαίτερα ο ευρωπαϊκός πρέπει να αντισταθεί, να αντιδράσει και να εκφράσει τη δική του οπτική και τη δική του προσέγγιση σε όλα αυτά. Πιστεύω πως αυτό μπορεί να γίνει αφού η Ευρώπη έχει πολλούς καλούς και δυναμικούς σκηνοθέτες».

Είναι γυναίκα, τουρκικής καταγωγής και ζει στη Γερμανία. Τη ρωτήσαμε, λοιπόν, ποια είναι η γνώμη της για την πολυπολιτισμική Ευρώπη.

«Η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Γερμανία πρέπει να αποδεχτούν και να σεβαστούν τους ανθρώπους με ξένες ρίζες που ζουν εδώ. Η Γερμανία είναι μια χώρα μεταναστών, το ίδιο νομίζω, και ολόκληρη η Ευρώπη. Κι αυτό δεν θα αλλάξει, κανείς δεν πηγαίνει προς τα πίσω. Οι περισσότεροι νέοι έχουν γεννηθεί εδώ, είναι περισσότερο Ευρωπαίοι. Έτσι, τόσο οι μετανάστες όσο και οι χώρες στις οποίες οφείλουν να μάθουν να μιλούν μια κοινή γλώσσα, δηλαδή πρέπει να αποδεχτούν τους κοινούς κανόνες ενός δημοκρατικού τρόπου ζωής».

Καλά όλα αυτά, αλλά στην Ευρώπη φαίνεται πως η ακροδεξιά και οι ρατσιστικές της ιδέες βρίσκουν κάποια απήχηση. Μπορεί  κινηματογράφος να βοηθήσει στον αγώνα εναντίον του ρατσισμού στην ήπειρό μας; «Οπωσδήποτε μπορεί και οφείλει να το κάνει», απαντά η Ιντίλ Ουνέρ. «Ο κινηματογράφος μπορεί να παρουσιάσει διαφορετικούς λαούς και διαφορετικές κουλτούρες και να μας δώσει τη δυνατότητα να μάθουμε για τους άλλους αυτά που δεν γνωρίζουμε. Βοηθά στην κατανόηση, την αποδοχή και το σεβασμό. Οφείλει να δείχνει τις πραγματικότητες που δεν βλέπουμε και να μας εξαναγκάσει τα σκεφτούμε για μερικά πράγματα αλλά και να δράσουμε».

Τον ίδιο θετικό ρόλο, πιστεύει πως μπορεί παίξει ο κινηματογράφος αλλά και γενικότερα η τέχνη στην αλληλοκατανόηση Ελλήνων και Τούρκων. Αφού αναφέρεται στο αυτονόητο, ως δηλαδή μοιάζουμε πολύ μεταξύ μας, λέει πως η τέχνη «μπορεί να δείξει αυτές τις ομοιότητες και να βοηθήσει στην καταστροφή των διαχωριστικών τειχών που υπάρχουν στα μυαλά των ανθρώπων».

Φιλμογραφία
1994: «Το μυστικό» («Das geheimnis») σκηνοθεσία: Ρούντολφ Τόμε

1995: «Αγάπη, Ζωή, Θάνατος» («Liebe, Leben, Tod»), σκηνοθεσία: Ματίας Άλαρι

1997: «Ακαριαίο χτύπημα» («Kurtz und schmerzlos»), σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν

1998: «Ντίλερ» («Dealer»), σκηνοθεσία: Τόμας Αρσλάν

1998: «Παιδιά του Απρίλη» («Aprilkinder»), σκηνοθεσία: Γιουκσέλ Γιαβούζ

1999: «Η Ιουλία τον Ιούλιο» («Im Juli»), σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν

2000: «Μπέλα Μάρθα» («Bella Martha»), σκηνοθεσία: Σάντρα Νέτελμπεκ

2001: «Αντάρτες των πόλεων» («Urban guerillas»), σκηνοθεσία: Νέκο Τσέλικ

2003: «Η επιθυμία της Σανιγιέ» («Saniyye’s lust»), σκηνοθεσία: Σουλμπιγιέ Γκιουνάρ

2003:  «Μετωπικά» («Gegen die wand»), σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν

Το 2000 η Ιντίλ Ουνέρ σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Οι εραστές του ξενοδοχείου Οσμάν» («Die liebenden von hotel von Osman»), την οποία είχε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία τιμήθηκε με Χρυσό Ομοσπονδιακό Βραβείο για ταινία μήκους το 2001, με το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης το 2002 και με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής  στο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Χουέσκα της Ισπανία, τον ίδιο χρόνο. 

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι του Σερντάρ Πεχλιβάν, συνεργάτη της εφημερίδας   ΤΖΟΥΜΧΟΥΡΙΕΤ         

                                                                                  ΕΠΟΧΗ 6/6/2004                                                        

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s