«50 Χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου: Οι ταινίες που αγαπήσαμε»

Την  προσεχή Τρίτη στις 2 το μεσημέρι στην αίθουσα συνεντεύξεων του Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Μουσείο Φωτογραφίας στο Λιμάνι) θα γίνει η πρώτη παρουσίαση του τρίτου βιβλίου του ΚΕΜΕΣ (Κέντρου Μελετών και Ερευνών για το Σινεμά) .

Επετειακή και επίκαιρη η έκδοση με τίτλο «50 χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου: Οι ταινίες που αγαπήσαμε».

30 διακεκριμένα ονόματα του ελληνικού χώρου, σκηνοθέτες κινηματογράφου, δημοσιογράφοι, κριτικοί, επικοινωνιολόγοι, πρόεδροι και διευθυντές θεσμικών οργάνων του σινεμά επιλέγουν από 49 χρόνια ιστορίας του Φεστιβάλ και γράφουν για την ταινία που αγάπησαν πιο πολύ.

Εκτός από την  εκπροσώπηση  του Φεστιβάλ, μιλούν και προλογίζουν οι κριτικοί κινηματογράφου Στράτος Κερσανίδης, Αλέξης Δερμεντζόγλου, ιδρυτικά μέλη του ΚΕΜΕΣ, ο διευθυντής του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Βασίλης Κεχαγιάς κριτικός κινηματογράφου και ιδρυτικό μέλος του ΚΕΜΕΣ και άλλοι παράγοντες.

Θα μοιραστούν και θα υπογραφούν βιβλία.

Κατά μία παράξενη συγκυρία (και μετά θάνατο δικαίωση) ο σκηνοθέτης που οι ταινίες του υπερέχουν αριθμητικά είναι ο Τάκης Κανελλόπουλος με τέσσερις (!) επιλογές. Ακολουθούν οι Θόδωρος Αγγελόπουλος και Σταύρος Τορνές με δύο επιλογές ο καθένας.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ και η κεντρική του διάθεση γίνεται από το βιβλιοπωλείο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ, Ερμού 61, τηλ. 2310 282 782 και 282 427

Για να αναπνεύσει ο ελληνικός κινηματογράφος

Από την ταινία "Ricordi mi" της Στέλλας Θεοδωράκηγ

Ξεκινά την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, το επετειακό 50^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή μόνον 9 ελληνικών ταινιών. Οι υπόλοιπες 23 ταινίες δε θα προβληθούν στο πλαίσιο του Ελληνικού Πανοράματος εξαιτίας της γνωστής αποχής των ελλήνων κινηματογραφιστών με αίτημά τους  την κατάθεση νόμου για τον κινηματογράφο ο οποίος θα δώσει λύση στα χρόνια προβλήματα του χώρου και τα αιτήματα των επαγγελματιών.

Μία από τις ταινίες που δε θα δούμε τις μέρες αυτές στη Θεσσαλονίκη είναι και το «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη, το οποίο προβλήθηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο του FogFilm, δηλαδή της εβδομάδας που διοργάνωσαν οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη για να δείξουν τις ταινίες που δεν προβάλλονται στο Φεστιβάλ και δεν συμμετέχουν στα κρατικά βραβεία.

Η Στέλλα Θεοδωράκη παραχώρησε συνέντευξη στο CITY.

Τι επιδιώκουν με την κίνησή τους οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη;

Ο σεβασμός σ τον εαυτό μας και την τέχνη που παράγουμε, είναι που ανέδειξε και τους Κινηματογραφιστές στην ομίχλη: Η ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής του κινηματογραφικού τοπίου, ξεκινώντας από τα αναπτυξιακά μέτρα παραγωγής του προϊόντος μέχρι το πολύ σοβαρό θέμα της παιδείας,  θέματα που εντάσσονται σε έναν καινούριο νόμο για τον κινηματογράφο.

Και η αποχή από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, γιατί;

Η απόφαση αποχής από τα Κρατικά βραβεία και στη συνέχεια από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν το μέσον να εισακουστεί το αίτημά μας, χωρίς να το ξανακλείσουμε στα συρτάρια που είχε τη θέση του για πολλά χρόνια. Σκοπός να αναπνεύσει ο ελληνικός κινηματογράφος και να συνεχίσει συνολικά μια πιο αξιοπρεπή πορεία σε όλους τους τομείς, διατηρώντας την πολυφωνία του.

Μιλήστε μας τώρα για τη νέα σας ταινία «Ricordi mi» που προβλήθηκε το περασμένο Σάββατο στην Αθήνα.

Το θέμα βασίζεται στην απώλεια. Τι σημαίνει να χάνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Πόσο αντέχουμε να το δούμε κατάματα και, κατά πόσο η ζωή επιβάλει δικούς της κανόνες που μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Όταν δεν αποδεχόμαστε ένα γεγονός, το σβήνουμε κατά κάποιο τρόπο από τη μνήμη μας. Έχουμε μνήμη στα περιφερειακά γεγονότα, αλλά όχι στο κεντρικό. Η αφήγηση της ταινίας βασίζεται ακριβώς σε αυτήν την επαναφορά της μνήμης, χωρίς όμως φλας μπακ, συντίθεται όλη σε ένα ενιαίο παρόν.H πρωταγωνίστρια της ταινίας κάνει μια έρευνα για την απελπισία και την ανερχόμενη φτώχεια στην Αθήνα, την ίδια εποχή που βιώνει αυτό το συναίσθημα της απώλειας, που ανέτρεψε τα πάντα στη ζωή της. Ο χώρος της πόλης, οι άνθρωποι που συναντά φέρουν στις ζωές τους κομμάτια από τη δική της ζωή, όσο κι αν φαίνονται πολύ διαφορετικοί.

Η γυναίκα, Θεοδώρα Τζήμου, ζει την προσωπική της περιπέτεια  σ’ ένα χώρο  που παντρεύει το φανταστικό με το πραγματικό, σε μια περίοδο χριστουγεννιάτικων γιορτών, ανάμεσα στις συνηθισμένες οικογενειακές επισκέψεις που πάει μαζί με το σύντροφό της, Λάζαρο Γεωργακόπουλο, επισκέψεις που μετατρέπονται σε πόλους “προσγείωσης” της αφήγησης .

Μπορείτε να μας πείτε και μερικά λόγια για την παραγωγή;

Η παραγωγή έχει γίνει από τη Φαντασία οπτικοακουστική ΕΠΕ, το Ε.Κ.Κ και την ΕΡΤ ΑΕ. Μιλάμε για μια εξαιρετικά φτηνή παραγωγή βέβαια [Νέο βλέμμα], που απαιτείται σύμπνοια και κατανόηση της ομάδας που παράγει την ταινία. Σε αυτές τις περιπτώσεις για να ευσταθεί το τελικό αποτέλεσμα και για να σέβεται τον εαυτό του, χρειάζεται εξαιρετικά πολλή προσωπική, “απλήρωτη” δουλειά κάποιων συντελεστών για μεγάλο χρονικό διάστημα.

                                                                                           Περιοδικό CITY – 12 Νοεμβρίου 2009

Το Σάββατο 14 Νοεμβρίου στις 8 μ.μ., στο Στέκι Μεταναστών – Κοινωνικό Κέντρο Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Μόδη Γούναρη, “Παρεξηγήσεις –  Σχέδιο για ένα ψυχογράφημα“. Θα μιλήσουν για το βιβλίο ο συγγραφέας, ο Πάνος Δημητρούδης και ο Στράτος Κερσανίδης.

Τοπίο στην ομίχλη

Η διευθύντρις του Φεστιβάλ κ. Δέσποινα Μουζάκη

«Έχουμε κοινές διεκδικήσεις», είπε η διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κ. Δέσποινα Μουζάκη, απευθυνόμενη στους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, σε μια ύστατη προσπάθεια να τους πείσει να στείλουν τις ταινίες τους στο φεστιβάλ. Η κ. Μουζάκη υποστήριξε πως τελικά δια της αποχής πλήττονται οι ίδιες οι ταινίες και αφού εξέφρασε τη λύπη της για την αποχή είπε πως ελπίζει στο μέλλον να ωφεληθούν οι ελληνικές ταινίες από το φεστιβάλ με τη βοήθεια του νέου νόμου για τον κινηματογράφο.

Και ενώ αυτές τις μέρες οι ταινίες που απέχουν προβάλλονται στο πλαίσιο του Fog Film στην Έλλη, τα 50χρονα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα «γιορταστούν» με την προβολή μόνον 7 ταινιών στο Πανόραμα Ελληνικού Κινηματογράφου.

Φατίχ Ακίν, Αλέν Ρενέ και διαγωνιστικό

Με έναν νέο σκηνοθέτη θα ανοίξει και με έναν βετεράνο θα κλείσει το φετινό φεστιβάλ. Την ερχόμενη Παρασκευή 13 Νοεμβρίου η τελετή έναρξης θα συνοδευτεί από την προβολή της ταινίας «Soul kitchen» του Φατίχ Ακίν.  Δύο αδέλφια ελληνικής καταγωγής και οι ιστορίες τους, όπως τις αφηγείται ο Ακίν, με φόντο το ομότιτλο εστιατόριο. Η επιτυχημένη «συνταγή» του σκηνοθέτη στηρίζεται σε καλογραμμένους διάλογους, εξαιρετική -ελληνική και όχι μόνο- μουσική και αξιόλογες ερμηνείες από τρεις σταθερούς συνεργάτες του: τον ελληνικής καταγωγής γερμανό ηθοποιό Αδάμ Μπουσδούκο -οποίος έγραψε και το σενάριο μαζί με τον Ακίν-, τον Μόριτς Μπλάιμπτροϊ και τον Μπιρόλ Ουνέλ.

Στην τελετή λήξης θα προβληθεί η τελευταία ταινία του 87χρονου Αλέν Ρενέ «Αγριόχορτο». Ένα χαμένο πορτοφόλι γίνεται η αφορμή για να ενωθούν τα πεπρωμένα διαφόρων –μελαγχολικών κατά βάση- χαρακτήρων και να ξεκινήσει μια ανορθόδοξη και ενδιαφέρουσα ρομαντική περιπέτεια. Ο Ρενέ αποσπά απολαυστικές ερμηνείες από το εξαιρετικό καστ του, προκαλώντας τον θεατή σε όλα τα επίπεδα, με την χαρακτηριστική άνεση και αυτοπεποίθηση ενός σπουδαίου δημιουργού.

 Ο Φατίχ Ακίν και η πρωταγωνίστρια του Ρενέ, Αν Κονσινί, θα παρευρεθούν στις προβολές των ταινιών τους.

Εκτός από τους δύο προαναφερθέντες, θα βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και άλλες προσωπικότητες του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως οι σκηνοθέτες Βέρνερ Χέρτζογκ, Γκόραν Πασκάλιεβιτς, Γκιόργι Πάλφι και Κορνξέλιου Πορουμπόιου, η ηθοποιός Τζέιν Μπίρκον η οποία υπό την ιδι΄ποτητ6α της τραγουδίστριας θα δώσει και συναυλία, ο παραγωγός και διευθυντής της Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ Τζιμ Γιαννόπουλος, ο συνθέτης Αλεξάντερ Ντεπλά κ.α.

Μέσα σε ένα σύνολο 250 ταινιών που θα κατακλύσουν τις οθόνες το φεστιβάλ, 15 θα είναι εκείνες οι οποίες θα διεκδικήσουν το Χρυσό Αλέξανδρο. Ανάμεσά τους και οι ελληνικές «Χορεύοντας στο πάγο» του Σταύρου Ιωάννου και «Μικρές εξεγέρσεις» του Κυριάκου Κατζουράκη. το Διαγωνιστικό τμήμα περιλαμβάνει 2 παγκόσμιες πρεμιέρες (Μετάλλιο Τιμής, Χορεύοντας στον πάγο), 1 διεθνή πρεμιέρα (Το χωράφι του πατέρα) και 8 ευρωπαϊκές πρεμιέρες (Αγνοούμενος, Τα αγόρια από το Μπακάλ, Θα’ ρθει η μέρα, Προορισμός: Βορράς, St Nick, Ηλιόπολη, Δίχως αγάπη, Μικρές εξεγέρσεις).

Αφιερώματα και άλλα

Με αφορμή την επετειακή διοργάνωση, το 50^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συναντά την 1^η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, πραγματοποιώντας μια τιμητική εκδήλωση, στην οποία θα τιμήσει σημαντικές προσωπικότητες που έχουν συμβάλλει στην πενηντάχρονη πορεία του θεσμού. Ανάμεσά τους, ο Νίκος Κούνδουρος και ο Ντίνος Κατσουρίδης,  σκηνοθέτες ταινιών που διαγωνίστηκαν στην 1^η  Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου. Στην εκδήλωση θα προβληθεί η ταινία Το ποτάμι του Νίκου Κούνδουρου, η πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύθηκε στην 1^η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου.

Επίσης θα υπάρξουν αφιερώματα στους Βέρνερ Χέρτζογκ, Γκόραν Πασκάλιεβιτς, Τζέρεμι Τόμας, στον Φιλιππινέζικο Κινηματογράφο κλπ.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στις Ματιές στα Βαλκάνια.  Από το 1994, που θεσπίστηκε ως ξεχωριστή  ενότητα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έως σήμερα, το πρόγραμμα αυτό συνάδει απόλυτα με την πολιτική του Φεστιβάλ για την προώθηση του βαλκανικού σινεμά στη διεθνή αγορά και τη διεύρυνση των δυνατοτήτων συνεργασίας των κινηματογραφικών δυνάμεων της ευρύτερης περιοχής.

Εκτός από το μεγάλο αφιέρωμα στον σέρβο κινηματογραφιστή Γκόραν Πασκάλιεβιτς, το τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια παρουσιάζει φέτος ένα πλούσιο πρόγραμμα με τις πιο σημαντικές πρόσφατες ταινίες από τη Ρουμανία, την Σερβία, την Σλοβενία, την Τουρκία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και την Κροατία.

Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής θα ε’ίναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με μέλη τους Έιμος Πόου, Γκιόργκι Πάλφι, Εουχένιο Καμπαγέρο, Λαβ Ντιάζ, Μιρθάνα Καράνοβιτς και Λίσι Μπελές.

Η ΕΠΟΧΗ, όπως κάθε χρόνο θα παρακολουθήσει το φεστιβάλ για να μη μείνουν οι αναγνώστες μας παραπονεμένοι.

                                                                  Η ΕΠΟΧΗ 8 Νοεμβρίου 2009

Το παρακάτω γεγονός δημοσιεύεται με χρονική καθυστέρηση αλλά θεωρώ ότι είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ποια πρέπει να είναι η απάντηση της αριστεράς απέναντι στις απλοϊκές γενικεύσεις, τις επικίνδυνες ταυτίσεις και  τις εύκολες λύσεις των μποϋκοτάζ, που στην ουσία τους ενισχύουν την λογική της συλλογικής ευθύνης. Πριν λίγες εβδομάδες, ο κινηματογραφιστής Τζον Γκρέισον με την υποστήριξη των JΤζέιν Φόντα, Ντάνι Γκόβερ και Ντέιβιντ Μπερν, αποφάσισε να μποϋκοτάρει το διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο παρακινώντας τους διοργανωτές να αποκλείσουν την υποψηφιότητα του Τελ Αβίβ, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις από τη γνωστή Βρετανίδα ηθοποιό και ακτιβίστρια  Βανέσα Ρέντγκρεϊβ. Η Ρέντγκρεϊβ κάθε άλλο παρά υπερασπιστής του ισραηλινού κράτους είναι, καθώς έχει ασκήσει δριμεία κριτική για την μη απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων από τα Παλαιστινιακά εδάφη, ενώ είναι και μέλος της  Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.). Ωστόσο, έγραψε μια επιστολή που συνυπογράφεται από τον καλλιτέχνη Τζούλιαν Σνάμπελ και τον σεναριογράφο Μάρτιν Σέρμαν, υπερασπιζόμενη την επιλογή του Φεστιβάλ να προβάλει ταινίες για το Τελ Αβίβ. Η επιστολή μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «πολλοί κάτοικοι του Τελ Αβίβ γνωρίζουν την κατάσταση των Παλαιστινίων, είναι ολοκληρωτικά αντίθετοι με τη στάση της κυβέρνησής τους και ανησυχούν για το μέλλον της χώρας τους. Και περισσότερο από όλους ενδιαφέρεται και ανησυχεί η καλλιτεχνική κοινότητα. Αυτό είναι προφανές στον τρόπο που οι ισραηλινές ταινίες κριτικάρουν την κυβέρνησή τους». Η επιστολή τονίζει επίσης ότι «αυτοί οι δημιουργοί, οι οργανώσεις και τα πολιτιστικά έργα τους θα πρέπει να επικροτούνται, να ενθαρρύνονται και να μην αποκλείονται». Την παρέμβαση της Redgrave όχι μόνο την επικροτούμε, αλλά είναι και η καλύτερη απάντηση σε όλους αυτούς που με κάθε ευκαιρία υψώνουν τείχη μεταξύ των ανθρώπων.

                                                                                                                                                            Δημήτρης Γκιβίσης

                                                                                                                                 Η ΕΠΟΧΗ 8 Νοεμβρίου 2009

Για αλλαγή του κινηματογραφικού τοπίου

Η σκηνοθέτιδα Στέλλα Θεοδωράκη είναι μία από τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη που από την Πέμπτη έχουν στήσει τη δική τους γιορτή στην Έλλη με το σύνθημα «Το ελληνικό σινεμά αυθαδιάζει».

Η ταινία της «Ricordi mi», είναι μία από τις 29 ταινίες που δε θα προβληθούν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά προβλήθηκε χθες στο Fog Films.

Μιλώντας στην Εποχή, η Στέλλα Θεοδωράκη είπε για την ταινία της:

«Το θέμα της βασίζεται στην απώλεια. Τι σημαίνει να χάνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Πόσο αντέχουμε να το δούμε κατάματα και, κατά πόσο η ζωή επιβάλει δικούς της κανόνες που μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Όταν δεν αποδεχόμαστε ένα γεγονός, το σβήνουμε κατά κάποιο τρόπο από τη μνήμη μας. Έχουμε μνήμη στα περιφερειακά γεγονότα, αλλά όχι στο κεντρικό. Η αφήγηση της ταινίας βασίζεται ακριβώς σε αυτήν την επαναφορά της μνήμης, χωρίς όμως φλας μπακ, συντίθεται όλη σε ένα ενιαίο παρόν.H πρωταγωνίστρια της ταινίας κάνει μια έρευνα για την απελπισία και την ανερχόμενη φτώχεια στην Αθήνα, την ίδια εποχή που βιώνει αυτό το συναίσθημα της απώλειας, που ανέτρεψε τα πάντα στη ζωή της. Ο χώρος της πόλης, οι άνθρωποι που συναντά φέρουν στις ζωές τους κομμάτια από τη δική της ζωή, όσο κι αν φαίνονται πολύ διαφορετικοί.Η γυναίκα, Θεοδώρα Τζήμου, ζει την προσωπική της περιπέτεια  σ’ ένα χώρο  που παντρεύει το φανταστικό με το πραγματικό, σε μια περίοδο χριστουγεννιάτικων γιορτών, ανάμεσα στις συνηθισμένες οικογενειακές επισκέψεις που πάει μαζί με το σύντροφό της, Λάζαρο Γεωργακόπουλο, επισκέψεις που μετατρέπονται σε πόλους “προσγείωσης” της αφήγησης».

Στη συνέχεια την ρωτήσαμε για τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη και για την απόφασή τους να απέχουν από τα κρατικά βραβεία αλλά και από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η Στέλλα Θεοδωράκη απάντησε: «Ο σεβασμός στον εαυτό μας και την τέχνη που παράγουμε, είναι που ανέδειξε και τους Κινηματογραφιστές στην ομίχλη: Η ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής του κινηματογραφικού τοπίου, ξεκινώντας από τα αναπτυξιακά μέτρα παραγωγής του προϊόντος μέχρι το πολύ σοβαρό θέμα της παιδείας,  θέματα που εντάσσονται σε έναν καινούριο νόμο για τον κινηματογράφο.

Η απόφαση αποχής από τα Κρατικά βραβεία και στη συνέχεια από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν το μέσον να εισακουστεί το αίτημά μας, χωρίς να το ξανακλείσουμε στα συρτάρια που είχε τη θέση του για πολλά χρόνια. Σκοπός να αναπνεύσει ο ελληνικός κινηματογράφος και να συνεχίσει συνολικά μια πιο αξιοπρεπή πορεία σε όλους τους τομείς, διατηρώντας την πολυφωνία του».

Μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα

Με μια έντονη και ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε την Πέμπτη στην Έλλη, οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη έδωσαν το στίγμα τους. Ακούστηκαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όπως πως σκοπός τους είναι να συνεχίσουν να υπάρχουν και τόνισαν με έμφαση πως οι ίδιοι έχουν επεξεργαστεί πρόταση νόμου για τον κινηματογράφο και περιμένουν από τον υπουργό Πολιτισμού να τους καλέσει για να συζητήσουν και να την καταθέσουν. Υποστήριξαν πως αυτό που κάνουν έχει στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, δεν λειτουργούν δι’ αντιπροσώπων και πως μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει, μετά από συζητήσεις, διαβουλεύσεις, αντιθέσεις να ομοφωνούν. Τόνισαν για μια ακόμη φορά πως δεν στρέφονται επουδενί εναντίον του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και σε παρατήρηση πως αυτή τους η ενέργεια έχει ως θύματα τους κινηματογραφόφιλους της Θεσσαλονίκης, απάντησαν πως οι ταινίες τους μετά από το φεστιβάλ θα προβληθούν στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις. Ειπώθηκε ακόμη πως δεν είναι εναντίον της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, τονίζοντας πως στην κίνησή τους δε συμμετέχουν μόνον σκηνοθέτες αλλά και σεναριογράφοι, παραγωγοί, τεχνικοί, ηθοποιοί κλπ.

Η βραδιά συνεχίστηκε με την προβολή της ταινίας του Πάνου Κούτρα «Στρέλλα» σε μία αίθουσα που είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο. Η ταινία καταχειροκροτήθηκε, και δικαίως, επειδή ο Κούτρας καταφέρνει να πιάσει ένα τολμηρό θέμα και να το φέρει εις πέρας με εξαιρετικό τρόπο. Ο σκηνοθέτης κατορθώνει να φέρει το θεατή σε επαφή έναν κόσμο έξω από την καθημερινότητά του, τον κόσμο των τρανσέξουαλ, με έναν τρόπο φυσικό, με τρυφερότητα και σεβασμό. Θαυμάσιο σενάριο, δυνατή σκηνοθεσία, με ρυθμό και ένταση, εξαιρετικές ερμηνείες. 

Το Fog Films συνεχίζεται μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη και η Εποχή θα είναι εκεί.

                                                                                                                                                    Η ΕΠΟΧΗ 8 Νοεμβρίου 2009

Η τέχνη της αποπλάνησης

Καλά τα επικοινωνιακά τρικάκια αλλά τώρα που τελείωσε το απόθεμα ήρθε η ώρα της αλήθειας. Γιατί άλλο πολιτική κι άλλο επικοινωνία και δια της δευτέρας δεν ασκείται η πρώτη. Μπορεί να ζούμε την εποχή της αποπλάνησης η οποία επιτυγχάνεται δια της εικόνας, του στιλ και του λιμοκοντορισμού αλλά όταν ζορίζουν τα πράγματα τα τυποποιημένα χαμόγελα και οι ομιλούσες σινιέ γραβάτες χάνουν το νόημά τους. Η προεκλογική περίοδος ανήκει στο παρελθόν και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οφείλει να τηρήσει τα υποσχόμενα. Πράγματα και θαύματα ακούσαμε τότε, όπως το ηρωικό πως η κυβέρνηση θα ζητήσει από την ΕΕ αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Τώρα, με την ουρά κάτω από τα σκέλια ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλες ευρισκόμενος σε πλήρη αναδίπλωση είπε πως θα έβλαπτε τα συμφέροντα της χώρας εάν έθετε ένα σημαντικό, επίμαχο και ιδεολογικό ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσο απλά! Αλλά και για τη σύμβαση με την κινεζική Κόσκο για το λιμάνι του Πειραιά περί επαναδιαπραγμάτευσης μιλούσε αλλά πάει, τα πήρε το ποτάμι. Αλλά τι κάθομαι και λέω. Εδώ είδαμε το παράδοξο να μη γνωρίζει η κυβέρνηση ποιο είναι το πραγματικό έλλειμμα της χώρας και να αλλάζει τα νούμερα κάθε μέρα. Καλά ρε παιδιά χωρίς να γνωρίζετε το πραγματικό έλλειμμα, πως υποσχόσασταν λαγούς με πετραχήλια προεκλογικά; Αλλά τι αναρωτιέμαι, ο αφελής! Παλιά τους τέχνη κόσκινο η τέχνη της αποπλάνησης. Εδώ μας πασάρουν τον αντιπρόεδρο Πάγκαλο ως φορέα του νέου ύφους και ήθους, στις υποσχέσεις θα κωλώσουν;

Και ενώ η κυβέρνηση ακολουθεί το δικό της δρόμο της δικής μας απώλειας, τα καλόπαιδα της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ τα έκαναν λαμπόγυαλο στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, προφανώς επειδή είχαν μεγάλες ιδεολογικές διαφορές να επιλύσουν. Ο κ. Αβραμόπουλος απεσύρθη από τη διεκδίκηση της αρχηγίας, αντιλαμβανόμενος προφανώς πως δεν αρκεί η δηθενιά για να κερδίσει. Αλλά και κάποιο άλλοι τύποι, «αντιεξουσιαστές» αυτοαποκαλούνται, πέταξαν αυγά στη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου επειδή δε συμφωνούν με κάποιες δηλώσεις που έκανε. Φτου σας, βρε «επαναστάτες» της κακιάς ώρας. Δηλαδή αν είχατε εξουσία τι θα κάνατε; Φασιστοσταλινικοί «αντιεξουσιαστές», αναλφάβητα κωθώνια, μαλακισμένα που μιλάτε για ελευθερία και δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει. Φτου σας και πάλι.

Θα τελειώσω αποτίνοντας φόρο τιμής στην Έλλη Παπά, που πέθανε στα 89 της. Τη σύντροφο του εκτελεσμένου από τους νικητές, Νίκου Μπελογιάννη. Που γλύτωσε το εκτελεστικό απόσπασμα επειδή ήταν έγκυος στο γιο του. Που έφαγε τις φυλακές και τις εξορίες με το κουτάλι και έφυγε όρθια έχοντας αφήσει πίσω της πλούσιο συγγραφικό έργο. Που δεν πορεύτηκε εκμεταλλευόμενη την τέχνη της αποπλάνησης αλλά την τέχνη της αληθινής ζωής. Που της ταιριάζουν οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη (που έκλεισαν 21 χρόνια από το θάνατό του): «Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει. Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί του σπιτιού μας».

                                                                                                                                             ΕΞΩΣΤΗΣ 5 Νοεμβρίου 2009

Το ελληνικό σινεμά αυθαδιάζει

Με αυτό το σύνθημα οι κινηματογραφιστές που διεκδικούν από το υπουργείο Πολιτισμού νόμο για τον κινηματογράφο και ως έσχατη μορφή αγώνα επέλεξαν τη μη κατάθεση των ταινιών στην επιτροπή για τα κρατικά βραβεία αλλά και τη συμμετοχή τους στο 50^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προβάλλον τις ταινίες τους από την ερχόμενη Πέμπτη 5 Νοεμβρίου μέχρι την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Έλλη (Ακαδημίας 64).  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ www.fogfilms.orgΔεν πρόκειται για μία, δύο ή τρεις ταινίες αλλά 23 μεγάλου και 28 μικρού μήκους ταινίες. Η παρουσίαση του προγράμματος του Fog Film, όπως ονομάστηκε η εκδήλωση, έγινε την περασμένη Πέμπτη με συνέντευξη Τύπου.

Απαντώντας σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη ξεκαθάρισαν πως η κίνησή τους δεν στρέφεται κατά του Φεστιβάλ Κινηματογράφου αλλά ως μόνο αποδέκτη έχει το υπουργείο Πολιτισμού. Υποστήριξαν πως ο δρόμος που επέλεξαν φαίνεται να δικαιώνεται και αυτό που κάνουν δεν είναι μποϊκοτάζ στο φεστιβάλ αλλά στο υπουργείο. Σε ερώτηση που τους έγινε γιατί δεν πήγαν τις ταινίες τους στο φεστιβάλ αλλά χωρίς να τις υποβάλλουν για τα κρατικά βραβεία, όπως έκαναν κάποιο άλλοι συνάδελφοι τους, απάντησαν πως μία τέτοια ενέργεια θα ήταν αντιφατική και ακόμη πως εάν βρισκόταν εκεί,  δε θα γινόταν τόσο γνωστή η κίνησή τους. Ο κόσμος θα έβλεπε πως προβάλλονται οι ταινίες τους και κανείς δε θα γνώριζε, πλην ελαχίστων, πως δε συμμετέχουν στα κρατικά βραβεία. Επίσης τέθηκε και το θέμα, κατά πόσον το φεστιβάλ, όπως είναι, εξυπηρετεί τελικά την ελληνική ταινία.

Με ιδιαίτερη έμφαση τόνισαν πως δεν είναι σωματείο, δε θέλουν να υποκαταστήσουν κανένα σωματείο ούτε επιθυμούν να εξελιχθούν σε τέτοιο. Είπαν ακόμη πως σε εύλογο χρονικό διάστημα θα φέρουν πρόταση νόμου για τον κινηματογράφο και θα τον καταθέσουν στο υπουργείο Πολιτισμού. Τέλος επέμειναν πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη και εάν ψηφιστεί νόμος, επειδή τους ενδιαφέρει η εφαρμογή του νόμου αλλά και η μετέπειτα συλλογική τους δράση για την προώθηση των αιτημάτων τους. Ως παράδειγμα έφεραν το περίφημο 1.5% από τον κύκλο εργασιών τους που πρέπει να καταθέτουν υπέρ του ελληνικού κινηματογράφου οι τηλεοπτικοί σταθμοί, που αν και αποτελεί νόμο του κράτους ουδέποτε εφαρμόστηκε στην πράξη.

Τι θα δούμε στο Fog Film

Οι 23 ταινίες μεγάλου μήκους που θα προβληθούν στην Έλλη είναι:  «Ακαδημία Πλάτωνος» (Φίλιππος Τσίτος), «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» (Σταύρος Ψυλλάκης), «Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ» (Παύλος Τσιαντός), «Bang Bang» (Αργύρης Παπαδημητρόπουλος), «Guilt» (Βασίλης Μαζωμένος), «Γκίνες» (Αλέξης Καρδαράς), «Η ζωή στους βράχους» (Αλίντα Δημητρίου), «Η περίπτωση Ευρυδίκη» (Φρέντυ Βιανέλης), «Καπετάν Κεμάλ» (Φώτος Λαμπρινός), «Κυνόδοντας» (Γιώργος Λάνθιμος), «Μαύρο Λιβάδι» (Βαρδής Μαρινάκης), «Ξένες σε ξένη χώρα» (Δημήτρης Παναγιωτάτος), «Όλα θα πάνε καλά» (Γιάννης Ξανθόπουλος), «Παράδεισος στη Δύση» (Κώστας Γαβράς), «Πεθαίνω για σένα» (Νίκος Καραπαναγιωτίδης), «Ricordi mi» (Στέλλα Θεοδωράκη), «Ρυθμοί και ρίμες» (Νίκος Σκαρέντζος), «Στο βάθος κήπος» (Κλεάνθης Δανόπουλος), «Στρέλλα» (Πάνος Κούτρας), «Συντρίμμια Ψυχής» (Τζέρεμι Ποντεσούα), «Τα παιδιά της χορωδίας» (Λουκία Ρικάκη), «Το κακό στην εποχή των ηρώων» (Γιώργος Νούσιας), «Χρυσόσκονη» (Μαργαρίτα Μαντά).

                                                                         Η ΕΠΟΧΗ 1 Νοεμβρίου 2009

Είναι κάτι παιδιά…

Τα παιδιά από το Ντιγιαρμπακίρ

Είναι κάτι παιδιά ενηλικιώνονται βίαια. Είναι τα εύκολα θύματα στις ταραγμένες περιοχές του κόσμου που κυριαρχεί η βία. Τέτοια είναι και η Γκιουλιστάν με τον αδελφό της Φιράτ, από το μακρινό Ντιγιαρμπακίρ, την «πρωτεύουσα» του τουρκικού Κουρδιστάν, οι κεντρικοί χαρακτήρες της ταινίας «Τα παιδιά του Ντιγιαρμπακίρ» του Μιράζ Μπεζάρ.  Δυο μικρά αδέλφια βλέπουν τους γονείς τους να δολοφονούνται από μια ομάδα παραστρατιωτικών. Η θεία τους, μια ακτιβίστρια με έντονη «υπόγεια» δράση, αναλαμβάνει την κηδεμονία τους αλλά πέφτει θύμα απαγωγής, και τα αδέρφια μένουν ολομόναχα. Μια νεαρή άστεγη νεαρά και μία καλόκαρδη πόρνη τους βοηθούν όσο μπορούν. Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τον άνδρα που δολοφόνησε τους γονείς τους.

Μια τόσο καθαρή, τόσο νηφάλια, τόσο ρεαλιστική ταινία σπάνια βλέπουμε. Τα καστανά εκφραστικά μάτια της Σενέι Οράκ (Γκιουλιστάν) αποτελούν το σημείο γύρω από το οποίο οικοδομείται η δραματουργία. Χωρίς κανένα στοιχείο μελοδραματισμού ο Μπεζάρ παρουσιάζει τις εικόνες μιας σκληρής καθημερινότητας δίνοντάς με πειστικότητα το ανάγλυφο του κουρδικού μέσα από τη ζωή των παιδιών. Διατηρώντας χαμηλούς τόνους, ξεδιπλώνει με μαεστρία την ιστορία του και καταλήγει σε ένα φινάλε που αποφεύγει την εύκολη λύση. Νομίζω πως μέχρι στιγμής –Πέμπτη βράδυ-, «Τα παιδιά του Ντιαγιαρμπακίρ» είναι η πιο σημαντική ταινία του Πανοράματος. Με λύπη μου, πάντως, οφείλω να επισημάνω πως η προβολή έγινε μπροστά σε ελάχιστους θεατές.

Είναι κι άλλα παιδιά…

Σε ένα συνοριακό χωριό της Ουγγαρίας, ο νεαρός Ίβαν και αυτιστική αδελφή του, προσπαθούν να επιβιώσουν. Ο Ίβαν κάνει διάφορες ψιλοπαράνομες δουλειές και νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στα στενά όρια του χωριού του. Κάποια μέρα η αδελφή του θα πέσει θύμα βιασμού. Ο Άρον Μάτιασι με τους «Χαμένους καιρούς» παρουσιάζει μια ταινία δυνατή με μοντέρνα σκηνοθεσία που πραγματεύεται με ευστοχία τα θέματα της ζωής σε μια κλειστή κοινωνία και της εκδίκησης. Πολύ δυνατή ταινία με τον Μάτιασι να εκμεταλλεύεται τους δύο θαυμάσιους πρωταγωνιστές του με τον καλύτερο τρόπο. Μια από ντις καλύτερες στιγμές του Πανοράματος.

Ένα πορτρέτο της καθημερινής ζωής στη Σουηδία των αρχών του 20^ου αιώνα, είναι η ταινία «Αιώνιες στιγμές» του Γιαν Τρόελ. Μια γυναίκα η Μαρία, αντιμετωπίζει τα καθημερινά οικογενειακά της προβλήματα βγάζοντας φωτογραφίες. Ταινία τρυφερή και διακριτική από έναν σκηνοθέτη που ξέρει πώς να χαλιναγωγήσει το συναίσθημα και τη συγκίνηση.

Η δεύτερη ελληνική παρουσία, η «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά, μόνον θετικά σχόλια μπορεί να προκαλέσει. Με αφορμή την προοπτική πώλησης του πατρικού τους σπιτιού για να γκρεμιστεί και να γίνει πολυκατοικία, τρία αδέλφια, η Αμαλία, ο Αλέξης και η Άννα, συγκρούονται καθώς η Άννα αντιδρά. Με αυτήν την αφορμή θα επανεξετάσουν τις σχέσεις τους και θα βρεθούν για πρώτη φορά τόσο κοντά. Η Μαντά παρουσιάζει μια ρεαλιστική εικόνα της καθημερινότητας στην Αθήνα μέσα στην οποία κινούνται οι χαρακτήρες της. Με καλοδουλεμένους διαλόγους διαχειρίζεται την ιστορία της με μέτρο αφήνοντας χωρίς απάντηση την τελική απόφαση των αδελφών για το μέλλον του σπιτιού, χρησιμοποιώντας το ως αφορμή για να εισχωρήσει στις μεταξύ τους σχέσεις. Σκηνοθεσία χωρίς χάσματα, σενάριο καλοδουλεμένο, ερμηνείες πολύ καλές και ακόμη μια ταινία που επιβεβαιώνει πως κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει στον ελληνικό κινηματογράφο.

Συγκροτημένη και στοιχεία δραματικά αλλά και πινελιές χιούμορ ήταν η ταινία «Ουίσκι με βότκα» του γερμανού Αντρέα Ντρέζνεν με θέμα τα γυρίσματα μιας ταινίας και τις σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους ηθοποιούς. 

Πρεμιέρες

Με τις παραπάνω ταινίες να συμμετέχουν στο διαγωνιστικό πρόγραμμα, ας δούμε τώρα και εκείνες που προβλήθηκαν σε αβάν πρεμιέρ.

Το πορτρέτο ενός μοναχικού άνδρα που έχει αναλάβει να δολοφονήσει κάποιον, παρουσιάζει ο Τζιμ Τζάρμους στην ταινία «Στα όρια του ελέγχου». Χωρίς να διευκρινίζεται η ταυτότητα του άνδρα, ο σκηνοθέτης αγγίζει το θέμα της τρομοκρατίας αλλά τα σεναριακά χάσματα αφήνουν μία αίσθηση ανολοκλήρωτου.

Ο Νάτσο Βιγκαλόντο με τα «Εγκλήματα στο χρόνο», ακολουθεί την παράδοση του θρίλερ στο οποίο ειδικεύεται εσχάτως ο ισπανικός κινηματογράφος. Ο Έκτορ δέχεται την επίθεση ενός μανιακού δολοφόνου αλλά όπως αποκαλύπτεται στη συνέχεια, ο δολοφόνος είναι ο ίδιος του εαυτός! Όλα εξηγούνται με μια μηχανή του χρόνου που βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο. Με ένα εξαιρετικό σενάριο γεμάτο ανατροπές ο Βιγκαλόντο δημιουργεί ένα γοητευτικό θρίλερ που παίρνει άριστα!

Ο Τζον Χίλκοουτ με την ταινία «Ο δρόμος» μας μεταφέρει σε ένα μέλλον μετά την καταστροφή. Ένας πατέρας με το μικρό του γιο αγωνίζονται να επιβιώσουν μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον έχοντας να αντιμετωπίσουν την πείνα και τις διάφορες συμμορίες που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες. Δυνατή ταινία η οποία επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στον πατέρα και το γιο με μόνο μελανό σημείο το φινάλε. Ο γιος μετά το θάνατο του πατέρα συναντά μια οικογένεια καλών ανθρώπων με πατέρα, μητέρα, δυο παιδιά (αγόρι και κορίτσι) και σκύλο. Ε, δεν άξιζε αυτό το τέλος σε μια τέτοια ζοφερή ταινία.

Ο Άτομ Εγκογιάν στη «Λατρεία», είναι για μια ακόμη φορά  γοητευτικός. Ένας μαθητής με αφορμή μια εργασία μετατρέπει ένα πραγματικό γεγονός σε οικογενειακή ιστορία. Ο Εγκογιάν, όπως συνηθίζει, δημιουργεί κομμάτια ενός παζλ τα οποία στη συνέχεια αρχίζει να τα συναρμολογεί.

Στο «Vincere», ο βετεράνος Μάρκο Μπελόκιο αφηγείται με εξαιρετικό τρόπο την ιστορία της Άιντα, πρώτης γυναίκας του Μουσολίνι και του γιου που έκαναν μαζί. Ο δικτάτορας ποτέ δεν αναγνώρισε την πατρότητα του παιδιού και φρόντισε να εξαφανίσει όλα τα ντοκουμέντα του πρώτου τουγάμου. Η Άιντα σέρνεται από ψυχιατρείο σε ψυχιατρείο, τη χωρίζουν από το γιο της ο οποίος κλείνεται σε ορφανοτροφείο. Δυναμική σκηνοθεσία, έντονος ρυθμό και σαφές μήνυμα κατά του ολοκληρωτισμού.

Ο Κριστιάν Καριόν στην «Υπόθεση Φέιργουελ», αφηγείται μια αληθινή ιστορία κατασκοπίας και τη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε έναν γάλλο και έναν σοβιετικό κατάσκοπο υπέρ της Δύσης, λίγο πριν την πτώση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης. Ρυθμός, σασπένς και πολύ καλές ερμηνείες.

Για έναν ήρωα της εποχής του μίλησε ο Εμίρ Κουστουρίτσα παρουσιάζοντας την ταινία του «Μαραντόνα», με θέμα το τον διάσημο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα. Θαυμάσια δουλειά που εξερευνά όλες τις πτυχές της ζωής του «μάγου» που τον κάνουν ξεχωριστό. Μάλιστα, όπως αναρωτήθηκε ο Κουστουρίτσα πριν από την έναρξη της ταινίας, «τι ταινία θα μπορούσα να κάνω για τον Μπέκαμ; Τι ενδιαφέρον θα είχε;». Ο Μαραντόνα παίζει μπάλα, μιλά, τραγουδά, χορεύει. Ο Μαραντόνα ποδοσφαιριστής, κοκαϊνομανής, επαναστάτης, οικογενειάρχης. Ο Μαραντόνα με τον Φιντέλ και τον Τσάβες. Ε, ναι, λοιπόν. Ο Κουστουρίτσα έκανε ένα εξαιρετικό φιλμ για έναν άνθρωπο που λατρεύτηκε όσο λίγοι. Ένα φιλμ με άποψη, χιούμορ, κέφι.

Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ολοκληρώνεται σήμερα με την προβολή της ταινίας «Τέτρο» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Κόπολα, ο οποίος την Παρασκευή παρουσίασε μάστερ κλας, θα τιμηθεί το βράδυ κατά την τελετή λήξης, για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Θα τιμηθούν ακόμη ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και η Μάρω Κοντού.

                                                                                                                                    Η ΕΠΟΧΗ 1 Νοεμβρίου 2009

ΜΝΗΜΗ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί

του σπιτιού μας».