Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ – ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Γιάννη Σολδάτου Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΟΥ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ από τις εκδόσεις Ψυχογιός που κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία, η NEW STAR σε συνεργασία με τον Γ. Σολδάτο και τον Αιγόκερω διοργανώνουν φεστιβάλ κινηματογράφου με τίτλο Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΣΩΜΑΤΟΣ: ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ. 25 ταινίες, εκ των οποίων 7 ελληνικές και 5 στην uncut xxx version τους θα προβάλλονται στον κινηματογράφο ΕΤΟΥΑΛ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ (Κρέμου 141,  Καλλιθέα Τηλ.: 2109560306) από τις 25 Νοεμβρίου έως 1 Δεκεμβρίου 2010.  Καθημερινά 3 ή 4 ταινίες με ενιαίο εισιτήριο 8 ευρώ και φοιτητικό 6,5.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Το γυμνό ανθρώπινο σώμα, όπως εγγράφηκε στο σινεμά με εντυπωσιακό τρόπο, ίσως γι αυτό να ανακαλύφθηκε ο κινηματογράφος. Μέσα από μια οδύσσεια δώδεκα δεκαετιών… «είδαμε τα πάντα». Tο γυμνό ακολουθεί τις επιταγές της μόδας και των ηθικών κανόνων της εκάστοτε εποχής και κάθε παρεκτροπή τιμωρείται ή γκετοποιείται. Κάποτε, η γυναικεία γάμπα αποτελούσε προσβολή της δημοσίας αιδούς, τότε που δεν αποτελούσαν αντίστοιχη προσβολή τα εκατομμύρια κουφάρια που κείτονταν στα πεδία των μαχών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αργά και βασανιστικά ανέβαινε η φούστα, κατέβαινε το ντεκολτέ, μπαινόβγαινε το ψαλίδι της λογοκρισίας και της «δημοσίας αιδούς» και παράλληλα χιλιάδες γυμνά σώματα εβραίων μπαινόβγαιναν στα κρεματόρια του Άουσβιτς και του Ματχάουζεν και το ανθρώπινο σώμα, όπως και η γενετήσια πράξη, ήταν δέσμια μιας καταστροφικής χριστιανικής ηθικής που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε, μέσω της λογοκρισίας, σαν ο καλύτερος διαφημιστής των ανάλογων ταινίων. Το στήθος και το μπούτι μοσχοπουλιόταν με το γραμμάριο αρχικά, με το κιλό κατόπιν· προστέθηκαν και τα οπίσθια και τα γεννητικά όργανα και η γενετήσια πράξη, όλα στο παζάρι. Έφτασε η Αμερική στη θεαματική της επίδειξη, με το γυμνό αιδείο της Σάρον Στόουν, απέναντι στους όποιους δικαστές στο «Βασικό ένστικτο» (1992), να ξεπουλάει την ηθική της προκαλώντας. Ο αγώνας του κάθε νοήμονα και υγιούς ατόμου δεν έγινε με τα φαντάσματα της λογοκρισίας και της αστικοχριστιανικής ηθικής. Ο αγώνας έγινε και γίνεται για τον κορεσμό της «ακόρεστης» δίψας του ανθρώπινου ματιού απέναντι στο ωραίο γυμνό ανθρώπινο σώμα και με αυτό τον αγώνα συντάσσεται αυτό το βιβλίο.
Χιλιάδες φωτογραφίες από τα γυρίσματα, φωτογράμματα μα και πόζες επωνύμων και ανώνυμων κομπάρσων, συνθέτουν αυτή την περιπλάνηση στο τοπίο του ανθρώπινου σώματος, μέσα από το βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου «Η ιστορία του γυμνού στο κινηματογράφο» και με την αφορμή της κυκλοφορίας του προβάλουμε 24 ταινίες που δόξασαν το γυμνό σώμα, άλλες αριστουργήματα της 7ης τέχνης από κορυφαίους δημιουργούς, άλλες δεύτερης επιλογής και πλατειάς κατανάλωσης και 6 από αυτές σπουδαίων ελλήνων δημιουργών που μέσα από τα κάδρα τους ύμνησαν, με το δικό τους τρόπο τους ωραίους σαν Έλληνες γυμνούς άνδρες και γυναίκες.

ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

1. ΟΣΤΡΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ – ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

2. ΑΠΟΥΣΙΕΣ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ

3. ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ – ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

4. ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

     ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

5. Μ’ ΑΓΑΠΑΣ; – ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

6. OH BABYLON – ΚΩΣΤΑΣ ΦΕΡΡΗΣ

7. Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ (Empire of the senses)                      

    ΝΑΓΚΙΣΑ ΟΣΙΜΑ

8. Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (City of women) – ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΦΕΛΙΝΙ

9. Η ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (Belle de Jour)                                             

     ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ

10. Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ (Le mepris) – ΖΑΝ ΛΙΚ ΓΚΟΝΤΑΡ

11. ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

(Tales of ordinary madness)- ΜΑΡΚΟ ΦΕΡΕΡΙ

12. ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΒΙΤΣΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ (Private vices, public virtues)

      ΜΙΚΛΟΣ ΓΙΑΝΤΣΟ

13. ΛΟΥΛΟΥ (Loulou) – ΜΟΡΙΣ ΠΙΑΛΑ

14. Ο ΘΥΡΩΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (The night porter) – ΛΙΛΙΑΝΑ ΚΑΒΑΝΙ

15. ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ (Behind convent walls)

       ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΜΠΟΡΟΒΤΣΙΚ

16. ΜΑΛΙΣΙΑ (Malizia) – ΣΑΛΒΑΤOΡΕ ΣAΜΠΕΡΙ

17. ΑΝ Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

(Don Juan ou si Juan etait une femme…)- ΡΟΖΕ ΒΑΝΤΙΜ

18. ΖΥΣΤΙΝ ΝΤΕ ΣΑΝΤ (Justine De Sade) – ΚΛΟΝΤ ΠΙΡΣΟΝ

19. ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (Snake of June) – ΣΙΝΙΑ ΤΣΟΥΚΑΜΟΤΟ

20. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Ο (The story of O) – ΖΙΣΤ ΖΕΚΕΝ

21. ROMANCE X – ΚΑΤΡΙΝ ΜΠΡΕΓΙΑ

22. ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ (Caligula) – ΤΙΝΤΟ ΜΠΡΑΣ

23. Η ΕΜΑΝΟΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (Emanuelle in America)

      ΤΖΟ ΝΤ’ ΑΜΑΤΟ

24. 120 ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ (Salo ou les 120 journees de Sodome)

      ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

Κινηματογράφος ΕΤΟΥΑΛ Αλεξάνδρα (Κρέμου 141,  Καλλιθέα Τηλ.: 2109560306)

Πρόγραμμα ταινιών

Πέμπτη 25/11/10

18:00 OH BABYLON του ΚΩΣΤΑ ΦΕΡΡΗ, Ελλάδα, 1989, 90’

19:45 ΦΙΟΝΤΟΡ του ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΛΔΑΤΟΥ 2010, 82’ σε Α’ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ

  21:15 ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ (Tales of ordinary madness) του ΜΑΡΚΟ ΦΕΡΕΡΙ, 1981, 101´

23:15 ΜΑΛΙΣΙΑ (Malizia) του ΣΑΛΒΑΤOΡΕ ΣAΜΠΕΡΙ, 98’

Παρασκευή 26/11/10

18:00 ΟΣΤΡΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ του ΑΝΔΡΕΑ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ, 1984, 93’

20:00 Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ (Empire of the senses) του ΝΑΓΚΙΣΑ ΟΣΙΜΑ, 1976, 111´

22:00 ΛΟΥΛΟΥ (Loulou) του ΜΟΡΙΣ ΠΙΑΛΑ, 1980, 101´

23:45 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Ο (The story of O) του ΖΥΣΤ ΖΕΚΕΝ, 1975, 93´

         (UNCUT XXX Αυστηρώς ακατάλληλο κάτω των 18)

Σάββατο 27/11/10

18:00 Μ’ ΑΓΑΠΑΣ; του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ, 1989, 101’

20:00 Η ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (Belle de Jour) του ΛΟΥΙ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ, 1967, 101΄

22:00 Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ (Le mepris) του ΖΑΝ-ΛΥΚ ΓΚΟΝΤΑΡ, 1963, 103′

23:45 ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ (Caligula) του ΤΙΝΤΟ ΜΠΡΑΣ, 1979, 148’ (UNCUT XXX Αυστηρώς ακατάλληλο κάτω των 18)

Κυριακή 28/11/10

18:00 ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ,1978, 117′

20:00 Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (City of women) του ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΦΕΛΙΝΙ, 1980, 139´

22:30 Η ΕΜΑΝΟΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (Emanuelle in America) του ΤΖΟ ΝΤ’ ΑΜΑΤΟ, 1977, 100’

         (UNCUT XXX Αυστηρώς ακατάλληλο κάτω  των 18)

 Δευτέρα 29/11/10

 18:00 ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ (Behind convent walls) του ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΜΠΟΡΟΒΤΣΙΚ, 1978, 91´

 19:45 ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (Snake of June) του ΣΙΝΙΑ ΤΣΟΥΚΑΜΟΤΟ, 2002, 77’

 21:00 Ο ΘΥΡΩΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (The night porter) της ΛΙΛΙΑΝΑ ΚΑΒΑΝΙ, 1974,118´

 23:00 ΑΝ Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ (Don Juan ou si Juan etait une femme…) του ΡΟΤΖΕΡ ΒΑΝΤΙΜ,1973, 95´

 Τρίτη 30/11/10

 18:00 ΑΠΟΥΣΙΕΣ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ, 1987, 112’

 20:00 ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΒΙΤΣΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ (Private vices, public virtues) του ΜΙΚΛΟΣ ΓΙΑΝΤΣΟ, 1976, 101´

 22:00 ROMANCE X της ΚΑΤΡΙΝ ΜΠΡΕΓΙΑ, 1999, 98´ (UNCUT XXX Αυστηρώς ακατάλληλο κάτω των 18)

Τετάρτη 1/12/10

 18:00 ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ, 1985, 132’

 20:30 ΖΥΣΤΙΝ ΝΤΕ ΣΑΝΤ (Justine De Sade) του ΚΛΟΝΤ ΠΙΡΣΟΝ, 1972, 104’

 22:00 120 ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ (Salo ou les 120 journees de Sodome) του ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ, 1975, 116’

          (UNCUT XXX Αυστηρώς ακατάλληλο κάτω των 18)

ΣΥΝΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

1. ΟΣΤΡΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Κοινωνική, 1984, Έγχρωμο, 93’ Σκηνοθεσία: Ανδρέας Θωμόπουλος Σενάριο: Κατερίνα Γώγου, Ανδρέας Θωμόπουλος Ηθοποιοί: Θέμις Μπαζάκα Κατερίνη Γώγου, Μπέτυ Αρβανίτη, Κώστας Αρζόγλου, Δημήτρης Καμπερίδης, Γιώργος Σαμπάνης, Rebecca Pauly

Τρία ζευγάρια φίλων πηγαίνουν για πρώτη φορά καλοκαιρινές διακοπές μαζί και κατασκηνώνουν σε μια ερημική παραλία. Είναι η πρώτη φορά που κάνουν κάμπινγκ και, εκτός από τα χιλιάδες πράγματα που κουβαλούν για μια «άνετη διαβίωση», σέρνουν και τις προσωπικές τους ιστορίες: κρυφούς έρωτες, φιλοσοφίες, πολιτική, σχέδια για τις δουλειές τους… Όταν στην ίδια παραλία κατασκηνώνει δίπλα τους μια ξένη τουρίστρια, που κυκλοφορεί γυμνή προκαλώντας τους, οι εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ των μελών της παρέας θα διαταραχθούν. Οι έξι ήρωές μας, εντυπωσιασμένοι από την παρουσία του τολμηρού, μοναχικού, παράξενου κοριτσιού, ο ένας μετά τον άλλον μπαίνουν στο παιχνίδι της κατάκτησής της. Φαίνεται ότι αυτό το παιχνίδι θα τους πάει μακριά … Μια σκοτεινή ιστορία σχέσεων και πάθους, με μια απρόσμενη τροπή, γραμμένη από τον σκηνοθέτη-συγγραφέα Ανδρέα Θωμόπουλο και τη διάσημη ηθοποιό και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε Θέατρο στο London School of Dramatic Art (1963-1966) και Κινηματογράφο στο International Film School του Λονδίνου (1966-1968). Ξεκίνησε στο Ακρόαμα-Θέαμα σαν Βοηθός Οπερατέρ και Βοηθός Σκηνοθέτης στο τηλεοπτικό συνεργείο της RAI στο Λονδίνο, όπου έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Έγραψε σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εργαζόμενος παράλληλα σαν σκηνοθέτης. Ασχολήθηκε ακόμα με τη συγγραφή και σκηνοθεσία θεατρικών έργων. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρείας Ελλήνων Παραγωγών-Σκηνοθετών και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Είναι ακόμα μέλος της Ανθρωπιστικής Οργάνωσης Γιατροί του Κόσμου. Έχει διατελέσει μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Έχει βραβευτεί στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Myfest (Ιταλία).

Επιλεγμένη φιλμογραφία:

Να μ’ αγαπάς (2003)

Αύριο θα ξέρουμε – Dharma Blues 

Όστρια – Το τέλος του παιχνιδιού (1986)

Ρεπόρτερ (1982)

Γελαστό απόγευμα (1980)

Ο ασυμβίβαστος (1979)

Αλδεβαράν (1976-77)

 2. ΑΠΟΥΣΙΕΣ

Κοινωνικό δράμα, 1987, Έγχρωμο, 112’

Σκηνοθεσία: Γιώργος Κατακουζηνός Σενάριο: Γιώργος Κατακουζηνός, Δημήτρης Νόλλας Ηθοποιοί: Θέμις Μπαζάκα, Πέμη Ζούνη, Νικήτας Τσακίρογλου, Κατερίνα Σαρρή, Αμαλία Γκίζα, Μαρί Κωνσταντάτου, Παύλος Χαϊκάλης, Νίκος Σκιαδάς, Βασίλης Λάγγος

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, μια μεγαλοαστική οικογένεια της Αθήνας βιώνει την παρακμή της. Η αυστηρότητα και η αισθηματική ανυπαρξία του πατέρα οδήγησε πριν από χρόνια τη μητέρα στη φυγή. Στη συνέχεια αυτός εξανέμισε την οικογενειακή περιουσία σε χρέη χαρτοπαιξίας και επέβαλε στις τρεις κόρες του μια ερμητικά κλειστή ζωή στο εξοχικό τους σπίτι. Όταν πια πεθαίνει ο πατέρας, η μεγαλύτερη κόρη επιβάλλει ψυχαναγκαστικά στις αδελφές της τη συνέχιση της προηγούμενης ζωής τους. Όμως η εμφάνιση ενός γοητευτικού λοχαγού και η αντίδραση της μεσαίας αδελφής, η οποία τον ερωτεύεται και ταυτόχρονα αναγνωρίζει την τελευταία ευκαιρία για να διαφύγει από μια ζωή πένθους κι εγκλεισμού, ανατρέπουν την κατάσταση και οδηγούν την οικογένεια στην οριστική της διάλυση…

Γοητευτικό κλίμα μιας άλλης εποχής, ρομαντικό δράμα, κοινωνικά αδιέξοδα, μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια των εικόνων. Ο Κατακουζηνός αναβιώνει δεξιοτεχνικά έναν κόσμο και μας θέλγει με την ομορφιά του, σε μια ταινία που τιμήθηκε με 2 βραβεία στο Φεστιβάλ της Βαλένθια (Ισπανία) 1988 (Βραβείο φωτογραφίας και Βραβείο FIPERSCI) και Διάκριση ποιότητας ταινίας μεγάλου μήκους στα Βραβεία Ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού 1987.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ

Ο Γιώργος Κατακουζηνός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1942 και σπούδασε κινηματογράφο σε Αθήνα και Παρίσι, όπου εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε πολλές κινηματογραφικές παραγωγές. Έχει σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ για την ελληνική και τη γαλλική τηλεόραση και έχει τιμηθεί με 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Φιλμογραφία:
Ζωή (Μια ωραία πεταλούδα) (1995)

Απουσίες (1987)

Άγγελος (1982)

Νύχτες (1976)

3. ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ

Εποχής, 1985, Έγχρωμο, 132’ 

Σκηνοθεσία: Νίκος Κούνδουρος Σενάριο: Βαγγέλης Γκούφας, Νίκος Κούνδουρος, Angel Wagenstein Ηθοποιοί: Marina Vlady, Ελεονόρα Σταθοπούλου, Βασίλης Λαγός, Άρης Ρέστος, Vladimir Smirnof, Φάνης Χηνάς, Αντιγόνη Αμανίτου, Γιώργος Χαραλαμπίδης, Αντώνης Αντωνίου, Τάνια Τρύπη, Σπύρος Μπιμπίλας

Το 1897, μια ταραγμένη εποχή για την Κρήτη, καταφθάνουν στα Χανιά δεκατρείς πόρνες από τη Μασσαλία. Στο νησί έχουν εγκατασταθεί στρατεύματα των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ οι Κρητικοί αγωνίζονται πλέον για την ένωση με την ελεύθερη Ελλάδα. Το «σπίτι» της μαντάμ Ρόζα, μιας πόρνης που βλέπει τη λάμψη της να δύει, γίνεται αμέσως τόπος ερωτικής ικανοποίησης αλλά και κρυφής διπλωματίας, καθώς ξένοι, Έλληνες και Τούρκοι συναντιούνται εκεί για να συμφωνήσουν μυστικά ή να συνωμοτήσουν αδυσώπητα, ο καθένας για το συμφέρον του… Ελευθερία και δέσμευση, ελληνικό και ξένο, Δύση και Ανατολή, η Κρήτη σαν κρίσιμο σταυροδρόμι πολιτικής και πολιτισμών… Μια θεαματική οπτικά ταινία, που προσεγγίζει τους τρόπους του Φελίνι στο «Σατυρικόν». Μπαρόκ χροιά αλλά και ισχυρό πολιτικό πλαίσιο, σε μια ταινία που απέσπασε 3 Βραβεία Ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού 1986 (Διάκριση ποιότητας ταινίας μεγάλου μήκους, Β΄ ανδρικού ρόλου, σκηνογραφίας).

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ο Νίκος Κούνδουρος γεννήθηκε στην Κρήτη το 1926. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Στην Μακρόνησο, όπου παρέμεινε εξόριστος για τέσσερα χρόνια, ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το θέατρο, ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε το 1955 με την Μαγική πόλη. Με τη δεύτερη μόλις ταινία του, Ο δράκος, καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους έλληνες σκηνοθέτες, ενώ για τις Μικρές Αφροδίτες (1963) τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας του Φεστιβάλ Βερολίνου. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Έχει διατελέσει Σύμβουλος Κινηματογραφίας στο Υπουργείο Πολιτισμού και Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.

 Επιλεγμένη φιλμογραφία:

Οι φωτογράφοι (1998)

Μπάυρον – μπαλάντα για ένα δαίμονα (1992)

Μπορντέλο (1984)

1922 (1978)

VORTEX (1971-1977)

Μικρές Αφροδίτες (1963)

Το ποτάμι (1959)

Οι παράνομοι (1958)

Ο δράκος (1956)

Μαγική πόλις (1955)

 4. ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

Κοινωνική αλληγορία, 1978, Έγχρωμο, 117′, Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος Ηθοποιοί: Bασίλης Διαμαντόπουλος, Γιώργος Διαλεγμένος, Δημήτρης Πουλικάκος, Nικήτας Tσακίρογλου, Oλγα Kαρλάτου

Ένας μεγαλοαστός και οι τρεις γιοί του κληρονομούν μια αρχοντική έπαυλη, στο μέσο μιας εύφορης κοιλάδας και μετακομίζουν εκεί, μαζί μια όμορφη υπηρέτρια που τους φροντίζει. Σιγά σιγά βυθίζονται όλο και περισσότερο στην απραξία και την αποχαύνωση, διακόπτοντας το λήθαργό τους μόνο για την απόλαυση του φαγητού και του έρωτα. Ο μικρός γιός δοκιμάζει να κάνει την προσωπική του επανάσταση, φεύγοντας για να δουλέψει στην πόλη, αλλά στη διαδρομή τον παίρνει ο ύπνος στη ρίζα ενός δέντρου, στην αγκαλιά της νεαρής υπηρέτριας…

Η καλτ ταινία του Νίκου  Παναγιωτόπουλου, που σατιρίζει τη μπουρζουαζία, στο στυλ του Μπουνιουέλ και του Φερέρι. Η ταινία ξεχώρισε σε Ελλάδα και εξωτερικό, καθώς τιμήθηκε με «Χρυσή Λεοπάρδαλη» στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (Ελβετία) 1978, «Silver Hugo» και Βραβείο Σκηνογραφίας στο  Φεστιβάλ Σικάγο (ΗΠΑ) 1978 και 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1978 (Μοντάζ και Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου) ενώ προβλήθηκε και στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ των Καννών 1977.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1941. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε ως βοηθός σκηνοθέτης σε ελληνικές και διεθνείς παραγωγές. Το διάστημα 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε κινηματογράφο στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Σορβόννης και σύχναζε στη Cinematheque. Από το 1973, ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Επιλεγμένη φιλμογραφία:

Αθήνα – Κωνσταντινούπολη (2008)

Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)

Delivery (2004)

Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου (2002)

Beautiful people (2001)

Αυτή η νύχτα μένει (1999)

Ο εργένης (1997)

Ονειρεύομαι τους φίλους μου (1993)

Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα (1988)

Βαριετέ (1984)

Μελόδραμα (1981)

Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978)

Τα χρώματα της ίριδος (1974)

5. Μ’ ΑΓΑΠΑΣ;

Κομεντί, 1989, Έγχρωμη, 101’

Σκηνοθεσία: Γιώργος Πανουσόπουλος Σενάριο: Γιώργος Πανουσόπουλος, Σωτήρης Κακίσης, Βασίλης Αλεξάκης Ηθοποιοί: Ανδρέας Μπάρκουλης, Μπέτυ Λιβανού, Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, Μυρτώ Παράσχη, Βάνα Μπάρμπα, Σοφία Αλιμπέρτη, Γιώργος  Κώνστας

«Πέστε, ο πόθος πού φυτρώνει, στην καρδιά ή στο νου ριζώνει». Στην προσπάθειά του να δει την Ιουλιέτα γυμνή στο μπαλκόνι της, ο Ρωμαίος πέφτει και τραυματίζεται θανάσιμα. Η καρδιά του, με απόφαση της γυναίκας του – γιατί ο Ρωμαίος είναι παντρεμένος – προσφέρεται για μεταμόσχευση στο σώμα ενός ξένου. Κρύβει όμως μέσα της, όπως όλες οι καρδιές, τους έρωτες που έχει ζήσει. Έρωτες «μεγάλους», «αιώνιους», αλλά και μικρές, καθημερινές ερωτικές ιστορίες. Μετά από μια σειρά… καρδιακών επεισοδίων, φτάνουμε στη στιγμή που ο ήρωας της ταινία – η καρδιά – αλλάζει σώμα και συνεχίζει να ζει και να ερωτεύεται. Πώς είναι να έχεις μια καρδιά που δεν σου ανήκε από τότε που γεννήθηκες; Και τι θα γίνει όταν ο καινούργιος Ρωμαίος θα συναντήσει κάποτε τη γυναίκα του ευεργέτη του, την γυναίκα που του χάρισε την καινούργια ζωή; Μια πανέμορφη, γλυκιά ιστορία, όπου συνυπάρχουν η αθωότητα και η ηδονή, η οποία τιμήθηκε με Διάκριση ποιότητας ταινίας μεγάλου μήκους στα Βραβεία Ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού 1989.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942. Αφού πέρασε από τη Σχολή Σταυράκου, ξεκίνησε ως βοηθός οπερατέρ στη «Φίνος Φιλμ» και γρήγορα αναδείχθηκε ως διευθυντής φωτογραφίας. Το 1967 ξεκινά ως σκηνοθέτης με την πρώτη μικρού μήκους ταινία του και αργότερα καταξιώνεται και ως σκηνοθέτης του ΝΕΚ. Έως σήμερα έχει σκηνοθετήσει 7 μεγάλου μήκους ταινίες και έχει κινηματογραφήσει 23, κερδίζοντας πολλές διακρίσεις.

Επιλεγμένη φιλμογραφία: 

Τεστοστερόνη (2004)

Μια μέρα τη νύχτα (2001)

Ελεύθερη κατάδυση (1995)

Μ’ αγαπάς; (1989)

Μανία (1985)

Οι Απέναντι (1981)
Ταξίδι του Μέλιτος
 (1979)

 
 

 

6. OH BABYLON 

Ψυχολογική, 1989, Έγχρωμο, 90’

Σκηνοθεσία: Κώστας Φέρρης Σενάριο: Κώστας Φέρρης Ηθοποιοί: Άλκης Παναγιωτίδης, Σωτηρία Λεονάρδου, Γιώργος Μοσχίδης, Έλενα Μιρτόφσκα, Κωνσταντίνος Παλιατσάρας, Maxi Priest, Κωνσταντίνος Τζούμας, Τάνια Τρύπη, Βαλέρια Χριστοδουλίδου, Ίνα Λαζοπούλου

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Πρόκειται για μια κινηματογραφική εκδοχή-μεταφορά της τραγωδίας των Βακχών στην σύγχρονη εποχή. Ο Πενθέας γιορτάζει τα γενέθλιά του και μπροστά στα μάτια του εκτυλίσσονται σκηνές στα όρια της λογικής και του παραλόγου, δημιουργώντας αμφιβολίες στον εορτάζοντα για το αν αυτά που βιώνει αποτελούν μέρος της πραγματικότητας… Μια μοντέρνα παραβολή, βασισμένη στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, και ένα ευφυές ψυχολογικό παιχνίδι, για τις παραισθήσεις και την τρέλα ενός σύγχρονου Πενθέα. Μια πρωτότυπη, πειραματική ταινία, που τιμήθηκε με 4 Βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1989 (Καλύτερης μουσικής, φωτογραφίας, Σκηνικών και Τεχνικής αρτιότητας)

ΚΩΣΤΑΣ ΦΕΡΡΗΣ  

Ο Κώστας Φέρρης γεννήθηκε το 1935 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Απ’ το 1957 εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτης σε περισσότερες από 60 ταινίες. Εντάσσεται στην ομάδα έρευνας για το ρεμπέτικο τραγούδι, και συγχρόνως δημιουργείται, με δική του κυρίως πρωτοβουλία, η Ομάδα για την ανανέωση του Ελληνικού Κινηματογράφου. Το 1967 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία μικρού μήκους (1961), ανώνυμα την ταινία «Ένας Ντελικανής» (1963), που υπογράφει ο συγγραφέας Μανώλης Σκουλούδης. Πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της εξορίας του στο Παρίσι (1967-1973), συνεργάζεται στενά με το Γάλλο σκηνοθέτη Jean-Daniel Pollet. Συμμετέχει ενεργά στο κίνημα του Μάη του 1968. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1973, σκηνοθετεί 9 τηλεοπτικές σειρές αλλά και περισσότερες από 80 ώρες μουσικών προγραμμάτων, ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικών και ερευνητικών ταινιών. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος κινηματογράφου, τηλεοράσεως, θεάτρου, πολυμέσων, θεατρικός συγγραφέας, λιμπρετίστας, στιχουργός, θεωρητικός, παραγωγός, κατά καιρούς δημοσιογράφος, εκδότης, τηλεοπτικός παρουσιαστής και δάσκαλος σκηνοθεσίας, με τρία διεθνή βραβεία και περισσότερα από 30 εθνικά, μέλος της Ακαδημίας Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο Κώστας Φέρρης είναι ο πλέον πολυπράγμων, αναγεννησιακός καλλιτέχνης-δημιουργός της Ευρώπης.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Oh Babylon (1988)

Ρεμπέτικο (1983)

Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο (1978)

Προμηθέας σε δεύτερο πρόσωπο (1975)

Η Φόνισσα (1974)

Μερικές το προτιμούν χακί (1965)

7. Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ (Empire of the senses)

Ιαπωνία, 1976, Έγχρωμο, 111´

Σκηνοθεσία: Ναγκίσα Οσίμα Σενάριο: Ναγκίσα Οσίμα Με τους: Τατσούγια Φούτζι, Έικο Ματσούντα, Αόι Νακατζίμα, Γιασούκο Ματσούι

Βραβείο Hochi Καλύτερου Ηθοποιού

Μια παλιά γκέισα, η Σάντα, υπηρέτρια σε ένα αρχοντικό στο Τόκιο, τραβά την προσοχή του Κίτσι, συζύγου της κυρίας της. Πολύ γρήγορα, οι δύο εραστές παρασύρονται σε ένα ανεξέλεγκτο σαρκικό πάθος. Αυτή η ακόρεστη αναζήτηση της ευχαρίστησης, θα τους οδηγήσει σε όλες τις ακρότητες του έρωτα. Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία από την προπολεμική Ιαπωνία, το αριστοτεχνικό φιλμ του Ναγκίσα Οσίμα ακολουθεί τα βήματα των καταραμένων εραστών, που ακολουθούν την ερωτική εμμονή τους, μέχρι το σημείο που και η ίδια η ζωή έχει μικρότερη σημασία από το πάθος.

ΝΑΓΚΙΣΑ ΟΣΙΜΑ

O Όσιμα γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1932. Σπούδασε Νομικά και αργότερα εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη. Το 1959, έχοντας ήδη γυρίσει αρκετές ταινίες μικρού μήκους, ολοκλήρωσε το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ με τίτλο Α Town of Love and Hope, με θέμα τη σχέση ενός φτωχού πωλητή περιστεριών με μια αστή νεαρή. Η βιαιότητα της τελευταίας σκηνής προκάλεσε σκάνδαλο και η ταινία προβλήθηκε μόνο σε συνοικιακές αίθουσες. Το 1960 ο Όσιμα σκηνοθετεί το Naked Youth, ρίχνοντας φως στην παρακμή της σύγχρονης κοινωνίας. Η ταινία The Sun’s Burial γίνεται το έμβλημα του Γιαπωνέζικου ‘Νέου Κύματος’, ενώ στο Night and Fog in Japan καταγράφει τη ταραγμένη περίοδο της Ιαπωνίας. Και η προβολή της απαγορεύεται μετά από τέσσερις ημέρες, λόγω της δολοφονίας του αρχηγού του σοσιαλιστικού κινήματος.  Ο Όσιμα εγκαταλείπει το Σοσίκου και με την ηθοποιό και σύζυγό του, Ακίκο Κογιάμα, ιδρύει την εταιρεία παραγωγής Sozosha, που σημαίνει «δημιουργία». Στη συνέχεια γυρίζει την πρώτη του ιστορική ταινία (The Revolutionary) και μία σειρά από τηλεοπτικά ντοκυμαντέρ. Το 1965 επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη (The Pleasures of the Flesh, Death by Hanging, Η Τελετή). To 1976 η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων, διχάζει τους κριτικούς και ενθουσιάζει το ευρωπαϊκό κοινό, και δύο χρόνια αργότερα, η Αυτοκρατορία του Πάθους χαρίζει στον Όσιμα το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Το 1983 η ταινία Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λόρενς κερδίζει την εύνοια των κριτικών και την αγάπη του κοινού. Ακολούθησαν το Max My Love (1986) και το ντοκιμαντέρ Kyoto, My Mother’s Place (1991).

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Taboo (1999)

Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς (Merry Christmas, Mr. Lawrence) (1983)

Η αυτοκρατορία του πάθους (Empire of Passion) (1978)

Η αυτοκρατορία των αισθήσεων (In the Realm of the Senses) (1976)

Η τελετή (The Ceremony) (1971)       

Το κρέμασμα (Death by Hanging) (1968)

The Pleasures of the Flesh (1965)

Night and Fog in Japan (1960)

The Sun’s Burial (1960)

Διεστραμμένα νιάτα (Cruel Story of Youth) (1960)

8. Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (City of women)

Ιταλία, 1980, Έγχρωμο, 139´

Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι Με τους: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Άνα Προύκναλ, Ντονατέλα Νταμιάνι

Στην Πόλη των γυναικών ο Φελίνι δεν κρύβει την εμμονή του με τις γυναίκες. Δίνει ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγαπημένο του ηθοποιό, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, που υποδύεται τον κ. Σνάπορατς, έναν μοντέρνο Δον Ζουάν. Η ταινία ξεκινά στο βαγόνι ενός τρένου, με τον κ. Σνάπορατς να μισοκοιμάται και την εμφάνιση μιας ελκυστικής άγνωστης γυναίκας. Όταν εκείνη κατεβαίνει σ’ ένα μυστηριώδη σταθμό, αυτός την ακολουθεί, μέχρι που φθάνει στο Grand Hotel Miramare, όπου γίνεται ένα διεθνές φεμινιστικό συνέδριο.

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΦΕΛΙΝΙ

Γεννήθηκε το 1920 στην Ιταλία. Όταν έγινε 12 ετών, το έσκασε από το σπίτι του για να ακολουθήσει ένα τσίρκο. Ένα στοιχείο που μαζί με πολλά άλλα, εξηγεί την αγάπη του για τους κλόουν που εμφανίζονται σε όλα τα έργα του. Στα 17 του εγκατέλειψε την ηρεμία της επαρχιακής λουτρόπολης, όπου μεγάλωσε, για να πάει στη Ρώμη. Εκεί έζησε αρχικά σαν σκιτσογράφος και στη συνέχεια γράφοντας σκετς για καλλιτέχνες του music hall. Το 1943, σε ηλικία 23 ετών, παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζουλιέτα Μασίνα, πλάι στην οποία έζησε 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του. Το 1946 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Το 1954 κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το 1960 το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1956, το 1961 και το 1974 κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης. Πήρε 4 φορές, το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας: το 1956 για το Ο δρόμος, το 1957 για το Οι νύχτες της Καμπίρια, το 1963 για το 8 ½ και το 1974 για το Θυμάμαι και προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες: Γλυκιά ζωή το 1961, 8 ½ το 1963, Σατυρικόν το 1970 και Θυμάμαι το 1975. Το 1993 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του. Πέθανε στη Ρώμη στις 31 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Η Συνέντευξη (Intervista) – (1987)

Τζίντζερ και Φρεντ (Ginger e Fred) (1986)

Και το Πλοίο Φεύγει  (E la Nave Va) (1983)

Η Πόλη των Γυναικών (La Citta delle Donne) (1980)

Πρόβα Ορχήστρας (Prova d`orchestra) (1978)

Θυμάμαι (Amarcord) (1973)

Σατυρικόν (Satyricon) (1969)

Η Ιουλιέτα των πνευμάτων (Giulietta degli spiriti) (1965)

8 1/2 (1963)

La Dolce VitaΓλυκιά Ζωή (1960)

Νύχτες της Καμπίρια (Le Notti di Cabiria) (1957)

Σκιές του υποκόσμου (Il Bidone) (1955)

Ο Δρόμος (La Strada) – (1954)

Οι Βιτελόνι (I Vitelloni) (1953)

Ο λευκός σεΐχης (Lo sceicco bianco) (1952)

 9. Η ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (BELLE DE JOUR)

Γαλλία/Ιταλία, 1967, Έγχρωμο, 101’

Σκηνοθεσία: Λιουίς Μπουνιουέλ Με τους: Κατρίν Ντενέβ, Σεβερίν Σεριζί, Ζαν Σορέλ, Μισέλ Πικολί

Χρυσός Λέων,  Φεστιβάλ Βενετίας 1967, Luis Buñuel

Βραβείο Méliès Καλύτερης Ταινίας Συνδέσμου Γάλλων Κριτικών 1968

Υποψήφιο για BAFTA Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου

Η Σεβερίν, η όμορφη, αλλά ψυχρή ερωτικά, σύζυγος ενός γιατρού, γίνεται πόρνη πολυτελείας σε οίκο ανοχής, με το ψευδώνυμο «Ωραία της Ημέρας». Εκεί εκπληρώνει όλες τις σεξουαλικές φαντασιώσεις της, αλλά και αυτές των πελατών της. Όσο περισσότερο επιδίδεται σε αυτές, τόσο πιο τρυφερή γίνεται με τον άντρα της. Η ταινία αρχίζει όπως ακριβώς τελειώνει, μ’ ένα όνειρο. Μήπως και το μεσοδιάστημα αποτελεί ένα όνειρο, μια σεξουαλική φαντασίωση της Σεβερίν; Μήπως όλα όσα βιώνει εκτυλίσσονται στη φαντασία της και δε λαμβάνουν ποτέ χώρα; Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο «ανίκανος» σύζυγος δεν είναι κατασκεύασμα της φαντασίας της για να δηλωθεί η ανικανότητά της να συνευρεθεί μαζί του -έστω κι αν δεν ευθύνεται ο ίδιος γι’ αυτήν; Ένα αριστοτεχνικό παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, από έναν Μπουνιουέλ χλευαστικό απέναντι στα αστικά ερωτικά ήθη όσο ποτέ.

ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ

Ο Λιουίς Μπουνιουέλ γεννήθηκε το 1900, στην Ισπανία. Το 1929, μαζί με τον Νταλί, θα γυρίσει τον Ανδαλουσιανό σκύλο, μια απόλυτα σοκαριστική ταινία για τα τότε ήθη και θα ανακηρυχθεί ο σημαντικότερος σουρεαλιστής σκηνοθέτης. Η δεύτερη ταινία του, L’Age d’or (1930), βεβηλώνοντας τα ιερά και τα όσια του καθολικισμού, προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το 1933, ο Μπουνιουέλ γυρίζει τη μικρού μήκους ταινία Las Hurdes: Tierra Sin Pan (1933), ένα ντοκιμαντέρ για τις δυσχέρειες των χωρικών στην Ισπανία. Με την δικτατορία του Φράνκο, o Μπουνιουέλ μετακόμισε στο Μεξικό. Εκεί θα γυρίσει πολλές ταινίες, ανάμεσά τους το Los Olvidados (1950), με το οποίο θριάμβευσε στις Κάννες. Το 1960 ο Μπουνιουέλ γυρίσει στην πατρίδα του την ταινία Viridiana, που εξοργίζει το καθεστώς του Φράνκο! Στις δεκαετίες `60-`70 ο Μπουνιουέλ διανύει τη λεγόμενη «Γαλλική περίοδο», και σκηνοθετεί στη Γαλλία τα μεγάλα κινηματογραφικά του αριστουργήματα. Ανάμεσά τους, τα Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας (1964), Η ωραία της ημέρας (1967), Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας (1972) και, την τελευταία του ταινία, Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου (1977). Στα τέλη του ΄70, αποσύρθηκε από τη σκηνοθεσία μέχρι το τέλος της ζωής του και έγραψε την αυτοβιογραφία του, το Mon Dernier Soupir (1982). Ένα χρόνο μετά, το 1983, ο μεγάλος αιρετικός του κινηματογράφου πέθανε.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας (La charme discret de la bourgeoisie) (1972)

Η ωραία της ημέρας (Belle de jour) (1967)

Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας (Le journal d’une femme de chambre) (1964)

Εξολοθρευτής άγγελος (El ángel exterminador) (1962)

Βιριδιάνα (Viridiana)(1961)

Ναζαρέν (Nazarín) 1959

Κυλισμένη στο βούρκο (Susana) (1951)

Ξεχασμένοι από την κοινωνία (Los olvidados) (1950)

Γη χωρίς ψωμί (Las Hurdes ) (1933)

L’age d’or (1930)

Ο ανδαλουσιανός σκύλος (Un chien andalou) (1929)

 10. Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ (Le mépris)

Γαλλία/Ιταλία, 1963, Έγχρωμο, 103′

Σκηνοθεσία: Ζαν-Λικ Γκοντάρ Σενάριο: Αλμπέρτο Μοράβια ( βασισμένο στη νουβέλα του Il disprezzo, 1954 ) Με τους: Μπριζίτ Μπαρντό, Μισέλ Πικολί, Τζακ Πάλανς, Φριτς Λανγκ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Τζιόρτζια Μολ, Ραούλ Κουτάρ

Ο Αμερικανός παραγωγός Τζέρεμι Πρόκος (Τζακ Πάλανς) προσλαμβάνει τον γνωστό Αυστριακό σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ (υποδύεται τον εαυτό του στην ταινία) προκειμένου να μεταφέρει στον κινηματογράφο την Οδύσσεια του Ομήρου. Δυσαρεστημένος με την «καλλιτεχνική» προσέγγιση που ακολουθεί ο σκηνοθέτης, προσλαμβάνει τον Πωλ Ζαβάλ (Μισέλ Πικολί), συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών και θεατρικών έργων, για να επεξεργαστεί το σενάριο. Η σύγκρουση μεταξύ καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικής απήχησης ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με την προοδευτική αποξένωση του Πωλ από τη σύζυγο του Καμίλ (Μπριζίτ Μπαρντό) η οποία φαίνεται να ξεκινά από τη στιγμή που ο Πωλ αφήνει την Καμίλ μόνη με τον εκατομμυριούχο παραγωγό.

ΖΑΝ-ΛΙΚ ΓΚΟΝΤΑΡ

Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1930. Σπούδασε εθνολογία στη Σορβόννη. Εκεί θα γνωρίσει και θα συναναστραφεί τους Σαμπρόλ, Τρυφώ, Ρομέρ και Ριβέτ, τους κινηματογραφιστές δηλαδή που θα στελεχώσουν το κίνημα της Nouvelle Vague. Το 1952 ξεκινά η συνεργασία του με το περιοδικό Cahiers du Cinema του Αντρέ Μπαζέν. Το 1960, θα γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Με κομμένη την Ανάσα», που εγκαινιάζει το κίνημα της γαλλικής νουβέλ βαγκ. Ως και το 1965 κινηματογραφεί μεταξύ άλλων, τα: Ο Μικρός στρατιώτης, Η Περιφρόνηση, Ο Τρελός Πιερό, Αλφαβίλ. Ο Γκοντάρ αρχίζει και εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέσο της τηλεόρασης, πράγμα που φαίνεται καθαρά στις επόμενες ταινίες του. Από το 1966 ως το 1968, κάνει ταινίες έντονα επηρεασμένες από τα πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας και τις ταραχές του Μάη του ’68: Masculin-Feminin(1966), Two or Three Things I Know About Her (1966), La Chinoise, Weekend (1967) και Le Gai Savoir (1968). Με τα γεγονότα του γαλλικού Μάη τελειώνει η πρώτη περίοδος του έργου του και ξεκινά μια άλλη, ιδεολογικής πια στράτευσης. Μαζί με τον Γκορέν θα κάνουν τις ταινίες-δοκίμια, όπως Wind From the East (1969), Tout Va Bien (1972) και Letter to Jane (1972). Το Σώζων εαυτόν σωθήτω του 1980, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας περιόδου και την επιστροφή του στο κλασικό σινεμά. Εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου αρχίζει να δουλεύει τη «θεϊκή τριλογία» – Passion (1982), First Name: Carmen (1983) και το Hail Mary (1985). Το 2001 επανέρχεται στη σκηνοθεσία με την Ελεγεία του Έρωτα, ταινία που απέσπασε θετικές κριτικές στο Φεστιβάλ των Καννών και η οποία καταπιάνεται με την ιστορία, τη μνήμη, και τον πολιτισμό.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Η ελεγεία του έρωτα (Eloge de l’amour) (2001)

Όνομα: Κάρμεν Prenom Carmen (1983)

Το πάθος (Passion) (1982)

Όλα πάνε καλά (Tout va bien) (1972)

Weekend (1967)

Η κινέζα (La chinoise) (1967)

Αρσενικό-θηλυκό (Masculin feminin) (1966)

Ο τρελός Πιερό (Pierrot le fou) 1965)

Alphaville (Alphaville, une etrange aventure de Lemmy Caution) (1965)

Οι καραμπινιέροι (Les carabiniers) (1963)

Η περιφρόνηση (Le mepris) (1963)

Ζούσε τη ζωή της (Vivre Sa Vie) (1962)

Με κομμένη την ανάσα (Α bout de souffle) (1960)

11. ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ (Tales of ordinary madness)

Ιταλία, 1981, Έγχρωμο, 101´

Σκηνοθεσία: Μάρκο Φερέρι Με τους: Μπεν Γκαζάρα, Ορνέλα Μούτι, Σούζαν Τιρέλ, Τάνια Λόπερτ

Μια τολμηρή ταινία που βασίζεται σε τρεις ιστορίες από το ομότιτλο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Ο Φερέρι κινηματογραφεί με λυρισμό την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που επιλέγει συνειδητά να ζήσει στο κοινωνικό περιθώριο. Ο Σέρκιν (ο κινηματογραφικός Μπουκόφσκι) είναι ένας άνεργος ποιητής, αλκοολικός και γυναικάς, που μπαινοβγαίνει στα μπαρ και περιπλανιέται άσκοπα στους δρόμους του Λος Άντζελες. Μέχρι που γνωρίζει την Κας, μια πόρνη με αυτοκαταστροφικές τάσεις, η οποία του δίνει ξανά λογοτεχνική έμπνευση και διάθεση για ζωή.

ΜΑΡΚΟ ΦΕΡΕΡΙ

Ο Μάρκο Φερέρι γεννήθηκε το 1928 στην Ιταλία. Έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Ξεκίνησε τη σκηνοθεσία κάνοντας διαφημιστικά κλιπ. Πρώτα έκανε καριέρα στην Ισπανία, και με συνεργάτη τον Ραφαέλ Αζκόνα, γύρισαν τις ταινίες «El pisito» (1958), «Los chicos» (1959) και «The Little Coach» (El cochecito)” (1960), τρεις «ισπανικές» κωμωδίες με αντι-αστική σάτιρα. Πίσω στη Ρώμη, γύρισε την αντι-καθολική σάτιρα «Queen Bee» (L’ape regina) (1963) και δέχθηκε έντονη λογοκρισία, όπως και η ταινία του «The Ape Woman» (La donna scimmia) (1964), για τις σχέσεις των δύο φύλων. Μια από τις πιο σημαντικές του ταινίες ήταν η  «Dillinger is dead» (Dillinger e morto) (1969), για τη μοναξιά στον καπιταλιστικό κόσμο. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε σκοτεινές αλληγορίες, όπως το («The Seed of Man» (Il seme dell’uomo), 1969), ενώ το 1973 έκανε τη διασημότερη ταινία του το Μεγάλο Φαγοπότι (La grande abbuffata) (1973). Το 1979 η ταινία του Chiedo asilo  κέρδισε την Ασημένια Άρκτο, στο 30ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου. Πέθανε το 1998 και έχει αφήσει το στίγμα ενός ιδιαίτερα αυθεντικού σκηνοθέτη, που αμφισβητούσε αυστηρούς θεσμούς.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας (Tales of ordinary madness) (1981)

Πιπί, κακά… και νάνι (Chiedo asilo) (1979)

Γεια σου Πίθηκε Ciao maschio (1977)

Το μεγάλο Φαγοπότι (La grande abbuffata) (1973)

Il seme delluomo (1969)

Dillinger e morto (1969)

Όταν την είδα γυμνή (La donna scimmia) (1964)

Το συζυγικό κρεβάτι (Lape regina) (1963)

Το Καροτσάκι (The Little Coach) (1960)

12. ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΒΙΤΣΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ (Private vices, public virtues)

Ιταλία/Γιουγκοσλαβία, 1976, Έγχρωμο, 101´

Σκηνοθεσία: Μίκλος Γιάντσο Με τους: Λάζο Μπαλάσοβιτς, Πάμελα Βιλορέσι, Φράνκο Μπρανκιαρόλι, Λάουρα Μπέτι

Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα βασίλειο της Κεντρικής Ευρώπης στις αρχές του αιώνα. Έχοντας βαρεθεί τη συντηρητική γυναίκα του, ο νεαρός κληρονόμος του θρόνου περνά το χρόνο του ερωτοτροπώντας. Η γυναίκα του φεύγει από το παλάτι, όταν ο νεαρός κληρονόμος καταφτάνει με τους φίλους του. Οργανώνουν μια μεγάλη γιορτή, που μετατρέπεται σε άγριο όργιο και κορυφώνεται με το θάνατο και την τραγωδία.

ΜΙΚΛΟΣ ΓΙΑΝΤΣΟ

Ο Μίκλος Γιάντσο γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1921. Σπούδασε νομικά, εθνολογία και ιστορία της τέχνης στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Η πρώτη του επαφή με τον κινηματογράφο ήταν στη Ρουμανία, όταν σκηνοθετούσε εθνολογικά ντοκιμαντέρ για την τεκμηρίωση των επιστημονικών του ερευνών. Το 1958 αποφάσισε να στραφεί οριστικά προς το σινεμά και άρχισε να σκηνοθετεί. Οι ταινίες του επηρέασαν την σύγχρονη αισθητική του ευρωπαϊκού σινεμά, εισάγοντας εικαστικές (χορογραφικές κινήσεις τις κάμερας) και αφηγηματικές καινοτομίες (διάσπαση στο ίδιο πλάνο της ενότητας του χώρου – χρόνου) ενώ είχαν και έντονο πολιτικό περιεχόμενο. Έχει τιμηθεί με βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στις Κάννες το 1972 για την ταινία Κόκκινος ψαλμός. Το 1979 και το 1990 τιμήθηκε με βραβεία για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο στις Κάννες και στη Βενετία αντίστοιχα.

Επιλεγμένη φιλμογραφία:

Ουγγρική Ραψωδία (Hungarian Rhapsody) (1979)

Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές (Private vices, public virtues) (1976)

Κόκκινος ψαλμός (Red psalm) (1972)

Ηλέκτρα (Beloved Electra) (1974)

Αστραφτεροί άνεμοι (Sparkling Winds) (1969)

The Red and the White (1967)

Cantata (1963)

 13. ΛΟΥΛΟΥ (LOULOU)

Γαλλία, 1980, Έγχρωμο, 101´

Σκηνοθεσία: Μορίς Πιαλά Με τους: Ζεράρ Ντεπαρτιέ, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Γκι Μάρτσαντ, Χούμπερτ Μπάλσαν

Δύο από τους κορυφαίους Γάλλους ηθοποιούς, ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ και η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ενώνουν τις δυνάμεις τους στην ερωτική ταινία του Πιαλά «Λούλου». Ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ υποδύεται τον Λούλου, έναν τεμπέλη μικροαπατεώνα, που συναντά σε ένα μπαρ τη Νέλυ (Ιζαμπέλ Ιπέρ). Η Νέλυ έχει βαρεθεί τη δουλειά της στη διαφημιστική εταιρία και την κτητικότητα του αφεντικού και εραστή της Αντρέ (Χούμπερτ Μπάλσαν). Αποφασίζει να τον εγκαταλείψει και να μείνει με τον Λούλου. Το εξαιρετικό καστ και το ατμοσφαιρικό πορτρέτο του Παρισιού, έδωσε στον Πιαλά διεθνή αναγνώριση. 

ΜΟΡΙΣ ΠΙΑΛΑ

Ο Μορίς Πιαλά γεννήθηκε το 1925. Έπειτα από σπουδές ζωγραφικής, ξεκίνησε μεγάλος την καριέρα του, το 1960, με τη μικρού μήκους ταινία «Η αγάπη υπάρχει», που τιμήθηκε με το Βραβείο Λουί Ντελίκ. Έκανε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του μόλις το 1968, με ερασιτέχνες ηθοποιούς: «L’enfance nue», που αφηγείτο την ιστορία μιας βασανιστικής εφηβείας. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων: «Δεν θα γεράσουμε μαζί» (με τον Ζαν Γιαν που πήρε βραβείο ερμηνείας στις Κάννες), «Πρώτα τo απολυτήριο», «Λουλού», «Για τους έρωτές μου», «Police – Τμήμα δίωξης ναρκωτικών», «Βαν Γκογκ». Είχε αποκτήσει, έπειτα από διάφορα θυελλώδη γυρίσματα, τη φήμη του βίαιου χαρακτήρα και οπωσδήποτε του αντικομφορμιστή. «Αδιαφορώ για την υστεροφημία», δήλωνε πρόσφατα σε συνέντευξή του στη «Φιγκαρό». Ο φίλος και παραγωγός του Ντανιέλ Τοσκάν ντι Πλαντιέ τον χαρακτήρισε ως «τον πιο αληθινό κληρονόμο του Ζαν Ρενουάρ» και «ένα από τα μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου». Σκηνοθέτης πολύ ενδιαφέρων αλλά και αμφισβητούμενος, ο Πιαλά τιμήθηκε το 1987 στο Φεστιβάλ των Καννών με τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Κάτω από τον ήλιο του Σατανά». Πέθανε το 2003.

Επιλεγμένη φιλμογραφία:

Van Gogh (1991)

Κάτω από τον ήλιο του σατανά (Sous le soleil de Satan) (1987)

Police – Τμήμα δίωξης ναρκωτικών (Police) (1985)

Για τους έρωτές μου (A nos amours) (1983)

Loulou (1980)

Πρώτα τo απολυτήριο (Passe ton bac d’abord)(1979)

Δεν θα γεράσουμε μαζί (Nous ne vieillirons pas ensemble) (1972)

L’enfance nue (1968)

14. Ο ΘΥΡΩΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (The night porter)

 Ιταλία, 1974, Έγχρωμο, 118´

Σκηνοθεσία: Λιλιάνα Καβάνι Με τους: Σαρλότ Ράμπλινγκ, Ντερκ Μπόγκαρτ, Φιλίπ Λιρόυ, Γκαμπριέλε Φερτσέτι

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 50 στη μεταπολεμική Βιέννη με το πρόσφατο παρελθόν ακόμα να βαραίνει. Η Λουτσία, σύζυγος επιτυχημένου διευθυντή ορχήστρας και παλιά κρατούμενη σε Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, καταλύει σε ένα ξενοδοχείο.  Εκεί, θυρωρός στη νυχτερινή βάρδια είναι ο μεσόκοπος, χαμηλών τόνων Μαξ. Ο Μαξ, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Ναζί, υπηρέτησε ως υψηλόβαθμος αξιωματικός στο Γερμανικό στρατό, όντας ένας από τους βασανιστές στο ίδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου βρέθηκε η Λουτσία, αναπτύσσοντας μαζί της μια ιδιαίτερη σεξουαλική σαδομαζοχιστική σχέση. Οι δυο τους, θα ξαναζήσουν ως το τέλος τη σχέση τους, με τους ρόλους θύτη και θύματος να εναλλάσσονται. Όμως, οι φίλοι του Μαξ, παλιοί Ναζί, θορυβούνται από το ξύπνημα των παλιών αναμνήσεων, η αντίδρασή τους θα δώσει το οριστικό τέλος στην ιστορία των εραστών.

ΛΙΛΙΑΝΑ ΚΑΒΑΝΙ

Γεννήθηκε το 1937 στην Ιταλία. Το 1960 γράφτηκε στο Πειραματικό Κινηματογραφικό Κέντρο, απ’ όπου πήρε δίπλωμα σκηνοθεσίας. Κέρδισε έναν διαγωνισμό της Rai και σκηνοθέτησε διάφορα ντοκιμαντέρ για την Ιταλική τηλεόραση. Γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία το 1966 «Francesco d’Assisi», που έκανε επίθεση στον καθολικισμό. Η επόμενη ταινία της  «I cannibali» (1969), εμπνευσμένη από την Αντιγόνη, δεν είχε πολλή απήχηση και η Καβάνι επέστρεψε στην τηλεόραση, με μια σειρά από ντοκιμαντέρ. Έπειτα από τις ταινίες της «L’ospite» το 1971 και «Milarepa» το 1974, γύρισε το αριστούργημά της, τον Θυρωρό της νύχτας (Il portiere di notte) (1974), για μια πολύ σκοτεινή σαδομαζοχιστική ερωτική σχέση. Το 1981 γυρίζει το «La pelle» (1981) και το  1985 το «Interno berlinese» (1985), με ένα αμφιλεγόμενο ερωτικό θέμα την εποχή του ναζισμού. Το 1989 γύρισε το «St. Francis of Assisi» (1989) με τον Μίκι Ρουρκ ενώ το 2002 σκηνοθέτησε το «Ripley’s Game», με τον Τζον Μάλκοβιτς, δίνοντας μια δική της ερμηνεία στη γνωστή νουβέλα της Πατρίτσια Χάισμιθ.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Το παιχνίδι του κυρίου Ρίπλεϊ (Ripley’s Game) (2002)

Francesco (1989)

Βερολινέζικο τρίγωνο (Interno Berlinese)(1985)

Το δέρμα (La pelle) (1981)

Milarepa (1974)

Il portiere di notte (The Night Porter) (1974)

L’ospite (1971)

Οι κανίβαλλοι (I Cannibali) (1970)

Francesco d’Assisi (1966)

15. ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ (Behind convent walls)

Πολωνία, 1978, Έγχρωμο, 91´

Σκηνοθεσία: Βαλέριαν Μπόροβτσικ Σενάριο: Βαλέριαν Μπόροβτσικ Ηθοποιοί: Λίζα Μπράνιζ, Χάουαρντ Ρος, Μαρίνα Πιέρο, Ροδόλφο ντα Πρα

Σε ένα μοναστήρι, οι εσώκλειστες μοναχές, νέες οι πιο πολλές, παρά τις απελπισμένες όσο και βίαιες προσπάθειες της αυστηρής ηγουμένης, αδυνατούν να ξεφύγουν από τις επιθυμίες της σάρκας, εφευρίσκοντας τολμηρούς τρόπους για να σβήσουν το ερωτικό τους πάθος. Τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο και οι εκκλησιαστικές αρχές θα επέμβουν βάναυσα. Ο μεγάλος ανατρεπτικός δημιουργός Βαλέριαν Μπόροβτσικ παρουσιάζει μια τολμηρή ιστορία ερωτισμού και πίστης, βασισμένη στο κλασικό έργο του μεγάλου συγγραφέα Στεντάλ. Μια ταινία για τη γοητεία, αλλά και το δράμα της σεξουαλικής επιθυμίας.

ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΜΠΟΡΟΒΤΣΙΚ

Ο Βαλέριαν Μπόροβτσικ γεννήθηκε το 1923 στην Πολωνία. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες και έγινε γνωστός για τα τολμηρά θέματα των ταινιών του. Σπούδασε ζωγραφική και αρχικά αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη λιθογραφία. Το 1959 μετακόμισε στο Παρίσι. Οι πρώτες προσπάθειες του στο σινεμά ήταν σουρεαλιστικά φιλμάκια κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Η μετάβαση από τα κινούμενα σχέδια σε κανονικές ταινίες έγινε με τις ταινίες Goto, lile damour (Γκότο, το νησί του έρωτα – 1968) και Blanche (1971). Το 1975 ήταν υποψήφιος στις Κάννες με το Dzieje grzechu (Αμαρτωλή Ιστορία). Από το 1974 με 1988 σκηνοθέτησε ταινίες όπως τα Contes Immoraux (Τολμηρές Ιστορίες – 1974), La Bete (Το Κτήνος – 1975) και Ceremonie damour (1988). Το 1987 σκηνοθέτησε μια από τις συνέχειες της σειράς ταινιών με θέμα την Εμανουέλλα, το Emmanuelle 5, που κυκλοφόρησε σε βίντεο με προσθήκες σκηνών σκληρού πορνό. Το 1988 και το 1990 σκηνοθέτησε 4 επεισόδια της Γαλλικής ερωτικής τηλεοπτικής σειράς Serie Rose: Les Chefs doeuvre de la Litterature Erotique (Ροζ Ιστορίες). Πέθανε το 2006 στο Παρίσι.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Η ιεροτελεστία του έρωτα (Ceremonie damour) (1988)

Emmanuelle 5 (1986)

Η τέχνη του έρωτα (Ars Amandi) (1983)

Ο Δόκτωρ Τζέκυλ και οι γυναίκες (Docteur Jekyll et les Femmes) (1981)

Λούλου (Lulu) (1980)

Η ηρωίδες του κακού (Les Heroines du Mal) (1979)

Το μοναστήρι του πάθους (Interno dun Convento) (1977)

Το κτήνος (La Bete) (1975)

Τολμηρές ιστορίες (Contes Immoraux) (1974)

Blanche (1971)

Γκότο, το νησί του έρωτα (Goto, l’ ile d’ amour) (1968)

16. ΜΑΛΙΣΙΑ (Malizia)

Ιταλία, 98’, Έγχρωμο, 1974

Σκηνοθεσία: Σαλβατόρε Σάμπερι Με τους: Λάουρα Αντονέλι, Τούρι Φέρο, Αλεσσάντρο Μόμο

Μια υπηρέτρια πηγαίνει να εργαστεί στο σπίτι ενός πρόσφατα χηρευμένου άνδρα, που ζει με τους τρεις γιους του. Η όμορφη υπηρέτρια (Λάουρα Αντονέλι) ασκεί γοητεία σε όλους τους άνδρες του σπιτιού. Πολύ γρήγορα αρραβωνιάζεται τον πατέρα, όμως, κάποιος άλλος θα κατακτήσει την καρδιά της. Είναι ο έφηβος γιος της οικογένειας, ο οποίος χάνει την παρθενιά του απ’ τη «θετή του μητέρα». Η ταινία καθιέρωσε την Αντονέλι ως σύμβολο του σεξ διεθνώς. Κορυφαία θεωρείται η διάσημη σκηνή, όπου εμφανίζεται ανεβασμένη στη σκάλα, φορώντας ένα σέξι, μίνι φόρεμα.

ΣΑΛΒΑΤOΡΕ ΣAΜΠΕΡΙ

Ο Σαλβατόρε Σαμπέρι γεννήθηκε το 1944. Παράτησε το πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στη σκηνοθεσία, με πρώτη του ταινία το «Grazie, zia» (1968), που στρεφόταν έντονα κατά της αστικής τάξης και έκανε αίσθηση. Ασχολήθηκε με τον ερωτισμό στον κινηματογράφο. Γύρισε τα «Cuore di mamma» το 1969 και «Uccidete il vitello grasso e arrostitelo» το 1970, με θέματα νεανικής εξέγερσης και την αποσάθρωσης της οκογένειας. Το 1973 γύρισε την πιο διάσημη ταινία του «Μαλίσια», που είχε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και έκανε τη σέξι Λάουρα Αντονέλι διάσημη. Συνέχισε με την ερωτική ταινία «Peccato venial» (1974), με την Αντονέλα πάλι, ενώ το 1979 γυρίζει το «Liquirizia», μια ματιά στην προ του Μάη του ’68 εποχή. Η σκηνοθετική δουλειά του το ’80 επικεντρώνεται σε θέματα παρακμής της κοινωνίας: «Fotografando Patrizia» (1984), «La bonne» (1986), ενώ το 1991 γυρίζει τη συνέχεια της Μαλίσια, το «Malizia 2000».

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Malizia 2000 (1991)

Liquirizia (1979)

Η γεύση της σάρκας (Scandalo) (1976)

Ένα αθώο αμάρτημα (Peccato venial) (1974)

Μαλίσια (Malizia) (1973)

Υποψίες που φέρνουν το θάνατο (Uccidete il vitello grasso e arrostitelo) (1970)

Cuore di mamma (1969)

Ευχαριστώ… θεία! (Grazie, zia) (1968)

17. ΑΝ Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ (Don Juan ou si Juan etait une femme…)

Γαλλία, 95´, Έγχρωμο, 1973

Σκηνοθεσία: Ροζέ Βαντίμ Με τους: Μπριζίτ Μπαρντό, Ρόμπερτ Χοσείν, Μάθιου Καριέρε, Μισέλ Σαντ

Η Μπριζίτ Μπαρντό ενώνει για ακόμη μια φορά τις δυνάμεις της με τον άντρα που την έκανε διάσημη, τον Ρότζερ Βαντίμ (…Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα). Η Μπαρντό υποδύεται τη Ζαν, μια περήφανη ανδροκατακτήτρια, που ζει σ’ ένα υπερ-μοντ υποβρύχιο. Κι ενώ η Ζαν εξομολογείται  τις σεξουαλικές της κατακτήσεις σ’ έναν παπά, δεν μπορούμε παρά να ανάγουμε τη Μπριζίτ Μπαρντό στο απόλυτο σύμβολο του σεξ, καθώς η δημόσια εικόνα της συχνά ταυτιζόταν με τους ρόλους που επέλεγε να ερμηνεύει. Μια ταινία μύθος στη ιστορία του ερωτικού κινηματογράφου…

ΡΟΤΖΕΡ ΒΑΝΤΙΜ

Ο Ρότζερ Βαντίμ Πλεμιάνικοφ γεννήθηκε το 1928 στη Γαλλία. Παραγωγός και ηθοποιός, αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη του γαλλικού κινηματογράφου της εποχής του και «θεωρήθηκε ο σκηνοθέτης που έφτιαχνε ντίβες». Στα 16 του χρόνια έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στο θέατρο. Από το 1944 σπούδαζε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού, όμως διέκοψε τις σπουδές του σε ηλικία 19 ετών, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή και την υποκριτική. Σκηνοθέτησε ταινίες, κυρίως αισθησιακές και έγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αναφέρονται στην ερωτική του ζωή, στους γάμους του και στη δυσκολία του να παραμείνει πιστός στις συντρόφους του. Από την επαγγελματική, αλλά και προσωπική του ζωή, πέρασαν γυναίκες εξαιρετικής ομορφιάς, κάποιες από αυτές υπήρξαν και σύζυγοί του, όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ανέτ Στρόιμπεργκ, η Τζέιν Φόντα, η Κάθριν Σνάιντερ και τελευταία του γυναίκα υπήρξε η Μαρί Κριστίν Μπαρό. Ωστόσο, στις ταινίες του εμφανίστηκαν και η Κατρίν Ντενέβ, η Άντζι Ντίκινσον, η Ζαν Μορό  και η Σούζαν Σαράντον. Το 1990 αφιερώθηκε σε σειρές μικρού μήκους για την τηλεόραση. Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου του 2000.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παιχνίδια της νύχτας (Night games) (1980)

Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα (Don Juan ou Si Don Juan était une femme) (1973)

Μπαρμπαρέλα  (Barbarella) (1968)

Στον ίλιγγο της ακολασίας(Histoires extraordinaires) (1968)

Η ανάπαυση του πολεμιστή (Le Repos du guerrier) (1962)

Ηδονή μέχρι θανάτου (Et mourir de plaisir) (1960)

Επικίνδυνες σχέσεις (Liaisons dangereuses) (1959)

Ξεκίνησα 17 χρονών (Les bijoutiers du clair de lune) (1958)

Μυστικός φάκελος Φον Μπέργκεν (Sait-on jamais?) (1957)

Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα (Et Dieu créa la femme) (1956)

18. ΖΥΣΤΙΝ ΝΤΕ ΣΑΝΤ (Justine De Sade)

Γαλλία,  1972,  Έγχρωμο, 104’

Σκηνοθεσία: Κλοντ Πίρσον Με τους: Αλίς Αρνό, Ιβ Αρκανέλ, Ζορζ Μποβιλιέ, Φράνκο Φαντάζια

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του διαβόητου Μαρκήσιου ντε Σαντ, το έργο αναφέρεται στο χρονικό των παθών μιας γλυκιάς ορφανής το 18ο αιώνα. Έχοντας δοκιμάσει κάθε δυστυχία και πρόστυχη εκμετάλλευση από τους πάντες, γλιτώνει από τα χέρια του δήμιου χάρη σ’ ένα πλούσιο ζευγάρι. Κάποια στιγμή πείθεται να τους εξιστορήσει τα παθήματά της από τα παιδικά της χρόνια. Οι σεξουαλικά στιγματισμένες εμπειρίες της ξεκινούν από τότε που ήταν υπηρέτρια και το αφεντικό της ικανοποιούσε τους πόθους του πάνω της, μέχρι τη στιγμή που έπεσε στα νύχια ενός σαδιστή άρχοντα. Ακόμα κι όταν ζήτησε καταφύγιο σε μοναστήρι, έπεσε κι εκεί θύμα κακοποίησης.

19. ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (Snake of June)

Ιαπωνία, 77´, Έγχρωμο, 2002

Σκηνοθεσία: Σίνια Τσουκαμότο Με τους: Σούκο Κουροσάουα, Γιούτζι Κοχτάρι, Σίνια Τσουκαμότο, Ίκο Σουζούκι

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Βενετίας

Είναι η εποχή των βροχών στην Ιαπωνία και η βαρετή συζυγική ζωή της Ρίνκο, που εργάζεται προσφέροντας τηλεφωνική υποστήριξη, ταράζεται ανεπανόρθωτα. Παραλαμβάνει ένα δέμα με τολμηρές φωτογραφίες από απόλυτα προσωπικές της στιγμές και ένας άγνωστος την εκβιάζει. Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, βρίσκεται στους υγρούς δρόμους της ανώνυμης μεγαλούπολης, να υπακούει τυφλά στις διαστροφικές διαταγές του εκβιαστή που την κατευθύνει μέσω κινητού τηλεφώνου και την υποχρεώνει σε ένα επίπονο σκοτεινό ταξίδι σεξουαλικής αυτογνωσίας.

ΣΙΝΙΑ ΤΣΟΥΚΑΜΟΤΟ

Ο Τσουκαμότο γεννήθηκε στην Ιαπωνία το 1960. Ηθοποιός και σκηνοθέτης, έχει γίνει γνωστός για τις καλτ ταινίες του, που έχουν οπαδούς τόσο στη χώρα του όσο και σε όλο τον κόσμο. Ο Τσουκαμότο άρχισε να κάνει ταινίες μικρού μήκους στα 14, με μια Super 8 κάμερα. Οι πρώτες του κινηματογραφικές προσπάθειες είχαν θέμα την επιστημονική φαντασία ενώ είχαν έντονη κίνηση κάμερας, γρήγορο μοντάζ και περίεργα εφέ. Η ταινία του «Tetsuo: The Iron Man», που γύρισε το , μια low-budget, underground ταινία, του έδωσε διεθνή φήμη. Η ταινία του Tokyo Fist (1995), είχε και πάλι έντονη βία και στοιχεία φαντασίας. Με τον Bullet Ballet (1998) προχώρησε ακόμα περισσότερο από την επιστημονική φαντασία στο φιλμ νουάρ. Το 2006, ο Τσουκαμότο σκηνοθέτησε το θρίλερ Nightmare Detective (Akumu Tantei), που έχει να κάνει με υπερφυσικές δυνάμεις, συνηθισμένο θέμα στις ταινίες του, στην οποία έχει ένα ρόλο και ο ίδιος. Ο Τσουκαμότο έχει παίξει σχεδόν σε όλες τις ταινίες του ενώ η έχει κάνει εκφωνήσεις σε πολλά διαφημιστικά κλιπ στην Ιαπωνία.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Tetsuo: The Bullet Man (2010)

Τελευταία κλήση (Nightmare Detective) (2006)

Haze (2005)

Φίδι του Ιουνίου (A Snake of June) (2002)

Gemini (1999)

Μπαλέτο με σφαίρες (Bullet Ballet) (1998)

Η γροθιά του Τόκιο (Tokyo Fist) (1995)

Hiruko The Goblin (1991)

Ο σιδερένιος άνθρωπος (Tetsuo: The Iron Man) (1989)

20. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Ο (The story of O)

Γαλλία, 1975, Έγχρωμο, 93´

Σκηνοθεσία: Ζυστ Ζεκέν Με τους: Κορίν Κλέρι, Ούντο Κίερ, Άντονι Στιλ, Τζιν Γκάβεν

Η ιστορία είναι βασισμένη σε ένα εξαιρετικά πετυχημένο μυθιστόρημα που διαβάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως. Η συγγραφέας περιγράφει την ιστορία μιας νεαρής και όμορφης γυναίκας που ονομάζεται Ο και μένει με τον φίλο της, Ρενέ, σε ένα παλιό αρχοντικό λίγο έξω από το Παρίσι. Εκεί η Ο ζει σε συνθήκες δουλείας και σεξουαλικής διαστροφής. Η ηρωίδα είναι τρελά ερωτευμένη με τον Ρενέ και προσπαθώντας να του αποδείξει την αγάπη της, του επιτρέπει να την μεταχειρίζεται με τρόπο άθλιο και υποτιμητικό. Τελικά, ο Ρενέ εξοφλά ένα προσωπικό του χρέος μεταβιβάζοντας την περιουσία της Ο στον ετεροθαλή αδελφό του.

ΖΙΣΤ ΖΕΚΕΝ

Ο Ζυστ Ζεκέν γεννήθηκε στη Γαλλία το 1940. Σκηνοθέτησε ερωτικές ταινίες. Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία «Εμανουέλλα» το 1974, με πρωταγωνίστρια την Σίλβια Κριστέλ, με μεγάλη επιτυχία, ξεκινώντας έτσι μια σειρά σοφτ πορνό ταινιών. Το 1975 γύρισε την Ιστορία της Ο, βασισμένο σε βιβλίο της Ντομινίκ Ορί, και η ταινία απαγορεύτηκε στην Αγγλία, μέχρι και το 2000.  Το 1981 γύρισε τον Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι και πάλι με την Σίλβια Κριστέλ. Η ταινία είχε μεγάλη απήχηση, καθώς βασιζόταν στο διάσημο ομώνυμο βιβλίο του Ντ. Χ. Λόρενς, που λόγω του τολμηρού θέματός του, δεν μπορούσε να είχε γυριστεί όλα αυτά τα χρόνια.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

The Perils of Gwendoline in the Land of the Yik-Yak (1984)

Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι (Lady Chatterleys Lover) (1981)

Girls (1980)

Ο τελευταίος ρομαντικός εραστής (Le dernier amant) (1978)

Η ιστορία της Ο (The Story of O) (1975)

Εμανουέλλα (Emmanuelle) (1974)

21. ROMANCE X

Γαλλία, 1999, Έγχρωμο, 98´

Σκηνοθεσία: Κατρίν Μπρεγιά Σενάριο: Κατρίν Μπρεγιά Ηθοποιοί: Καρολίν Ντυσέι, Σάγκαμορ Στέβενιν, Φρανσουά Μπερλεά

Μια ταινία που σόκαρε τους πάντες, όπου κι αν προβλήθηκε, προκαλώντας σε πολλές χώρες την επέμβαση της λογοκρισίας. Η Κατρίν Μπρεγιά παρουσιάζει με ωμό ρεαλισμό τις σεξουαλικές αναζητήσεις της νεαρής Μαρί, η οποία, απογοητευμένη από τον σύντροφό της, αναζητά τη σαρκική απόλαυση και την τρυφερότητα στην αγκαλιά άλλων εραστών. Με επιρροές από το «Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» και την «Αυτοκρατορία των αισθήσεων», η ταινία παρουσιάζεται αλογόκριτα στο αυθεντικό director´s cut. Η ταινία ήταν υποψήφια Καλύτερης Ανεξάρτητης ταινίας στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητων Ταινιών και θεωρείται η πιο ερωτική ταινία από την εποχή του «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι».

ΚΑΤΡΙΝ ΜΠΡΕΓΙΑ

Η Κατρίν Μπρεγιά γεννήθηκε το 1948 στη Γαλλία. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες και έχει γράψει σενάρια και είναι γνωστή για τα θέματα των ταινιών της, που ασχολούνται κυρίως με τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Θεωρείται «auteur» πορνογραφικής απεικόνισης, καθώς οι ταινίες της ασχολούνται με τον ερωτισμό χωρίς προκαταλήψεις, σε ταινίες που έχουν απήχηση σε κριτικούς και κοινό. Η Μπρεγιά έγραψε την πρώτη της νουβέλα, LHomme Facile, στα 17. Ήταν ηθοποιός στην ταινία του Μπερτολούτσι «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» και έγραψε το σενάριο για την ταινία του Μορίς Πιαλά Police – Τμήμα δίωξης ναρκωτικών (1985). Η Μπρεγιά ήταν μέλος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας το 2007.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Sex is comedy (2002)

A ma soeur! (2001)

Romance X (1999)

Parfait amour! (1996)

36 fillette (1988)

Ένα αληθινό θηλυκό (Une vraie jeune fille) (1976)

22. ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ (Caligula)

Ιταλία, 1979, Έγχρωμο, 148´

Σκηνοθεσία: Τίντο Μπρας Με τους: Μάλκολμ Μακντάουελ, Πίτερ Ο’ Τουλ, Τζον Γκίλγουντ, Τερέζα Αν Σαβόυ

Ο Τίντο Μπρας καταφέρνει να συνδυάσει την υπέρλαμπρη παραγωγή, τα εκατοντάδες υπέροχα (και κατά κανόνα γυμνά) κορμιά σε καταστάσεις ακραίου ερωτισμού, την παρουσία μεγάλων ερμηνευτών, όπως ο παροξυσμικός Μάλκολμ Μακντάουελ, ο ανεπανάληπτος Πίτερ Ο’ Τουλ, ο στιβαρός σερ Τζον Γκίλγουντ, η καρατερίστα Έλεν Μίρεν και βέβαια το εκρηκτικό νυμφίδιο Τερέζα Αν Σαβόυ σε ένα ιστορικό υπερθέαμα. Η παρηκμασμένη Ρώμη δίνει την ευκαιρία στον μαέστρο να συνθέσει το κορυφαίο ιστορικό-αισθησιακό έπος, μια ακόμα κατάβαση στη βαθιά διαστροφή της ολοκληρωτικής εξουσίας. Ο αισθησιακός θρίαμβος του κορυφαίου δημιουργού του ερωτισμού…

ΤΙΝΤΟ ΜΠΡΑΣ

Ο Τίντο Μπρας γεννήθηκε το 1933, στην Ιταλία, εγγονός ενός διάσημου ζωγράφου, του Ιτάλικο Μπρας. Ενδιαφέρθηκε για τον κινηματογράφο και δούλεψε πλάι στον Φελίνι και τον Ροσελίνι. Το 1963 σκηνοθέτησε το πρώτο του φιλμ Chi lavora e perduto (1963). Έπειτα, γύρισε τις avante garde τανίες «Nerosubianco» και «L’Urlo». Το 1976 σκηνοθέτησε το «Salon Kitty», που είχε ερωτικό θέμα αλλά και πολιτική σάτιρα, και η ταινία είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Ο ιδιοκτήτης του ιταλικού Penthouse διάλεξε τότε τον Μπρας για να γυρίσει σε μεγάλη παραγωγή τον Καλιγούλα του Γκορ Βιντάλ. Ο Καλιγούλας ήταν μεγάλη εμπορική επιτυχία διεθνώς και αποτελεί τη διασημότερη ταινία του. Μετά το θρίλερ «Snack Bar Budapest», ο Μπρας αποφάσισε να εστιάσει σε ερωτικές ταινίες, ως εξέγερση ενάντια στην υποκρισία των λογοκριτών. Με την ταινία του «Senso ’45», ριμέικ του  «Senso» και τη ερωτική κωμωδία «Fallo!»,  ο Τίντο θεωρείται πλέον ένας μάστορα του ερωτικού, πειραματικού φιλμ.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Fallo! (2003)

Επικίνδυνα παιχνίδια (Senso ’45) (2002)

Snack Bar Budapest (1988)

Μiranda (1985)

Το κλειδί (La chiave) (1983)

Καλιγούλας (1979)

Salon Kitty (1976)

L’Urlo (1970)

Nerosubianco (1969)

Chi lavora e perduto (1963)

23. Η ΕΜΑΝΟΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (Emanuelle in America)

Ιταλία, 1977, Έγχρωμο, 100´

Σκηνοθεσία: Τζο ντ’ Αμάτο Με τους: Λάουρα Γκέμσερ, Γκαμπριέλε Τίντι, Ρικάρντο Σαλβίνο, Λαρς Μπροχ

Ό,τι έχετε ακούσει για αυτό το καλτ ερωτικό αριστούργημα του διαβόητου Τζο ντ’ Αμάτο, είναι αλήθεια. Σεξ, βία, ένα άλογο που το φωνάζουν Πέδρο και πολλά άλλα. Η απίστευτη Λάουρα Γκέμσερ είναι η Εμανουέλλα, ατρόμητη φωτογράφος μόδας, που η δίψα της για περιπέτεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την παθιασμένη αναζήτηση της σαρκικής απόλαυσης. Όταν, όμως, βρεθεί μέσα σ’ ένα διεθνές κύκλωμα ταινιών snuff, θα εμπλακεί σε μια οδύσσεια απαγορευμένων ηδονών, ανείπωτων επιθυμιών και απερίγραπτης βαναυσότητας. Ένα επικό gore sex διαμάντι, μια αισθησιακή περιπλάνηση από τα αμαρτωλά νεοϋορκέζικα σοκάκια ως τα μεγαλοπρεπή διπλωματικά γραφεία στην Ουάσιγκτον. Η Εμανουέλλα βρίσκεται στην Αμερική και μια ολόκληρη ήπειρος «ανάβει».

ΤΖΟ ΝΤ’ ΑΜΑΤΟ

Ο Τζο Ντ’ Αμάτο γεννήθηκε το 1936 στην Ιταλία. Σκηνοθέτησε μεγάλο αριθμό ταινιών τρόμου και πορνό. Θεωρείται ο πατριάρχης του Ιταλικού trash φιλμ. Πολλοί τον αποκαλούν Έντ Γουντ της Ιταλίας”. Χρησιμοποιούσε συχνά ανορθόδοξες μεθόδους για να φτιάχνει τις ταινίες του και δούλευε με αναρίθμητα ψευδώνυμα. Του άρεσε να «κλέβει» τίτλους και υποθέσεις από διάσημες ταινίες και να τα προσαρμόζει σε ερωτικές ταινίες. Για παράδειγμα, μια από τις πρώτες του δουλειές ήταν ένα γουέστερν με τίτλο For One Thousand Dollars per Day, γυρισμένο λίγους μόλις μήνες μετά την επιτυχία της ταινίας For a Few Dollars More (ελλ. Για Μια Χούφτα Δολλάρια). Το 1981 ο Ντ’ Αμάτο γυρίζει το Caligula 2, το οποίο διαφήμισε σαν συνέχεια της ταινίας του 1979 Caligula. Λίγους μήνες μετά την προβολή του Κόναν Ο Βάρβαρος το 1982, ο Ντ’ Αμάτο γράφει και σκηνοθετεί το Ατόρ Ο Ανίκητος. Ο Ντ’ Αμάτο πέθανε στη Ρώμη το 1999.

Επιλεγμένη Φιλμογραφία

Top Model (1988)

Έντεκα μέρες, έντεκα νύχτες (1986)

Ατόρ, ο μαινόμενος αετός (Ator linvincibile) (1982)

Διαστροφές του Καλιγούλα (Caligola: La Storia mai raccontata) (1981)

Ο ανθρωποφάγος (Antropophagus) (1980)

Orgasmo nero (1980)

Εικόνες από ένα μοναστήρι (Immagini di un convento) (1979)

Η Εμανουέλλα στον κόσμο των κανίβαλλων (Emanuelle e gli ultimi cannibali) (1977)

Emanuelle – perche violenza alle donne? (1977)

Η Εμανουέλλα στην Αμερική (Emanuelle in America) (1977)

24. 120 ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ (Salo ou les 120 journees de Sodome)

Ιταλία, 1975, Έγχρωμο, 116’

Σκηνοθεσία: Πιέρ Πάολο Παζολίνι Με τους: Πάολο Μπονατσέλι, Τζιόρτζιο Κατάλντι, Ουμπέρτο Πάολο Κουινταβάλε, Άλτνο Βαλέτι

Στους καιρούς του φασιστικού καθεστώτος του Σαλό, το 1944,  σε ένα επιβλητικό κάστρο, μια ομάδα νέων αιχμαλώτων, υποβάλλονται σε πράξεις όλο και πιο απαξιωτικές, άγριες και μακάβριες από τέσσερις αξιωματούχους. Μαζί, τέσσερις μεσήλικες, γυναίκες οι οποίες αφηγούνται ιστορίες, υπό τις μελωδίες του πιάνου. Μια αληθινή κάθοδος στην κόλαση, από τις νοσηρές φαντασιώσεις του Μαρκήσιου Ντε Σαντ: ο κύκλος της Μανίας, των Κοπράνων και του Αίματος, στοιχειώνουν τους θεατές.

ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι γεννήθηκε στην Ιταλία το 1922. Από μικρός έγραφε ποιήματα και το 1942, με δικά του έξοδα, εκδίδει την ποιητική συλλογή «Ποιήματα στην Καζάρσα», γραμμένα στη διάλεκτο του Φριούλι. Το 1952 δημοσιεύεται μια σημαντική μελέτη του, για την ποίηση με διάλεκτο του 19ου αιώνα. Το 1954 εκδίδει τη συλλογή «Η Πιο Ωραία Νιότη». Το 1955, ιδρύει το φιλολογικό περιοδικό «Officina». Την ίδια χρονιά εκδίδεται το μυθιστόρημα «Τα Παιδιά της Ζωής», που υπήρξε η πρώτη του συγγραφική επιτυχία. Το περιοδικό κλείνει οριστικά το 1959 μετά από ένα άρθρο που έγραψε ο Παζολίνι εναντίον του Πάπα Πίου ΧΙΙ. Στη συνέχεια διευθύνει την επιθεώρηση «Nuovi argomenti», με τον Αλμπέρτο Μοράβια, και αρχίζει να ασχολείται με τον κινηματογράφο. Συνεργάζεται με Μπολονίνι, Μπερτολούτσι και Ρόσσι και το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, «Ακατόνε». Ακολουθούν πολλές ταινίες: «Μάμα Ρόμα», «κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964), «Οιδίπους Τύραννος» (1967), «Θεώρημα» (1969), «Μήδεια» με τη Μαρία Κάλλας (1970) κ.α., καθώς και η λεγόμενη τριλογία της ζωής: το «Δεκαήμερο» (1971), «Οι Ιστορίες του Καντέρμπουρυ» (1972) και «Χίλιες και μια νύχτες» (1974). Το κύκνειο άσμα του, «Σαλό» ή «120 μέρες στα Σόδομα», προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις και εισαγγελικές παρεμβάσεις. Ο Παζολίνι, εμπνευσμένος από τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, δημιουργεί ένα κινηματογραφικό έργο μη «παθητικό» αλλά «επιθετικό», όπως πίστευε ότι πρέπει να είναι η λειτουργία του κινηματογράφου. Ο Παζολίνι βρέθηκε δολοφονημένος το 1975 στην παραλία της Όστια, έξω από τη Ρώμη.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα (Salo o le 120 giornate di Sodoma) (1976)

Χίλιες και Μία Νύχτες (Il fiore delle Mille e una Notte) (1974)

Οι Μύθοι του Καντέρμπουρι (I Racconti di Canterbury) (1972)

Το Δεκάμερο (Il Decameron) (1971)

Χοιροστάσιο (Porcile) (1969)

Μήδεια (Medea) (1969)

Θεώρημα (Teorema)  (1968)

Οιδίπους (Edipo re) (1967)

Πουλιά παλιόπουλα (Uccellacci e uccellini) (1966)

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Il vangelo secondo Matteo) (1964)

Μάμα Ρόμα (Mamma Roma) (1962)

Ακατόνε (Accattone) (1961)

1 σχόλιο

  1. Γουστάρω τη γυμνή κωλάρα της Λιλιάνας.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,101 other followers