2η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

2^η Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ)

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

Ολοκληρώθηκε χθες η 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).

Δημοσιεύω παρακάτω τις ομιλίες του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Αλέκου Αλαβάνου, του βουλευτή Επικρατείας Γιάννη Μπανιά, την ομιλία για το άνοιγμα της σύσκεψης του Ρούντι Ρινάλντι, την εισήγηση για το Πρόγραμμα του Δήμνου Τσακνιά, την εισήγηση για την Ευρώπη του Θόδωρου Παρασκευόπουλου, την ομιλία του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα, τις ομιλίες των υποψήφιων ευρωβουλευτών Νίκου Χουντή, Ελένης Σωτηρίου και Δημήτρη Παπαδημούλη, την παρέμβαση του στελέχους του ΣΥΝ Νίκου Βούτση και την ομιλία με τα καταληκτικά συμπεράσματα της σύσκεψης του Γιάννη Θεωνά.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Επειδή πιστεύω βαθιά τις απεριόριστες δυνατότητες του εγχειρήματός μας, επειδή πιστεύω βαθιά ότι όποιες δυσκολίες έχουν βρεθεί μπροστά μας είναι υπερβάσιμες, επειδή άκουσα συντρόφισσες και συντρόφους να μιλάνε με την καρδιά τους πρώτα, και με το μυαλό τους, στην παρέμβασή μου αυτή δεν θα μιλήσω για τους άλλους. Θα μιλήσω για μας.

Έχει αξία νομίζω ο τεκμηριωμένος, αποφασιστικός, μαχητικός λόγος απέναντι στους άλλους. Το κύριο όμως που θα κρίνει τη δικιά μας πορεία θα είναι, όχι η κριτική μας στις θέσεις τους, θα είναι η προβολή των δικών μας θέσεων. Όχι η κριτική μας στην αδράνειά τους, απέναντι στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία, αλλά η δικιά μας δυνατότητα να οδηγήσουμε σε κινηματικές δράσεις. Όχι η κριτική μας στα δικά τους σχέδια, που είναι σχέδια ενσωμάτωσης και υποταγής σε ένα σύστημα το οποίο απ΄ όλους πια γίνεται δεκτό σ΄ όλον τον πλανήτη για την τεράστια, την εκρηκτική ζημιογόνα δράση που έχει, αλλά το δικό μας σχέδιο. Κι όχι κριτική στις δικιές τους αξίες μόνο, αλλά η προβολή των δικών μας αξιών.

Το πρώτο που θέλω να πω, Σ΄ αυτή την καμπή του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι οι ευρωεκλογές, που είναι καμπή, καμπή προς τα πάνω, κατά τη γνώμη μου, όσοι ήδη εκείνοι οι οποίοι είχαν ετοιμάσει τον παππά με το καλυμμαύκι και το φέρετρο για τις εκλογές του 2004, όλοι αυτοί πρέπει να ξέρουν ότι, εάν υπήρξε στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2004 μια αρνητική έκβαση για την αριστερά, γιατί υπήρχαν χωριστά ψηφοδέλτια, γιατί δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ, γιατί υπήρχε ψηφοδέλτιο γυναικών, σήμερα αυτή η δύναμη θα είναι διπλά εκρηκτική, γιατί έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα και κατεβαίνουμε στις ευρωεκλογές ως συνασπισμένη ριζοσπαστική αριστερά και δεν αστειευόμαστε γι αυτό. Και γιατί έχουμε τις γυναίκες σε μια πρόταση εναλλακτικής ακολουθίας ανδρών και γυναικών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Κι έτσι προχωράμε το εγχείρημά μας. Ένα εγχείρημα το οποίο ξεκίνησε ως μια προσπάθεια εκλογικής επιβίωσης του Συνασπισμού τότε και συμμετοχής ομάδων, κινημάτων, κομμάτων της Αριστεράς, όπως μια τακτική ευκαιριακή κίνηση. Εάν βρεθεί σε ένα πλαίσιο το οποίο αναδείκνυε όλες τις δυνατότητες μπορεί να οδηγήσει εντελώς αλλού. Και γι αυτό βλέπουμε ότι με το ξεπέρασμα αυτό του άγονου τοπίου των αναμετρήσεων και των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, με το τι ρίξαμε τα τείχη ανάμεσα στην κοινοβουλευτική και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, με το ότι συνδυάσαμε την κινηματική δράση με την πολιτική δημιουργήσαμε μια νέα κατάσταση στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Αλλάξαμε συνολικά το τοπίο. Δώσαμε ξανά ελπίδα -και μην το ξεχνάμε, σύντροφοι- σε πολλούς συντρόφους, συντρόφισσες, συναγωνιστές, συναγωνίστριες από τις παλιότερες γενιές, από τους Λαμπράκηδες και πριν, μέχρι τις γενιές μετά το Πολυτεχνείο. Και δώσαμε ελπίδα στους νέους. Και ανθίσαμε μέσα στο χώρο του κοινωνικού κινήματος.

Όλο αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση. Μια μεγάλη κατάκτηση που δεν έχουμε δικαίωμα να την αφήσουμε να γίνει γκρίζα. Δεν έχουμε δικαίωμα να την συνηθίζουμε. Πρέπει συνεχώς να έχουμε την ικανότητα, αυτό το στοιχείο της σύμπραξης, της συνεύρεσης, της συνεργασίας της Αριστεράς συνεχώς να το αναδημιουργούμε και να το αναγεννούμε.

Και γι αυτό η διαφορετικότητα στον προβληματισμό, στις προελεύσεις, στις πηγές της κριτικής που ακούγονται κι εδώ είναι μια δύναμη για μας και δεν πρέπει να την αφήσουμε να χαθεί. Μια δύναμη όμως η οποία πάντα θα είναι παρούσα στην αριστερά, ακόμη κι αν γινόταν αυτό που είπαν κάποιοι σύντροφοι, δηλαδή να έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα, πάλι θα είχαμε τις ανάγκες συμμαχιών. Θα είχαμε την ανάγκη να πάρουμε μαζί μας τις δυνάμεις που αναδείχθηκαν από το μαθητικό κίνημα του Δεκέμβρη. Θα είχαμε την ανάγκη να πάρουμε μαζί μας τις δυνάμεις, τις μη υποταγμένες στα κόμματα, τις αδέσμευτες, τις προσανατολισμένες σε μια άλλη αντίληψη για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας που αναδείχθηκαν μέσα από το αγροτικό κίνημα του Φλεβάρη.

Μ΄ αυτή την έννοια, μην φοβόμαστε τη διαφορετικότητά μας. Φτάνει μόνο να υπάρχει σπονδυλική στήλη. Φτάνει μόνο με τις διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές ιδέες, διαφορετικές προελεύσεις, διαφορετικές αντιλήψεις, διαφορετικές γλώσσες να συνενωνόμαστε με σαφήνεια, με ευκρίνεια πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα δράσης το οποίο θα είναι η σπονδυλική στήλη του εγχειρήματός μας. Κι αυτό νομίζω ότι έχουμε απόλυτα τη δυνατότητα να το καταφέρουμε.

Το δεύτερο. Σ΄αυτή την πορεία της οικοδόμησης του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε ο δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ. Και παρουσιάστηκε ο δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιο δυναμικός και πολύ πιο μαχητικός και πολύ πιο κινηματικός και πολύ πιο αποφασιστικός από τον σχεδιασμό ο οποίος είχε γίνει. Ήταν ο κοινωνικός -και είναι ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ από τα κάτω, με διεργασίες που όλοι εκπλαγήκαμε -και εχθροί και φίλοι. Ξυπνώντας μνήμες σε άλλους, δημιουργώντας όνειρα σε άλλους. Με μια δυναμική η οποία η ίδια μας ξεπερνούσε. Με τη δυνατότητα να δημιουργεί και να στηρίζει κινηματικές δράσεις.

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ φόβισε τους αντιπάλους και τους φοβίζει. Τους φοβίζει ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει όμως να φοβίσει καθόλου κι εμάς. Κι αυτό σημαίνει ότι, χωρίς να φεύγουμε από την πραγματική κατάσταση που είμαστε, πρέπει να του δώσουμε το χώρο να αναπτυχθεί.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το ψηφοδέλτιο. Μην φεύγουμε από την πραγματική κατάσταση. Δεν έχουμε ακόμη διαδικασίες τέτοιες εκλογής, νομιμοποίησης, αντιπροσώπευσης. Παρακολούθησα από κοντά τις διεργασίες των συνιστωσών. Και θέλω να πω ότι σ΄ όλες τις συνιστώσες είδες τη διάθεση υποχωρήσεων, συμβιβασμών, ακόμη και σε περιπτώσεις που η συμφωνία είχε τίμημα γι αυτές, σοβαρό τίμημα, όπως είχε ο ΣΥΝ. Ακόμα και σε περιπτώσεις που κεντρικά αιτήματά του δεν έγιναν δεκτά, όπως είχε το ΔΗΚΚΙ, το οποίο με μεγάλη πλειοψηφία -ακούμε- συμμετέχει σ΄ αυτή την πορεία.

Παρόλα αυτά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάτι. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπερβαίνει πια τις συνιστώσες του. Κι ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένας χώρος κοινωνικός, πάρα πολλοί συναγωνιστές, συναγωνίστριες, οι οποίοι έχουν ακόμα την ετικέτα ανένταχτοι, δεν είναι όμως ανένταχτοι. Είναι ενταγμένοι μέσα στο δικό μας εγχείρημα. Και ανησυχούν. Και πρέπει να δώσουμε λύσεις. Και κράτησα πολλές προτάσεις και ιδέες από πολλούς ομιλητές, όπως και από τον τελευταίο ομιλητή, τον Δημ. Παπαδημούλη. Πρέπει να δημιουργήσουμε τελικά συνθήκες ώστε, εάν είναι δυνατόν, στην επόμενη συνδιάσκεψή μας να μπορούμε να κρατάμε κάρτες στα χέρια μας, να μπορούμε να εκφράζουμε όλον αυτόν τον κόσμο, να μπορούμε να εγκρίνουμε ή να μην εγκρίνουμε αποφάσεις. Εάν η Αριστερά τη μεγαλύτερη συμβολή που έχει δώσει στην ιστορία του τόπου, που είναι το ΕΑΜικό κίνημα, ο αγώνας για την Εθνική Αντίσταση, εάν το κατάφερε αυτό είναι ακριβώς γιατί υπήρχε το ΕΑΜ, ήταν οργανωμένο το ΕΑΜ, είχε διαδικασίες το ΕΑΜ. Και μ΄ αυτή την έννοια όσα προβλήματα κι αν βάλλει, προβλήματα στην πραγματικότητα δημιουργίας νέων συνθηκών, δεν πρέπει να καθυστερήσουμε άλλο αυτή την εξέλιξη.

Για μας σημαντικό -επειδή ειπώθηκαν πολλά- στην πορεία μας προς τις ευρωεκλογές είναι να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε με συμμετοχή, με αυτενέργεια, οι συνελεύσεις, σε επίπεδο νομαρχίας και σε επίπεδο πόλης του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να κινητοποιηθεί όλο αυτό το τεράστιο δυναμικό που έχουμε. Μαζί να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί κεντρικά, μ΄ ένα όργανο συντονισμού το οποίο θα έχει την ικανότητα να σχεδιάζει επιτελικά, να αποφασίζει, να προγραμματίζεται με την ταχύτητα που απαιτούν σήμερα οι εξελίξεις. Και, μαζί με την προσπάθειά μας να μην υπάρχει και ο τρίτος ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τρίτος ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τηλεοπτικός ΣΥΡΙΖΑ και τον οποίον πρέπει να τον φέρουμε σε μια τέτοια κατάσταση ώστε να εκφράζει πραγματικά, όσο είναι δυνατόν από εμάς -γιατί δεν είμαστε ιδιοκτήτες των ΜΜΕ- τον χώρο μας και τον κόσμο μας.

Το τρίτο σημείο. Το πρόγραμμά μας. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε ένα πρόγραμμα τέσσερις προτάσεις. Κι όμως με τέσσερις προτάσεις ξεκίνησε ένα μεγάλο εγχείρημα του οποίου μέλη είμαστε κι εμείς και το στηρίζουμε. Στις πρώτες εκλογές του 2004 ήταν τέσσερις προτάσεις. Στις εκλογές του 2007 προχωρήσαμε παραπέρα. Η δυναμική μας, που είχε εμφανιστεί όλους αυτούς τους μήνες, ξεπερνούσε την προγραμματική μας ικανότητα.

Έγινε μια σημαντική δουλειά, νομίζω. Και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά. Και μας την παρουσίασε ο σύντροφος Τσακνιάς. Και μέσα στις διάφορες συνιστώσες. Μια πάρα πολύ αξιόλογη δουλειά. Τέτοια δουλειά που βλέπετε ότι πολλές φορές οι ανακοινώσεις μεγάλων κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι μπαγιάτικη και αόριστη και μη δεσμευτική, επανάληψη βασικών στόχων για τους οποίους εμείς παλεύουμε για χρόνια.

Μ΄ αυτή την έννοια όμως, έχοντας μια προγραμματική βάση η οποία -όπως είπε και ο Θοδ. Δρίτσας- είναι ανοιχτή στην εξέλιξη, την ίδια στιγμή πρέπει να λύσουμε το μεγάλο πρόβλημα. Δηλαδή το πώς οι προγραμματικές μας θέσεις θα μπορέσουν να φτάσουν στην κοινωνία, στο εργοστάσιο, στο πανεπιστήμιο, στο σχολείο, στο χωριό μέσα. Πώς θα γίνει ευκρινής η προγραμματική μας κατεύθυνση. Κι επίσης η αξιοπιστία αυτού που προτείνει.

Για να συμβάλει το νεολαιίστικο κίνημα, το φοιτητικό κίνημα να πέσει η χούντα ήταν ένα πρόγραμμα τριών θέσεων. Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Μέσα σε μια τέτοια κρίση, εμείς πρέπει με συντομία, με ικανότητα, με τέχνη να βρούμε ακριβώς τα προγραμματικά διακριτικά στοιχεία που έχουμε.

Γι αυτό κυρίως φτάνω στις ευρωεκλογές. Γιατί στο ευρωπαϊκό πεδίο παίζονται πάρα πολλά. Το έχουμε καταφέρει σε κάποια σημεία. Ξέρουν όλοι ότι το θέμα των τραπεζών και της εθνικοποίησης σ΄ αυτό το χώρο είναι πια ένα θέμα το οποίο έχει θέση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το τέταρτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάναμε μια μεγάλη στροφή στην πορεία και την πολιτική της Αριστεράς. Η Αριστερά ήταν μια δύναμη που είχε τη γωνία του κήπου. Μιλούσε για τον σοσιαλισμό, μιλούσε για την Οκτωβριανή Επανάσταση, μιλούσε.. της επιτρέπανε από ένα σημείο και πέρα, μετά τη δικτατορία, περίπου να μιλάει για ό,τι θέλει. Δεν παρενέβαινε πολιτικά.

Πριν από λίγα χρόνια κάναμε μια μεγάλη επιλογή. Είπαμε, θα διεκδικήσουμε να εκφράσουμε έναν αριστερό προγραμματικό ριζοσπαστικό, εξωσυστηματικό, αντιπολιτευτικό λόγο. Ήταν δύσκολο εγχείρημα. Για πολλούς ήταν υπερφίαλο. Πώς θα μπορούσε ένα κόμμα, ένας χώρος του 3%.. να εκφράσει μια άλλη αντίληψη για την αντιπολίτευση από τον άλλο πόλο του δικομματικού συστήματος, που ήταν εκτός κυβερνητικής εξουσίας.

Το καταφέραμε αυτό. Το καταφέραμε με τις εναλλακτικές μας προτάσεις αλλά και κυρίως με τη στήριξή μας στην κινηματική μας δράση. Και είδαμε σε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις να διαμορφώνονται δύο πόλοι. Από τη μια η κυβέρνηση, από την άλλη η αριστερά γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και να εξαφανίζονται πολλές φορές, να σιωπούν, να νομίζει κανείς ότι δύο πολιτικές δυνάμεις είναι αυτές που μάχονταν. Όπως το είδαμε όταν είχαμε όλη αυτή την κινητοποίηση σε σχέση με τα πανεπιστήμια. Και σε μεγάλο βαθμό οι κινητοποιήσεις αυτές, η ουσιαστική προσπάθεια ανάδειξης της διαφοράς του συστήματος και της Ν.Δ., οι ερωτήσεις του Γ. Δραγασάκη για το Βατοπέδιο εδώ και χρόνια .. και χρόνια.. και μετά της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, κρίνανε την στροφή και τη μεγάλη πτώση της Ν.Δ.

Σήμερα οι όροι έχουν αλλάξει. Η Ν.Δ., κάτω από, το βάρος και των δικών της πεπραγμένων σε ‘όλα τα επίπεδα, και στο πολιτικό και στο κοινωνικό και στο επίπεδο της διαφθοράς κ.λπ., βλέπουμε ότι καταρρέει. Αυτό κάνει τα πράγματα και πιο εύκολα, τα κάνει τα πράγματα και πιο δύσκολα. Γιατί εμείς πρέπει να δώσουμε σήμερα συγκροτημένα τη μάχη προτείνοντας την άλλη λύση, που είναι έξω -ξαναλέω- από τα πλαίσια του συστήματος και των διορθώσεων που πρέπει να γίνουν.

Και πρέπει και τώρα να δημιουργήσουμε εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να κατανοήσουν όλοι ότι η λύση περνάει έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού.

Το πέμπτο σημείο. Σπάσαμε τα στεγανά. Βρεθήκαμε με τις φοβίες και τις δημαγωγίες γύρω από το 1989 και την προσπάθειά μας να μας αποκόψουν οριστικά από ένα διάλογο με μεγάλα τμήματα του λαού μας, όπου σημαντικό κομμάτι του ήθελε τις αλλαγές.

Εμείς σ΄ αυτό το σημείο δεν φοβηθήκαμε την πολιτική. Δεν φέραμε σε σύγκρουση την πολιτική με την κινηματική δράση. Και σας θυμίζω τις μεγάλες στιγμές του άρθρου 16, των κινήσεων. Εμείς πάντα προτείναμε, καλούσαμε την αξιωματική αντιπολίτευση, ξέροντας τις θέσεις της, να περάσει στην άλλη όχθη απ΄ αυτήν που ήταν. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ο λόγος μας δεν πηγαίνει μόνο σε κομματικά γραφεία. Ο λόγος μας πάει στα καφενεία, πάει στις γειτονιές, πάει στις παρέες της νεολαίας. Και είδαμε η συναίνεση αυτή, κάτω από το βάρος του κινήματος και κάτω από το βάρος της πολιτικής δράσης που υπήρχε ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. να καταρρέει. Και είδαμε ένα από τα μεγαλύτερα αποτελέσματα κινηματικής δράσης που έχουμε στη σύγχρονη ιστορία μας, δηλαδή ένα μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα να μπορεί να ακυρώνει τη συνταγματική μεταρρύθμιση, το κέντρο δηλαδή των πολιτικών της Ν.Δ.

Έχουμε μια σαφή άποψη για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα μας. Είμαστε ένας πολιτικός χώρος ο οποίος κινείται έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού, θέλει να τον ανατρέψει και θέλει να δημιουργήσει συνθήκες για μια νέα πλειοψηφία.

Είμαστε ένα πολιτικός χώρος που με σαφήνεια ξέρει ότι, όπως εμείς συγκεντρωθήκαμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων, με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατον να έχουμε μια ευρύτερη συνεργασία με καμία από τις δύο δυνάμεις που αποτελούν το δικομματισμό.

‘Όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε την πολιτική. Δεν πρέπει να δεχόμαστε να παίζουμε στο δικό τους γήπεδο, που το δικό τους γήπεδο είναι απλώς ένα γήπεδο αριθμητικής, πώς θα βγουν οι 151 που θα παίξουν για τα επόμενα 2,3.. 4 χρόνια τον ρόλο των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Το δικό μας γήπεδο είναι το γήπεδο της συζήτησης πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα και στις συγκεκριμένες λύσεις που υπάρχουν. Γι αυτό πρέπει να πολιορκούμε με προτάσεις όλο το χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Μην φοβόμαστε. Ούτε τη Λισσαβόνα έχουμε να φοβηθούμε εμείς, ούτε την αναθεώρηση του 2013, ούτε τον Μπαρόζο.

Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.

Το έκτο σημείο. Σε μεγάλο βαθμό η δύναμή μας στηρίχτηκε στη νέα γενιά. Και στο κίνημα για το άρθρο 16. Και στο κίνημα για τους συμβασιούχους, που ήταν μια πρώτη είσοδος στο χώρο της ευλύγιστης εργασίας. Και πρέπει να δούμε αυτό το κίνημα, πέρα απ΄ αυτά που έκανε, τώρα, με τις συνθήκες της κρίσης, πόσο προδρομικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο και διεθνώς ήταν. Διότι ήταν ένα κίνημα -‘όχι μια τοποθέτηση κόμματος- ένα κίνημα το οποίο έθεσε το θέμα του δημόσιου χώρου, το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, το θέμα του κοινωνικού κράτους, το θέμα της αντιμετώπισης της ανεξέλεγκτης αγοράς γύρω από το ζήτημα και των ελευθέρων σπουδών και ιδιωτικά πανεπιστήμια ή η ανώτατη παιδεία είναι υποχρέωση του κράτους και δικαίωμα των πολιτών να την απολαμβάνουν.

Ήταν η δύναμή μας. Οι ρίζες μας, οι ρίζες της γοητείας, της ελκυστικότητας, της αποτελεσματικότητας του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται εκεί.

Δεν πρέπει λοιπόν να επιτρέψουμε σε κανέναν τη δύναμή μας να την κάνει αχίλλεια πτέρνα μας. Και γίνεται αυτή η προσπάθεια. Γίνεται με συγκεκριμένο, μακρόχρονο προγραμματισμό. Το κίνημα της νεολαίας, είτε ήταν ΕΠΟΝ, είτε ήταν Λαμπράκηδες, είτε ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου, είτε ήταν οι αριστερές οργανώσεις, είναι αυτό, ανάμεσα στα άλλα, το οποίο τους φοβίζει, το βλέπουν ως καταλύτη για τις αλλαγές των εξελίξεων.

Δεν θα τους αφήσουμε. Κι οφείλουμε να υπερασπιστούμε και οφείλουμε να σκεφτούμε την κατάσταση. Κι οφείλουμε να δούμε τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί. Μπορούμε να δώσουμε λύσεις … Αλλά ας σκεφτούμε ότι αυτό το πράγμα γίνεται μετά από μια μεγάλη νίκη, μια ασύλληπτη νίκη, μια νίκη που δεν βρίσκεις σε άλλες χώρες και ας δούμε με ποιον τρόπο θα επανασυσπειρώσουμε δυνάμεις -πέρα από το να καταγγέλλουμε- θα επανασυσπειρώσουμε πολύ από το επιστημονικό και διδακτικό προσωπικό των πανεπιστημίων μπορούν να ξαναρθούν μαζί. Ας ακούσουμε την κραυγή καθηγητών, όπως ο Μανιτάκης, οι οποίοι σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα έχουν σταθεί δίπλα στα προβλήματα της Αριστεράς.

Ας στηρίξουμε τις μεγάλες κατακτήσεις μας, όπως είναι το άσυλο. Δεν πρέπει να φοβηθούμε να πούμε ότι το άσυλο είναι εν κινδύνω. Κι είναι εν κινδύνω γιατί κινδυνεύει να χάσει αυτό το πολύτιμο δικαίωμα, που μια από τις λίγες χώρες είναι η Ελλάδα που έχει, τη στήριξη όλης της κοινωνίας. Μισούν την εικόνα του τανκ που μπαίνει το ΄73 στο Πολυτεχνείο και τον τρόπο που αντιστάθηκε η νεολαία και τον τρόπο που άλλαξε τις πολιτικές εξελίξεις. Και θέλουν να την αποδομήσουν. Μ΄ αυτή την έννοια, πρέπει να βρούμε τον τρόπο για την στήριξή του από την κοινωνία. Και να ανοίξει και να αναδειχθούμε εμείς η Αριστερά ως η πρωτοποριακή δύναμη που θέλει να δώσει το άλλο πανεπιστήμιο. Θέλει να δώσει την άλλη εκπαίδευση.

Δέστε τα γεγονότα στον Ρέντη προχτές. Η εκπαίδευση η οποία στηρίζεται στον ατομισμό, στην απληστία, στο σαρκασμό του αδύναμου, στο μαύρο πρόβατο του μαθητή, στη σχολική διαρροή.. Ελάτε εμείς εδώ, πέρα από τους αγώνες για τα δικαιώματα, τα εισοδηματικά των εργαζομένων, να δώσουμε το δικό μας πρότυπο μιας αριστεράς που θέλει την εκπαίδευση συλλογική, να στηρίζεται σε αξίες, να είναι ουμανιστική, να δώσουμε μια διαφορετική απάντηση.

Το έβδομο σημείο. Το θέμα του Δεκέμβρη. Όπως και όλοι εσείς, έτσι κι εγώ, σε μια πρωτοφανή για τη μεταπολίτευση συμμαχία του συστήματος, που εκφράστηκε από τη σύγκλιση της Ν.Δ. με άλλα δύο κόμματα, σε μια μεγάλη πρωτοφανή επίθεση που δέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ σταθήκαμε στο ύψος μας. Και, αντί να γίνουμε εισαγγελείς, γίναμε φορείς στήριξης των αιτημάτων αμφισβήτησης και της νέας Ελλάδας που ζητάει η νεολαία.

Είμαστε περήφανοι για τη στάση μας. Δεν έχουμε να ζητήσουμε συγνώμη από κανέναν. Και δεν δεχόμαστε εμείς τις κατηγορίες σε σχέση με τη βία. Ποιοι προβάλλουν τις ενοχές τους για τη βία πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτοί που ευθύνονται για 1500 νεκρούς, οι περισσότεροι νέοι, από τροχαία; Αυτοί που ευθύνονται για 150 νεκρούς, οι περισσότεροι νέοι, από αυτοκτονίες κάθε χρόνο; Αυτοί που ευθύνονται για 150 νεκρούς περίπου από εργατικά ατυχήματα; Αυτοί που ευθύνονται για 200 νεκρούς από ναρκωτικά; Αυτοί θα μας κατηγορήσουν για τη βία; Θα μας πουν στο ταξί ή αλλού ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέση με τη βία; Ένα κρούσμα έχουμε εμείς. Όταν αγωνιστές και αγωνίστριες του ΣΥΡΙΖΑ -και άλλων φορέων-συζητούσαν για μια σειρά ζητήματα, τη θέση που θα πάρουν, τις πρωτοβουλίες που θα πάρουν, δέχθηκαν επίθεση με χειροβομβίδα, και μόνο ένα τυχαίο γεγονός τους έσωσε.

Όμως έχουμε άλλο πρόβλημα με τον Δεκέμβρη. Έχουμε άλλο πρόβλημα. Κι αυτό είναι ότι δεν μας καλύπτει η συνέχεια του Δεκέμβρη. Η σιωπή των πολλών, η προσφυγή λίγων σε ενέργειες τυφλής βίας, Ότι τον Δεκέμβρη τον διαδέχτηκε, καταφέρανε ένα κλίμα φόβου, αντί για ένα κλίμα ελπίδας. Γι αυτό πρέπει να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να επανεργοποιήσουμε τη νεολαία και να συμβάλουμε στο να συμμετέχει, με το δικό της τρόπο, σε ένα πλαίσιο πολιτικής αλλαγής και πολιτικής ανασυγκρότησης της χώρας. Και να κάνουμε καθαρό ότι για μας δεν ισχύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ότι για μας, που θέλουμε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, δεν ισχύουν σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, άδικα και ανελεύθερα μέτρα. Να πούμε ότι για μας αντιεξουσιασμός δεν σημαίνει να είσαι καθρέφτης των μεθόδων της εξουσίας, δηλαδή να κρατάς, να έχει τη δύναμη μέσα στο σκοτάδι ή όταν ο άλλος είναι αφηρημένος, να επιβάλεις το δικό σου νόμο…. Και κατανοούμε ότι αυτή τη βία περιμένει και θέλει να αξιοποιήσει η εξουσία, η οποία έχει δυνατότητες συγκρότησης μηχανισμών αποδόμησης όλου του κινήματος.

Το όγδοο. Το σύστημα είναι σε βαθιά κρίση, κοινωνική, οικονομική κ.λπ. Το ξέρουμε. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές εάν θα συνέλθει γρήγορα ή αργά. Τις ακούμε, τις παρακολουθούμε, παρεμβαίνουμε, θέλουμε το καλό των εργαζομένων, των ανέργων, έχουμε πρωτοβουλίες κ.λπ. Μία μάχη όμως την έχει χάσει οριστικά το σύστημα, πλανητικά. Κι αυτό μας δίνει τεράστιες δυνατότητες, αλλά μας δημιουργεί και τεράστιες ευθύνες. Κι αυτό είναι η μάχη των αξιών. Είναι ένα σύστημα το οποίο δεν μπορεί να δώσει αξίες. Έδωσε τα υπερκέρδη, την πείνα, τις λοβιτούρες, τα καζίνο, τα Βατοπέδια στην Ελλάδα, τις άγονες γραμμές.. όλα αυτά τα ζητήματα. Πολλοί πολίτες στη χώρα μας, ιδίως νέοι, αλλά όχι μόνο νέοι, μαζί με τη βελτίωση των προβλημάτων τους, ζητάνε κι έναν κόσμο που να έχει κάποιο όραμα, να έχει κάποια, αξία, να κινείται διαφορετικά.

Σκεφτείτε, η Αριστερά είχε ένα μεγάλο έπος τον περασμένο αιώνα. Είχε μεγάλα λάθη, επίσης. Είχε πάρα πολύ μεγάλους διωγμούς. Αν κυρίως όμως κατάφερε να επιζήσει και κατάφερε να δώσει σ΄ εμάς τη σκυτάλη της είναι γιατί έβγαινε ως μια κοιτίδα αξιών, εντελώς διαφορετικών απ΄ αυτές που επικρατούσαν στη χώρα μας. Κι αυτό τι σημαίνει; Όχι, να γυαλίζουμε τα παράσημα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Σημαίνει ότι εμείς πρέπει να γίνουμε φορείς μιας άλλης αντίληψης, φορείς άλλων αξιών, άλλης κουλτούρας. Να ξαναφέρουμε τις ιδέες της αλληλεγγύης, τις ιδέες της συλλογικότητας. Να ξαναφέρουμε τις ιδέες της κοινής δράσης;. Να ξαναφέρουμε την ελευθερία, την αδελφοσύνη.

Ένατο σημείο. Ευρωεκλογές. Έχουμε μεγάλες δυνατότητες. Είναι σωστό αυτό που είπε ο Δημ. Παπαδημούλης. Ήταν ο μόνος ευρωβουλευτής του ΣΥΝ και ενήργησε ως ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ασφαλώς η κρίση δημιουργεί τάσεις συντηρητικής αναδίπλωσης όταν δεν υπάρχει κάποιος δημαγωγός που θα οδηγήσει αλλού την κοινωνία και όταν είναι άφωνη η Αριστερά.

Μ΄ αυτή την έννοια έχει μεγάλη σημασία για μας να μπορέσουμε να συνδυάσουμε -και νομίζω ότι και ο Ν. Χουντής και η Ελ. Σωτηρίου το δώσανε πολύ εκφραστικά- τη δράση μας με τον αγώνα ενάντια στην κρίση. Ξέροντας ότι η Ελλάδα είναι στο μικροσκόπιο. Βλέποντας τον διεθνή Τύπο θα δείτε Ελλάδα. Για τις κινητοποιήσεις της νεολαίας, Ελλάδα. Για την αίσθηση ότι έρχεται η κρίση, Ελλάδα. Για τις αγροτικές κινητοποιήσεις, Ελλάδα. Για το δημόσιο χρέος, Ελλάδα. Για το δημόσιο έλλειμμα, Ελλάδα. Έτσι η Ελλάδα στις ε4υρωεκλογές πρέπει να είναι η χώρα εκείνην που θα δείξει ότι η δύναμη η οποία μπορεί να στηρίξει ένα άλλο δρόμο για όλη την Ευρώπη είναι η Αριστερά.

Δέκατο. Μπορούμε να ανατρέψουμε το σκηνικό, να αλλάξουμε το τοπίο. Η μεγάλη πολιτική μάχη που θα γίνει είναι ανάμεσα στο δικομματισμό και στην πρόταση μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας με επίκεντρο την Αριστερά.

Μας λένε, αλλάξανε οι δημοσκοπήσεις. Ορίστε, και η τελευταία δείχνει μια αυτοδυναμία στα πλαίσια του δικομματισμού. Εμείς τους λέμε, ότι, αν μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια μια μικρή τέχνη, είναι να ανατρέπουμε τις δημοσκοπήσεις. Και δεν ξεχνάμε ότι, όταν αρχίζαμε τον αγώνα για τη διάκριση ρόλων εκκλησίας και κράτους, ήταν συντριπτικά τα ποσοστά σε σχέση με τη δικιά μας άποψη. Όταν αρχίζαμε τον αγώνα για το θέμα του δημόσιου πανεπιστημίου, ήταν συντριπτικά τα ποσοστά όσων ήθελαν το παιδί τους να μπει στο πανεπιστήμιο. Κι έτσι ας περιμένουμε.

Έχει φτάσει η στιγμή, είναι η στιγμή πια. Εμείς δεν κρινόμαστε και κρίνουμε τους εαυτούς μας από την ανταγωνιστική σύγκριση με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Όμως στις ευρωεκλογές έχει φτάσει η στιγμή στις τρεις κεντρικές θέσεις να εκφραστούν τα τρία βασικά ρεύματα που υπάρχουν στη χώρα μας;. Δηλαδή τα δύο ρεύματα του δικομματισμού. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς και να το θέλαμε σήμερα. Το συντηρητικό και το ρεύμα το οποίο εκφράζεται σήμερα από την αξιωματική αντιπολίτευση. Και μαζί το ρεύμα το οποίο ενεργοποιείται και κινείται για τη νέα κοινωνική πλειοψηφία σ΄ αυτές τις ευρωεκλογές μπορούμε να είμαστε η Τρίτη πολιτική δύναμη. Να δώσουμε τη μάχη και να το κερδίσουμε αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μας χωράει όλους όσους δεχόμαστε το πολιτικό του πρόγραμμα. Και πρέπει να έχουμε αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προχωρήσει αν όφελος δεν έχει ένας ή δύο, αλλά αν όλοι έχουμε όφελος. Επομένως -και το βγάζω σαν συμπέρασμα- δεν θα πέσουμε στην παγίδα κάποιοι να δείξουν αδιαφορία, γιατί ο υποψήφιος που εκφράζει τις αντιλήψεις τους δεν είναι σε καλή θέση. Ούτε θα πέσουμε στην παγίδα κάποιοι να δείξουν αδιαφορία διότι, εάν το αποτέλεσμα που θα φέρουμε είναι πολύ καλό, μπορεί να βγει υποψήφιος τον οποίον θεωρούν αντίθετο στις θέσεις τους. Αυτό θα ήταν παγιδευτικό, αρνητικό. Είναι όμως έξω από τις αρχές μας, την κουλτούρα μας και από τη συνείδησή μας ότι ως αριστερά εκφράζουμε και θα εκφράζουμε μια μεγάλη βεντάλια από διαφορετικά και πολυποίκιλα ρεύματα.

Επομένως σύντροφοι, δεν σας λέω ότι είναι εύκολο.. Επομένως, θα δώσουμε τη μάχη για να είναι πάλι ο Δημ. Παπαδημούλης, για να έχουμε τρεις ευρωβουλευτές με΄σα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πιστεύω ότι μπορεί. Δεν κρίνεται απ΄ όσα ακούστηκαν σήμερα εδώ μέσα η σημερινή μας συνδιάσκεψη. Δεν κρίνεται ούτε καν από το κλείσιμο που θα κάνει ο Γ. Θεωνάς. Θα κριθεί από τα αποτελέσματος. Από εκεί θα κριθεί. Κι αν έχουμε την ικανότητα να ενεργοποιήσουμε τη συμμετοχή, την αυτενέργεια, να δουλέψουμε με έμπνευση, με αλληλεγγύη, με συλλογικότητα, να προβάλουμε νέες αξίες στην κοινωνία, τότε μπορούμε να πούμε ότι η συνδιάσκεψη αυτή θα έχει σφραγίσει μια νέα θετική τομή, το νέο ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας .

Ευχαριστώ πολύ.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ

1.

Η εποχή μας είναι εποχή γενικευμένης κρίσης. Κρίσης κυρίαρχα οικονομικής. Αλλά ταυτόχρονα είναι και βαθιά κρίση αξιών, θεσμών, ιδεολογική πολιτική και κοινωνική. Και κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία: Κρίση του ίδιου του συστήματος. Κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Αφού αμφισβητούνται πλέον, όχι μόνον οι επιλογές του και τα αποτελέσματα του, αλλά και τα θεμέλια και τα βασικά στοιχεία με βάση τα οποία οικοδομείται το σύστημα αυτό. Κατά συνέπεια:

Φυσιολογικά αναδεικνύεται το αίτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού σε ριζικά διαφορετικές κατευθύνσεις.

Αυτό που ονομάζουμε Επικαιρότητα του Σοσιαλισμού.

2.

Για τη διέξοδο από την κρίση υπάρχουν ριζικά διαφορετικές προσεγγίσεις.

Οι δυνάμεις του συστήματος αναζητούν διέξοδο με τις μικρότερες δυνατές απώλειες για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Χωρίς να θίξουν τα βασικά στοιχεία, τους κεντρικούς πυλώνες του. Εμμένουν στη βασική φιλοσοφία τους:

Ιδιωτικοποίηση των κερδών – Κοινωνικοποίηση των ζημιών.

Η δική μας απάντηση έχει ως κεντρικό σύνθημα: Δε θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.

Τα κοινωνικά κινήματα και οι δυνάμεις της Αριστεράς διεθνώς αναζητούν εναλλακτικές απαντήσεις και έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη νέων συνθέσεων και συντονισμών. Αγωνίζονται όχι μόνον για να αποτρέψουν την επίθεση του κεφαλαίου, αλλά και για τομές και ρήξεις και νέο όραμα.

Αυτήν την ανάγκη εκφράζει και η πρόσφατη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και οι αναζητήσεις που γίνονται στο πλαίσιο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αυτές οι δυνάμεις μπορούν και πρέπει να συνεργαστούν.

3.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια δύναμη της Αριστεράς που μπορεί και ήδη παίζει σοβαρό ρόλο στην προώθηση αυτής της ανάγκης. Και είναι σημαντικό ότι αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς.

Ο χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ, ως ενωτικό, κινηματικό, ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό πολιτικό εγχείρημα, του επιτρέπει να παίζει αυτό το ρόλο και να έχει αυτή τη διεθνή αναγνώριση.

4.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποίησε μια διαδρομή πέντε ετών με σημαντικές κατακτήσεις, αλλά και με πολλές αδυναμίες και προβλήματα.

Στην πρωτοπορία του αντιπολεμικού κινήματος.

Στην καρδιά του Κοινωνικού Φόρουμ.

Με σταθερή παρουσία στους κοινωνικούς αγώνες.

Με σημαντική συμβολή στους αγώνες της νεολαίας και των γυναικών και στις κινήσεις πολιτών για γενικά και τοπικά προβλήματα.

Με αναντικατάστατη συμβολή στις προσπάθειες για την προστασία του περιβάλλοντος, σε όλα τα επίπεδα.

Με αξιόλογη κοινοβουλευτική παρουσία.

Οι νίκες που σημειώθηκαν σε αρκετούς τομείς, έδωσαν ενθάρρυνση και δύναμη να συνεχίσουμε μέσα σε πιο αντίξοες συνθήκες.

Στο τέλος της πρώτης πενταετίας οι κατακτήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκαν με δύο εξαιρετικά θετικά στοιχεία:

Την επεξεργασία: α) Γενικού Προγράμματος και β) Διακήρυξης για την Ε.Ε. και την Ευρώπη.

Παρά τις θεμιτές διαφορές που θα τις συζητήσουμε μετά τη Σύσκεψη, τα κείμενα αυτά διαμορφώνουν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, σε διακηρυκτικό επίπεδο, την ιδεολογική, πολιτική και εν μέρει την οργανωτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η 3^η Πανελλαδική Οργανωτική Σύσκεψη, που θα γίνει το φθινόπωρο, θα ολοκληρώσει αυτή την προσπάθεια. Αφού θα αποσαφηνίσει ζητήματα συγκρότησης, δομής και λειτουργίας.

Στην ίδια περίοδο η δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε σοβαρές αδυναμίες και προβλήματα, που απ’ ό,τι φαίνεται αποτελούν προπατορικά αμαρτήματα.

Τα πιο χαρακτηριστικά επιγραμματικά:

α. Η διγλωσσία που παρουσιάζει δημόσια και η συνεχής αμφισβήτηση της «γραμμής» του από ηγετικά του στελέχη, προκαλούν σοβαρή σύγχιση για τη στρατηγική, την ειλικρίονεια και την αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πρόβλημα παρουσιάζεται κυρίως στο ζήτημα της συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικά σχήματα. Να ξεκαθαρίσουμε ξανά τη θέση μας και αοπό αυτό το βήμα.

β. Η ασθενής κοινωνική του γείωση. Οι πολύ αδύνατοι δεσμοί των δυνάμεών του, σε όλα τα επίπεδα, με την κοινωνία και τα προβλήματά της.

γ. Η παντελής απουσία πλουραλισμού στην παρουσία του στα ΜΜΕ. Εξαφάνιση των στελεχών των άλλων, πλην ΣΥΝ, συνιστωσών από την τηλεόραση.

δ. Ο έντονος βαθμός συγκεντρωτισμού και γραφειοκρατικοποίησης της δουλειάς του. «Κόμμα» των συνιστωσών. Τα μέλη σε ρόλο παρατηρητή και διεκπεραιωτή. Απουσία ισχυρών στηριγμάτων – οργανώσεων βάσης.

ε. Φαινόμενα ηγεμονισμού. Σε ό,τι αφορά κυρίως το θέμα των εκπροσωπήσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα χαρακτηριστικά αυτά αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, εμποδίζουν την ανάπτυξη της δυναμικής του σε μόνιμη βάση και τον καταδικάζουν σε μια σισύφεια πορεία.

Παρόλα αυτά οφείλουμε να διαπιστώσουμε:

Το κατεστημένο προσπάθησε να ενσωματώσει το ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα, χαϊδεύοντάς τον με πολλούς τρόπους. Να μας κάνει συνένοχους στη διαχείριση. Έσπασε τα μούτρα του. Αντέξαμε, συντρόφισσες και σύντροφοι, σε φοβερές πιέσεις που δεχτήκαμε όλο αυτό το διάστημα.

Στη συνέχεια αναζήτησε και βρήκε εγγυήσεις στο ΠΑΣΟΚ, για και ομαλή διαχείριση στο μέλλον, ώστε να μη διευρυνθούν οι ρωγμές.

5.

Φτάσαμε στο τέρμα της πρώτης περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Της πρώτης δύσκολης διαδρομής. Μια νέα σελίδα ανοίγει.

Η σημερινή 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη και η 3^η Πανελλαδική Οργανωτική Σύσκεψη, που θα γίνει το φθινόπωρο, θα πρέπει να αποτελέσουν ένα νέο ξεκίνημα. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν. Να τις αξιοποιήσουμε. Να βάλουμε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων.

Είναι ώριμο αίτημα ο μετασχηματισμός σε βάθος του ΣΥΡΙΖΑ. Να τολμήσουμε μια ουσιαστική Επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Για έναν ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Σφιχτοδεμένο με την κοινωνία και τα προβλήματά της. Προωθητική δ/ύναμη για τη συγκρότηση μιας Νέας Κοινωνικής και Πολιτικής Πλειοψηφίας.

6.

Μετασχηματισμός και επανίδρυση σημαίνει κυρίως:

α. Συγκρότηση σε τοπική και κλαδική βάση οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

β. Ουσιαστικές διαδικασίες βάσης. Για την επεξεργασία και προώθηση πολιτικής για όλα τα ζητήματα.

γ. Κοινωνική γείωση: ενεργός συμμετοχή των μελών στα κινήματα και τους αγώνες.

δ. Όργανα σε όλα τα επίπεδα. Δημιουργικός συντονισμός τους.

ε. Ενιαία δημόσια στάση για κεντρικά ζητήματα «γραμμήας».

στ. Πλουραλισμός σε όλα τα επίπεδα

ΜΜΕ

Όργανα

Εκλογικές και άλλες εκπροσωπήσεις.

Τώρα είναι η ώρα της μάχης. Τις διαφορές μας θα έχουμε τη δυνατότητα να τις συζητήσουμε αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές.

Τα προβλήματα να συμφωνήσουμε να τα αντιμετωπίσουμε και να τα ξεπεράσουμε, μετά τις εκλογές, μέχρι την Οργανωτική Συνδιάσκεψη το φθινόπωρο.

Και να σφραγίσουμε αυτή την υπέρβαση, με τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης.

Είμαι βέβαιος. Μπορούμε να κερδίσουμε αυτή τη μάχη

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΝΤΙ ΡΙΝΑΛΝΤΙ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ 2^ΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ένα χρόνο μετά την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη ξεκινάμε τις εργασίες της δεύτερης Πανελλαδικής Σύσκεψης σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση έτσι όπως διαγράφονται οι εξελίξεις από την οικονομική κρίση και την ολομέτωπη επίθεση στον κόσμο της εργασίας, από την ολοένα και βαθύτερη σήψη του δικομματικού συστήματος, από τις αποφάσεις και τις αντιπαραθέσεις των μεγάλων και ισχυρών όπως διαφάνηκαν στις διεθνείς συνόδους του G8 και στην σύνοδο για τα 60 χρόνια του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο και τέλος από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση που θα διεξαχθεί σε αυτές τις συνθήκες, 57 μέρες πριν τις ευρωεκλογές.

Η 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη έχει να συζητήσει, αντιμετωπίσει και να καταλήξει σε δύο καίρια ζητήματα. Πρώτο το ζήτημα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερο στην πολιτική προετοιμασία του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές. Για να φθάσουμε έως εδώ έχουν πραγματοποιηθεί αρκετά πράγματα. Η επιτροπή προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, οι θεματικές επιτροπές, και οι συνελεύσεις τοπικών και κλαδικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ εργάστηκαν για την σύνταξη του προγράμματος που παρουσιάζουμε σήμερα και η Πανελλαδική Σύσκεψη θα το εμπλουτίσει ακόμα περισσότερο. Για τις ευρωεκλογές παρουσιάζουμε ένα πολιτικό πλαίσιο που έχει επεξεργαστεί η επιτροπή για την Ευρώπη της Γραμματείας και μέσα από την συζήτηση που θα διεξαχθεί στην Σύσκεψη θα αποσαφηνιστεί ακόμα περισσότερο η πολιτική γραμμή και οι στοχεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με την πορεία της Ευρώπης και την μάχη των ευρωεκλογών. Αλλά για αυτά θα αναφερθούν πολύ πιο αναλυτικά οι δύο εισηγητές για το κάθε θέμα εκ μέρους της Γραμματείας ο σ. Δήμος Τσακνιάς για το Πρόγραμμα και ο σ. Θόδωρος Παρασκευόπουλος για τα ευρωπαϊκά.

Ο χρόνος που πέρασε σημαδεύτηκε από πολύ σημαντικά γεγονότα πολιτικά – οικονομικά – κοινωνικά που επέδρασαν –δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά- και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι τα κυριότερα από αυτά;

Πρώτον η αλλαγή του συσχετισμού μέσα στο καρτέλ του δικομματισμού, η στήριξη του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου από ισχυρά κέντρα και η διαφαινόμενη πρωτιά του ΠΑΣΟΚ. Πολιτικά δηλαδή δεν έχουμε μια πανίσχυρη ΝΔ και ένα σπαρασσόμενο από αντιθέσεις ΠΑΣΟΚ και μια σχετικά εύκολη επικράτηση του Κ. Καραμανλή απέναντι στους αντιπάλους του. Δεν έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ σε κρίση και μια αντίστοιχη εύκολη είσπραξη της δυσαρέσκειας της βάσης του προς τα αριστερά και ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αλλαγή που πήρε μόνιμα χαρακτηριστικά το χρόνο που πέρασε σήμαινε την ανάγκη μιας αναδιατύπωσης της ταχτικής και της πολιτικής πραχτικής του ΣΥΡΙΖΑ αφού η προηγούμενη είχε στηριχτεί σε άλλα δεδομένα. Η πίεση που ασκήθηκε και ασκείται στον ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ήταν ισχυρή και πιθανόν να ισχυροποιηθεί και άλλο.

Δεύτερον η οικονομική κρίση που ξέσπασε από το καλοκαίρι του 2008 και συνεχίζεται χωρίς κανείς να γνωρίζει ακόμα το πραγματικό της βάθος. Όταν όμως λέγεται -και κανείς σοβαρός δεν το αμφισβητεί αυτό- ότι δηλαδή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την μεγαλύτερη συστημική δομική κρίση που γνώρισε ποτέ ο καπιταλισμός, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως μέσα στο περιβάλλον της κρίσης, όλοι οι προηγούμενοι όροι ύπαρξης – δράσης και πολιτικής συμπεριφοράς του πολιτικού πεδίου και των κοινωνικών στρωμάτων τροποποιούνται και χρειάζεται μια σχεδιασμένη και αποφασιστική παρέμβαση της Αριστεράς. Κι αν σε αυτό το γεγονός προσθέσουμε ότι είναι η πρώτη φορά που σημειώνεται τέτοια μεγάλη κρίση με απουσία σε παγκόσμιο επίπεδο ενός πόλου και μιας παρέμβασης της Αριστεράς καταλαβαίνετε πως οι συνθήκες για τη δράση μας θα είναι σε ένα βαθμό πρωτότυπες, θα ανοίγουν δρόμους και άρα προϋποθέτουν τόλμη, αποφασιστικότητα, δοκιμασία, σταθερότητα.

Τρίτο η εξέγερση του Δεκέμβρη έφερε με στοιχειακό τρόπο στην επιφάνεια την κοινωνική οργή και τον θυμό όχι μόνο της νεολαίας αλλά κύρια της νεολαίας για τα αδιέξοδα που συσσωρεύει ένα γερασμένο και σε κρίση σύστημα, για τη βαρβαρότητα, τον κυνισμό και την υποκρισία που δείχνει το κράτος και οι μηχανισμοί του απέναντι στην νέα γενιά και τους νέους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή ο Δεκέμβρης έδειξε πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν μπορεί πια να εξωθείται στο περιθώριο και στον αποκλεισμό χωρίς να αντιστέκεται και να εξεγείρεται. Κι όταν έχουμε εξεγέρσεις και ξεσπάσματα, τότε τα γνωστά κλασσικά και εικονογραφημένα που λέγαμε κάποτε, δεν λειτουργούν. Πρέπει να πάρεις θέση, πρέπει να δείξεις σε ποια όχθη στέκεσαι και να παρέμβεις. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε θέση καθαρή θέση στο πλευρό του νεολαιίστικου ξεσπάσματος και αυτό δεν άρεσε καθόλου σε όλες τις δυνάμεις που στον ένα ή στον άλλο βαθμό στηρίζουν αυτό το σύστημα κοινωνικών σχέσεων… Εμείς αισθανόμαστε περήφανοι που η Αριστερά ήταν κοντά στην εξεγερμένη νεολαία της χώρας μας!

Τέταρτο, και σε συνάρτηση με όσα είπαμε στα 3 προηγούμενα σημεία, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε μια συστηματική και συνδυασμένη επίθεση από τα άλλα κόμματα και σχεδόν όλα τα ΜΜΕ. Πολλά ισχυρά κέντρα θορυβήθηκαν από την απήχηση και την εμβέλεια που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ και κατάλαβαν καλά πως οποιαδήποτε αναστήλωση του σε κρίση δικομματισμού περνά μέσα από την αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ. Δύο επομένως είναι οι κύριοι λόγοι αυτής της επίθεσης: Πρώτο Για να λειτουργήσει το δικομματικό παιχνίδι, πρέπει να πέσει η δύναμη και η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ. Το αν θα υπάρχει ή όχι αυτοδυναμία, το αν θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα σε μια εναλλαγή χωρίς τριγμούς κλπ αυτό εξαρτάται ευθέως μέσα από την δύναμη και την δυναμική που θα επιδείξει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο η αστική τάξη όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης ζει υπό το φόβο των κοινωνικών ξεσπασμάτων και των εξεγέρσεων. Όταν λοιπόν έχει δείγματα μιας συνάντησης του πολιτικού με τις ανάγκες του πιο πληττόμενου τμήματος της κοινωνίας έχει κάθε λόγο να ανησυχεί. Όταν βλέπει ότι το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τα κινηματικά χαρακτηριστικά του κι ότι ο ριζοσπαστισμός του δεν είναι μια μόδα που ξεφτίζει, όταν σε όλα τα μικρά και μεγάλα κινήματα και αντιστάσεις συναντά τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, τότε αυτό είναι άκρως ανησυχητικό. [Αρθρο 16, περιβάλλον, Ελαιώνας, κατασχέσεις σπιτιών, Κούνεβα εργασιακές σχέσεις, λιθάνθρακας, τράπεζες, ακρίβεια, Γάζα, βάσεις κλπ]

Η συνδυασμένη και συντονισμένη επίθεση ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ που ξεκίνησε από το καλοκαίρι του 2008 και συνεχίζεται αμείωτη σε ένταση μέχρι σήμερα, είναι μια πρωτοφανής επίθεση σε αριστερό κοινοβουλευτικό κόμμα, δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο προηγούμενο σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης από το 1974 μέχρι σήμερα.

Αυτά τα τέσσερα πολύ σημαντικά πολιτικά – οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα επέδρασαν και επιδρούν στην πορεία μας. Το σοφό ρηθέν από τον Αλέκο Αλαβάνο «είμαστε όλοι υπό δοκιμή» ισχύει και για το ΣΥΡΙΖΑ συνολικά και για κάθε ένα που θέλει να συμβάλει στο εγχείρημα αυτό. Το λογικό συμπέρασμα πως τα τεστ δεν είναι καθόλου εύκολα, τα διλήμματα μεγάλα, οι αποφάσεις και οι συγκλίσεις δύσκολες, συνοδεύεται πιθανά και από τρανταγμούς που θα μπορούσαν να επιφέρουν τέτοια γεγονότα σε δυνάμεις που θέλουν να δοκιμάσουν και να δοκιμαστούν όχι στα συνηθισμένα πάνελ και τα έδρανα της Βουλής αλλά δυνάμεις που θέλουν να εκφράσουν μια νέα λαϊκή δυναμική, να ταράξουν τα βαλτωμένα νερά, να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο, να ανοίξουν νέους δρόμους, να γυρίσουν σελίδα, να ανατρέψουν το σκηνικό του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Και φυσικά υπάρχει απόσταση από το να θέλεις να τα πετύχεις όλα αυτά από το να είσαι σε θέση να τα πετύχεις!

Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ έχει αισθητήριο. Καταλαβαίνει την σοβαρότητα των καταστάσεων. Διαισθάνεται ότι πλησιάζουμε σε αποφασιστικές μάχες και επιλογές που θα κρίνουν και ολάκερη την πορεία μας. Ένα τμήμα του ανησυχεί, θα ήθελε πιο πειστικές απαντήσεις, πιο καθαρές προτάσεις. Ολόκληρος ο οργανισμός του ΣΥΡΙΖΑ επιζητά πιο αποφασιστικές δεσμεύσεις και κυρίως εφαρμογή των αποφάσεων και κατευθύνσεων που παίρνουμε. Η 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη οφείλει να εξοπλίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με τέτοια στοιχεία. Το Πρόγραμμα και το πολιτικό πλαίσιο των ευρωεκλογών και κυρίως η καθημερινή παρέμβασή μας σε όλους τους χώρους και στην κεντρική πολιτική σκηνή θα δείξουν την δυναμική που έχει το εγχείρημά μας, θα κρίνουν την πορεία μας.

Αλλά επιτρέψτε μία πιο γενική σκέψη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το γενικό του σύνθημα «αριστερά και ενωτικά» τάραξε τα νερά και αποτέλεσε μια νέα πραγματικότητα για το πολιτικό σύστημα. Η δυναμική του ήταν μεγάλη και αυτό τρόμαξε όταν είδαν ότι δεν είναι αφομοιώσιμη δύναμη. Η ίδια η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ –παρά τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αντιθέσεις και πιθανά τις μικρότητες που απαντιούνται σε όλα τα εγχειρήματα- είναι ένα γεγονός που πρέπει να εκτιμηθεί με σοβαρότητα και ψυχραιμία γιατί αποτελεί ακόμα το νέο στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης, με την έννοια ότι μόνο αυτό μπορεί να σηματοδοτήσει και να συμπυκνώσει μια διαδικασία συσπείρωσης και νικηφόρας πολιτικής παρέμβασης σε διάφορα μέτωπα και να αλλάξει τους συσχετισμούς στην κεντρική πολιτική σκηνή. Βάλτε το μυαλό σας να σκεφτεί: Μπορούμε να πείσουμε η φθορά του δικομματισμού να πάει προς τα αριστερά και πιο ειδικά προς την ενωτική ριζοσπαστική Αριστερά; Μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στα πλαίσια της Αριστεράς προς όφελος μιας ριζοσπαστικής κινηματικής ανοικτής μετασχηματιστικής αριστεράς και σε βάρος μιας σεχταριστικής, δογματικής, αντικινηματικής, ασάλευτης πτέρυγας; Μπορούμε να κατοχυρώσουμε μια δύναμη που θα παίζει πιο κεντρικό, πιο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου;

Μπορούμε σύντροφοι και συντρόφισσες και έχει τεράστια αξία η ίδια η ύπαρξη αυτού του εγχειρήματος. Ενός πρωτότυπου ενωτικού εγχειρήματος της αριστεράς που δεν είναι μια εκλογική ομπρέλα αλλά απαντά σε βαθύτερες ανάγκες και διεργασίες της ελληνικής κοινωνίας. Και τέλος –αλλά όχι μικρότερο παρά το ότι το ξεχνάμε συχνά- το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρει και επηρεάζει πολλές δυνάμεις της Αριστεράς στην Ευρώπη. Πρόσφατα στο Στρασβούργο αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ πήρε μέρος σε μια συνάντηση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, όπου πέρα από άλλους σχηματισμούς υπήρχαν και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα στην Γαλλία και το Μπλόκο της Αριστεράς της Πορτογαλίας και σας διαβεβαιώνω πως το ενδιαφέρον όλων ήταν μεγάλο και ειλικρινές. Έχουμε να μάθουμε πολλά από όλες τις διαδικασίες και εκδοχές της ευρωπαϊκής αριστεράς αλλά έχουμε και να δώσουμε με το παράδειγμά μας και τη στάση μας την συνεισφορά μας. Αυτά μην τα ξεχνάμε.

Φυσικά στα πλαίσια ενός ανοίγματος της 2^ης Πανελλαδικής Σύσκεψης δεν μπορεί κανείς να αποφύγει ορισμένα απολογιστικά στοιχεία. Και εμείς, επειδή είμαστε μια διαφορετική αριστερά, ξέρουμε και μπορούμε να συζητάμε πιο ανοικτά πιο θαρρετά τα λάθη και τις αδυναμίες μας.

Όπως προαναφέραμε ήταν μια δύσκολη χρονιά και θα δοκιμαζόμασταν όλοι στην αντιμετώπισή της. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ήμασταν έτοιμοι πολιτικά – ιδεολογικά και οργανωτικά να αντιμετωπίσουμε όλα τα θέματα που τέθηκαν και αυτό σε ένα βαθμό είναι φυσιολογικό. Το κύριο και βασικό ζήτημα είναι ότι θα μπορούσαμε να είμαστε σε καλύτερη κατάσταση και να εκφράζαμε ένα μεγάλο ρεύμα και μια έντονη δυναμική.

Δεν αξιοποιήσαμε, δεν σταθήκαμε ικανοί να απαντήσουμε στην τεράστια «ζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ» που εκφράστηκε πέρσι τέτοιο καιρό. Δεν αξιοποιήσαμε τον ενθουσιασμό και την όρεξη που έδειξε ένα μεγάλο δυναμικό της Αριστεράς, αλλά και του σοσιαλιστικού χώρου, που είδε το εγχείρημα αυτό με ιδιαίτερη θέρμη και ήθελε να πάρει μέρος σε αυτό.

Το να χάνεται ή να αφήνεται να εξατμιστεί μια τέτοια δυνατότητα δεν είναι μικρό πράγμα, χωρίς αντίτιμο. Πώς θα μπορούσε να είχε γίνει αυτό; Με δύο τρόπους και με τον συνδυασμό των τρόπων αυτών: α) με την εφαρμογή των αποφάσεων της 1^ης Πανελλαδικής Σύσκεψης και β) με την ανάληψη τολμηρών πρωτοβουλιών για την υποδοχή του κόσμου που ήθελε να έρθει στο ΣΥΡΙΖΑ και την πραγματική συγκρότηση των επιτροπών – συνελεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ παντού.

Αυτά δεν έγιναν. Υπάρχει ένα και μόνο παράδειγμα που δείχνει πολλά πράγματα για την στασιμότητα που δείξαμε σε αυτούς τους τομείς: Η απόφαση για πλουραλιστική εκπροσώπηση στα ΜΜΕ. Σε πολλές συνελεύσεις για τα 15 σημεία όπως και για το πρόγραμμα διαπιστώνει κανείς το θυμό και την οργή (αλλά και το κυριότερο την απογοήτευση ενός κυρίως ανένταχτου δυναμικού) για το ζήτημα αυτό.

Εδώ όμως υπάρχει ένα σοβαρότατο ζήτημα για έναν πολιτικό οργανισμό: Οι αποφάσεις που παίρνονται πρέπει να εφαρμόζονται. Γιατί η αξιοπιστία ενός πολιτικού οργανισμού κρίνεται από το αν τα λόγια (κείμενα – αποφάσεις κλπ) γίνονται πράξη ή όχι.

Η μη εφαρμογή της απόφασης ειδικά για τα ΜΜΕ τραυμάτισε σε σημαντικό βαθμό την εικόνα και την φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ακύρωνε στην πράξη το ενωτικό και πλουραλιστικό του χαρακτήρα και γιατί πολλές από τις θέσεις και απόψεις που διατυπώνονταν δεν έκφραζαν το ΣΥΡΙΖΑ. Τα όρια ανάμεσα στον ΣΥΝ μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ σαν αυτοτελές εγχείρημα έγιναν δυσδιάκριτα για να φθάσουμε να είναι σχεδόν αποδεκτό το κακόγουστο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι όμως κλαδεύουμε οι ίδιοι το κλαδί στο οποίο καθόμαστε…

Η 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη πρέπει να επαναβεβαιώσει την ανάγκη να εφαρμόζονται οι αποφάσεις και ειδικά αυτές που έχουν σχέση με την φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ και τα ΜΜΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι όχημα προσωπικής προβολής μέσα από τα ΜΜΕ διαφόρων στελεχών, ούτε επιτρέπεται να αποκλείονται από αυτά συνιστώσες και δυνάμεις που δεν ανήκουν σε έναν χώρο.

Εδώ και τώρα να μπει τέρμα σε αυτήν την πραχτική. Να λυθεί το πρόβλημα όπως λύθηκε και ο γόρδιος δεσμός, άμεσα και αποφασιστικά. Το απαιτεί ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ, το απαιτούν οι συριζίτες και οι συριζίτισες. Κι όχι μόνο αυτό. Δεν φτάνει σήμερα να επιλυθεί το θέμα της εκπροσώπησης του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ. Έχουμε ανάγκη και θα εφαρμόσουμε μια σειρά από άλλα που ήδη έχουν αποφασιστεί στην γραμματείας: περιοδικού διαλόγου και ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, πανελλαδικά συντονιστικά κάθε 2-3 μήνες, εβδομαδιαία δίωρη εκπομπή του ΣΥΡΙΖΑ ενημέρωσης και προβληματισμού, χρησιμοποίηση του τύπου που διαθέτουν οι συνιστώσες για σελίδες του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά στην πορεία μέχρι την 3^η Πανελλαδική Σύσκεψη πρέπει να έχουν ήδη εφαρμοστεί. Όμως τα προβλήματα που διαφάνηκαν στην πορεία ήταν περισσότερα και πιο σύνθετα. Δεν είναι εύκολο να συμπορευτούν 11-12 συνιστώσες και χιλιάδες ανένταχτοι μαζί, δεν είναι εύκολο να επιλυθούν ζητήματα μεγάλων ανισομετριών πολλών λογιών μέσα στα πλαίσια ενός κοινού εγχειρήματος. Έτσι στην πράξη υπήρχαν πολλά κέντρα αποφάσεων και εκφώνησης πολιτικής γραμμής. Κοινοβουλευτική Ομάδα, δύο πρόεδροι, γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, καθοδηγήσεις των κομμάτων που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρητικά και μόνο θεωρητικά η Γραμματεία ήταν το αποφασιστικό όργανο, στην πράξη όμως με μεγάλη δυσκολία θα έπαιζε έναν συντονιστικό ρόλο.

Κωδικά, επομένως, τα βασικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ

Η μη επίλυση της αντίθεσης ανάμεσα στην μεγάλη εμβέλεια και την ισχνή οργανωτική του συγκρότηση

Η αμφισημία γύρω από την κεντρική γραμμή του με δηλώσεις, προτάσεις ή και πράξεις διαφόρων τμημάτων του.

Η ακύρωση των βασικών χαρακτηριστικών του εγχειρήματος μέσα από την μη εκπροσώπηση όλων των πλευρών του ειδικά μέσα από τα ΜΜΕ

Η αδυναμία ή η έλλειψη να παρθεί μια μεγάλη πρωτοβουλία – καμπάνια που να υποβοηθά την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα μέσα στην κρίση και την γείωση , το ρίζωμα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ πανελλαδικά

Πρέπει να αντιμετωπιστούν με μεγάλη σοβαρότητα το επόμενο διάστημα κι ιδιαίτερα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Λέγοντας αυτά δεν ακυρώνονται διόλου τα βήματα που έγιναν ούτε μικραίνει τη σημασία τους. Το ότι παίρνουν μέρος στην γραμματεία οι σ. Αλαβάνος και Τσίπρας είναι ένα σημαντικό βήμα στην αναβάθμιση της γραμματείας. Το ότι γίνονται συχνές συναντήσεις και συζητήσεις ανάμεσα στην ΚΟ και την Γραμματείας και αυτό είναι θετικό. Το ότι συντάχθηκε κανονισμός λειτουργίας της ΚΟ και καθορίστηκαν πιο συγκεκριμένα οι σχέσεις της με την Γραμματεία είναι κι αυτό θετικό, παρόλο που η σύνταξη έγινε αμέσως μετά την αστοχία 4 βουλευτές μας να μην παραστούν στην επικύρωση της Ευρωσυνθήκης αρνούμενοι να ψηφίσουν κατά όπως είχε αποφασίσει η ΚΟ και η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς ρητορικές εξιδανικεύσεις και απλοποιήσεις και μέσα από συγκεκριμένα βήματα που παίρνουν υπόψη τους ανισομετρίες και προβλήματα, ωριμάζουν οι συνθήκες να ανοίξει οργανωμένα η συζήτηση για το οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ, ωριμάζουν οι συνθήκες για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ που λειτουργεί και δραστηριοποιείται πιο ενιαία και πιο συντονισμένα. Για αυτό και έχει καθοριστεί στην Γραμματεία και η Πανελλαδική Σύσκεψη θα επικυρώσει με τις αποφάσεις η 3^η Πανελλαδική Σύσκεψη να έχει σαν θέμα την οργάνωση και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η σύσκεψη αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στους επόμενους 6 μήνες και πάντως παίρνοντας υπόψη και τις πολιτικές εξελίξεις. Για το λόγο αυτό αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα ανοίξει η συζήτηση για το ζήτημα αυτό.

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Στο μακρινό Μπελέμ του Αμαζονίου διεξήχθη πριν λίγο καιρό το παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Πέρα από τα κινήματα που ήταν παρόντα με ιδιαίτερα σημαντική παρουσία του ιθαγενικού στοιχείου, σε μια συνάντηση πήραν μέρος και 4 πρόεδροι χωρών της Λατινικής Αμερικής. Ο Λούλα δεν καλέστηκε σε αυτήν και αυτό είναι σημαδιακό: Πήραν μέρος ο Ραφαέλ Κορέα, πρόεδρος του Εκουαδόρ, ο Φερνάντο Λούγκο, πρόεδρος της Παραγουάης, Έβο Μοράλες, πρόεδρος της Βολιβίας, και ο Ούγκο Τσάβες, πρόεδρος της Βενεζουέλας. Το “μπλοκ της νοτιοαμερικάνικης πραγματικής Αριστεράς” που εκπροσωπούν οι πρόεδροι τεσσάρων χωρών (Βολιβία, Βενεζουέλα, Παραγουάη, Εκουαδόρ) ζητά μια μεγαλύτερη συστράτευση των κινημάτων στην πορεία οικοδόμησης του “μετα-νεοφιλελεύθερου κόσμου” και όλα θα κριθούν από την επιτυχία αυτής της πορείας.

Ο Ραφαέλ Κορέα μεταξύ άλλων είπε: «Είναι ώρα να αντιπαραθέσουμε στο νεοφιλελευθερισμό, το Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Τι είναι ο Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα; Είναι μια σειρά καθηκόντων: παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, σχεδιασμός, κυριαρχία της ανθρώπινης εργασίας επί του κεφαλαίου, αξία χρήσης πιο σημαντική από την ανταλλακτική αξία, οικολογικά καθήκοντα, ισότητα των φύλων, ισονομία και δικαιώματα για τους αυτόχθονες λαούς, αυτοκριτική, πίστη ότι δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές, πίστη ότι ο Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα δεν είναι μοναδικός, ούτε στατικός. Δεν πιστεύουμε σε δόγματα, ούτε σε φονταμενταλισμούς.

Αντιπροτείνουμε το “να ζούμε καλύτερα”, με σκοπό να φέρουμε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους πιο φτωχούς του πλανήτη, και να δημιουργήσουμε μια νέα αντίληψη περί ανάπτυξης. Όμως, για να υλοποιήσουμε το Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, πρέπει να εμβαθύνουμε ακόμα μερικές πρωτοβουλίες μας και να προχωρήσουμε την ενοποίησή μας: την Τράπεζα του Νότου, το Ταμείο του Νότου, την Petrosur, την UNASUR, τη δημιουργία κοινού νομίσματος.

Περισσότερη ενοποίηση σημαίνει εγγύηση για τις διαδικασίες αλλαγής και προόδου των χωρών μας».

Ενώ ο Φερνάντο Λούγκο, πρόεδρος της Παραγουάης τόνισε:

«Μερικές φορές μου λένε πως πρέπει να έχουμε υπομονή. Εγώ αντιλέγω πως στη Λατινική Αμερική, μετά από τόσο καιρό βασάνων και αδικιών, αυτό που πρέπει να μας διακατέχει είναι η ανυπομονησία. Γιατί ανυπομονούμε να φτιάξουμε επιτέλους τη Λατινική Αμερική που θέλουμε».

«Μιλάει ο μύθος» καθόλου για μας ή όλα αυτά μας κρατούν παγερά αδιάφορους γιατί βρισκόμαστε στην Γηραιά Ήπειρο και οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές;

Τελειώνοντας συντρόφισσες και σύντροφοι

Στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ θέτω δύο ερωτήματα που νομίζω ότι απασχολούν και πρέπει να απαντιούνται κάθε μέρα κάθε στιγμή και όταν μπαίνουν. Είναι ευχαριστημένος κάθε συριζίτης και συριζίτισα από τον ΣΥΡΙΖΑ; Και το δεύτερο: Είναι ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ για τους εργαζόμενους την νεολαία, την Αριστερά;

Αυτά τα δύο ερωτήματα μας οδηγούν στις ανάγκες που υπάρχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ της επόμενης μέρας, για τον ΣΥΡΙΖΑ των αγώνων και των αντιστάσεων, για τον ΣΥΡΙΖΑ σαν εγχείρημα για να γίνει η Αριστερά ανεξάρτητη από το δικομματισμό δύναμη και σε πραγματική αντιπαράθεση με αυτόν, για την ύπαρξη μιας αριστεράς που θα πρωταγωνιστεί όχι μόνο στις κεντρικές εξελίξεις αλλά θα είναι κοντά και θα συνδέεται με τις ανάγκες και τους πόθους των από τα κάτω, που θα είναι αντισυστημική δύναμη που θα δείχνει με την γραμμή της, το ήθος της, την πράξη της ότι η χρεοκοπία του καπιταλισμού και του δικομματισμού πρέπει να αντικατασταθούν από άλλα, από καινούργια πράγματα!

Είμαστε ευχαριστημένοι με την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε ευχαριστημένοι με την παρουσία του στους μικρούς και μεγάλους αγώνες σε όλη τη χώρα. Πασχίζουμε να δείξουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την πιο χειροπιαστή την πιο ρεαλιστική ελπίδα για τους εργαζόμενους, ότι είναι ένα ελπιδοφόρο εγχείρημα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

 

Επιτρέψτε μου μια κάπως προσωπική υπόμνηση μπροστά σε όλο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν συντονιστής της γραμματείας προσπάθησα όσο μπορούσα να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να επιτευχθεί λειτουργία και ο συντονισμός του. Τίποτα από όσα έκανα δεν ήταν αυθαίρετο και πάντα μετά από συζήτηση και αποφάσεις της γραμματείας. Το αναφέρω γιατί διάφορα ταμ-ταμ μιας ειδικής «ενημέρωσης» θέλουν να παρουσιάζουν αλλιώς τα πράγματα. Για τους απαιτητικούς υπάρχουν πάντα όλα τα πρακτικά των συνεδριάσεων της γραμματείας. Αλλά αυτή η επαλήθευση ή διάψευση όσων υποστηρίζω δεν έχει και τόση σημασία γιατί έχουμε άλλα πολύ πιο σοβαρά θέματα όλοι να ασχοληθούμε. Μέχρι τη πραγματοποίηση της 3^ης Πανελ. Σύσκεψης αποφασίσαμε να υπάρχει μια μεταβατική λειτουργία του συντονιστικού της γραμματείας και επόμενος συντονιστής θα είναι ο σ. Γιάννης Θεωνάς. Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα μέλη της γραμματείας για την συνεργασία που είχα μαζί τους καθώς κι όλα μέλη των τοπικών κλαδικών των θεματικών επιτροπών.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Απέναντι σε όλες τις Κασσάνδρες που πολεμούν αυτό το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ απαντάμε: Όποια και αν είναι η πορεία, τα υλικά ίχνη που ήδη έχει αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν πραγματικότητα, σαν ανάγκη, σαν ελπίδα καταγράφονται στις υπαρκτές δυνατότητες και παρακαταθήκες για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι μια τεράστια συνεισφορά για την Αριστερά που έχουμε ανάγκη.

Οι 3 μέρες των εργασιών μας εδώ, εύχομαι να είναι αποδοτικές, χρήσιμες και μεστές. Στις 55 μέρες που θα απομένουν για τις ευρωεκλογές να δώσουμε ένα άλλο μήνυμα ελπίδας και αντίστασης στους εργαζόμενους και τη νεολαία και να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Για να μπορέσουμε από τις 8 Ιουνίου από καλύτερες θέσεις πιο ώριμοι, πιο εξοπλισμένοι πολιτικά να ανταποκριθούμε στα δύσκολα καθήκοντα που έτσι κι αλλιώς έρχονται.

Η φράση της Ρόζας Λούξεμπουργκ: «Οι καινούργιοι καιροί θέλουν όμως και καινούργια τραγούδια» διατηρεί όλη τη σημασία της και για το εγχείρημά μας! Καινούργια τραγούδια σύντροφοι και συντρόφισσες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, το ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται!

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΣΑΚΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΑΜΜΑ

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

Πριν από 13 μήνες η α΄ Πανελλαδική Σύσκεψη έδωσε την εντολή στη Γραμματεία να προχωρήσει στην παραπέρα επεξεργασία μιας προοδευτικής αριστερής λύσης στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας και στο βάθαιμα των προγραμματικών επεξεργασιών του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαμόρφωση ενός πολιτικού σχεδίου που θα συνδέει τη εναλλακτική πολιτική μας πρόταση με το στρατηγικό μας στόχο, το σοσιαλισμό. Με δυό λόγια να προχωρήσουμε στη διαμόρφωση μέσα από τις ευρύτερες συλλογικές διαδικασίες του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό κάναμε. Όχι εύκολα. Όχι χωρίς δυσκολίες. Όχι χωρίς αντιπαραθέσεις. Όμως τελικά τα καταφέραμε. Το σχέδιο Προγράμματος που έχετε στα χέρια σας συζητήθηκε ήδη στις νομαρχιακές, τις τοπικές και κλαδικές συνελεύσεις, καθώς και σε θεματικές επιτροπές.

Το κείμενο αυτό που έρχεται στη Σύσκεψη με ευθύνη της Γραμματείας μετά από πρόταση της Επιτροπής Προγράμματος, είναι πράγματι αποτέλεσμα μιας μεγάλης συλλογικής προσπάθειας των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Στη διαμόρφωσή του συνέβαλαν οι εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες των ομάδων εργασίας και των θεματικών επιτροπών. Η «συμβολή του ΣΥΝ για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», το σημαντικό, όσο και ογκώδες αυτό κείμενο, οι παρατηρήσεις, αλλά και οι αντιρρήσεις συνιστωσών συνέβαλαν καθοριστικά και δημιουργικά στην τελική σύνθεση.

Με το πρόγραμμα αυτό δεν ισχυριζόμαστε ότι ανακαλύψαμε τις λύσεις για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων. Κάνουμε όμως ένα αποφασιστικό προωθητικό βήμα δέσμευσης όλων μας, το οποίο έχει τεράστια σημασία για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτον γιατί η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζεται μόνο στην άρνηση του νεοφιλελευθερισμού και του δικομματισμού αλλά αποχτά νέο περιεχόμενο με τη διαμόρφωση θετικού εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου, που μπορεί να αποτελέσει τη βάση μιας νέας αγωνιστικής πολιτικής και κινηματικής συσπείρωσης για μεγάλες αλλαγές στην προοπτική του σοσιαλισμού.

Δεύτερο γιατί το Πρόγραμμα δεν είναι προϊόν σχεδιαστικών φαντασιώσεων, αλλά αποτυπώνει την συλλογική προσπάθεια κατανόησης των αντικειμενικών τάσεων της κοινωνικής πραγματικότητας και διατυπώνει προτάσεις και στόχους ώριμων αλλαγών που μπορούν να υποστηριχθούν και να κατακτηθούν από ευρύτατες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.

Τρίτο γιατί με το πρόγραμμα επιδιώκουμε να συνδέσουμε το προοδευτικό πολιτικό κίνημα των εργαζομένων με τους κοινωνικούς αγώνες σ΄ ένα ενιαίο ρεύμα αντίστασης, διεκδίκησης και πολιτικής προοπτικής. Σ ΄ένα ρεύμα που θα απελευθερώσει την αυτενέργεια των εργαζόμενων απ΄ τα ζητήματα της καθημερινότητας μέχρι την μεγάλη πολιτική.

Τέταρτο γιατί στο επίκεντρο των προγραμματικών θέσεων βρίσκεται ο εργαζόμενος άνθρωπος και οι ανάγκες του. Και αυτό αποτελεί την βασική εγγύηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινείται και θα δρα με γνώμονα αποκλειστικά τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Ίσως ορισμένοι να διερωτηθούν: Μήπως είναι νωρίς; Ή, ακόμα, μήπως δεν είναι τώρα η ώρα, εν μέσω κρίσης, να καταλήξουμε σ΄ ένα προγραμματικό κείμενο;

Δεν είναι νωρίς, σύντροφοι, κάθε άλλο! Γιατί δεν επιδιώκουμε ένα πρόγραμμα για την ιστορία. Θέλουμε ένα πρόγραμμα για τις ανάγκες του κινήματος, για τις ανάγκες του ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι μπορεί να έχει ελλείψεις, παραλήψεις ακόμα και λάθη. Αυτό δεν πρέπει να μας τρομάζει. Ιδιαίτερα σ ΄ότι αφορά το δεύτερο μέρος του προγράμματος, τις θέσεις δηλαδή για τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων και της χώρας, είναι αυτονόητο ότι θα βρίσκονται υπό διαρκή έλεγχο και επεξεργασία. Αλλά και το κυρίως πρόγραμμα, η εναλλακτική μας πρόταση, δεν είναι δόγμα.

Ούτε είναι σωστή η αντίληψη ότι εν μέσω κρίσης είναι πολυτέλεια να διαμορφώνουμε πρόγραμμα προοπτικής. Πράγματι, η συζήτηση για τις προγραμματικές θέσεις μας γίνεται σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για τους εργαζόμενους και τον τόπο. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια σφραγίζουν την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Όμως ακριβώς σε τέτοιες συνθήκες, τα «15 σημεία», οι άμεσοι στόχοι πάλης μας, δεν είναι αρκετά. Τώρα ακριβώς είναι η ώρα η ριζοσπαστική αριστερά να διατυπώσει με τον πιο καθαρό και κατηγορηματικό τρόπο τις θέσεις της όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για το αύριο του λαού και του τόπου.

Εμείς θεωρούμε ότι απέναντι στη δημοκοπία της δήθεν υπεύθυνης πολιτικής συμπεριφοράς πραγματικά υπεύθυνη συμπεριφορά είναι να καταγγελθούν αποφασιστικά οι πολιτικές και οι αντιλήψεις που οδήγησαν στη σημερινή κρίση.

Να αποδοθούν οι ευθύνες στις πολιτικές δυνάμεις του δικομματισμού, που υπηρέτησαν πιστά τις καταστροφικές για τους εργαζόμενους και τη χώρα νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Αυτοί εκχώρησαν τη δημόσια περιουσία, το δημόσιο πλούτο σε μια μικρή ομάδα τραπεζιτών, που ακόμα και σήμερα στις συνθήκες της μεγάλης κρίσης δεν εμφανίζουν ζημίες αλλά μείωση κερδών.

Αυτοί είναι, που αντί να ενισχύσουν το εισόδημα των εργαζομένων, την αύξηση της απασχόλησης, και να βοηθήσουν τους αγρότες και τις μικρές επιχειρήσεις να σταθούν στα πόδια τους, διοχετεύουν δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Και για ποιο λόγο;

Για να συνεχίζουν να απομυζούν και το τελευταίο ευρώ των δανειοληπτών…

Για να συνεχίσουν να στραγγαλίζουν τη ρευστότητα και να οδηγούν την πραγματική οικονομία, πριν απ’ όλα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σε ασφυξία…

Είναι φανερό ότι χρειάζεται ν’ αποδείξουμε ότι αυτοί που προκάλεσαν την κρίση είναι οι πλέον ακατάλληλοι για να οδηγήσουν στο ξεπέρασμα της έτσι ώστε να μη φορτωθούν τα βάρη γι΄ αυτό και πάλι οι εργαζόμενοι.

Γι΄ αυτό ως ριζοσπαστική Αριστερά έχουμε υποχρέωση να προβάλουμε τη δική μας εναλλακτική πολιτική.

Κι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που κατατέθηκε για συζήτηση.

Στο επίκεντρο των προγραμματικών επεξεργασιών δε μπορεί λοιπόν παρά να βρίσκεται το ζήτημα της κρίσης.

Έχουμε αναλύσει συστηματικά το πώς και γιατί η χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2006 έχει μετατραπεί σε παγκόσμια οικονομική κρίση, σε γενικευμένη δομική κρίση του καπιταλισμού.

Καπιταλισμός και κρίση είναι σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα γεννάει τις κρίσεις. Η παραγωγή στον καπιταλισμό δεν αναπτύσσεται σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας και με σκοπό να τις ικανοποιεί, αλλά με κριτήριο τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Τίποτα δεν παράγεται αν δεν υπάρχουν κάποιοι να το αγοράσουν στην κατάλληλη τιμή.

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ενώ αρχικά θεωρήθηκε ως προϋπόθεση για την απρόσκοπτη ανάπτυξη και επέκταση του καπιταλισμού, στην πραγματικότητα ξεσκέπασε τις ρωγμές και τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του καπιταλιστικού κόσμου, που είχαν συγκαλυφθεί απ΄ τον ψυχρό πόλεμο.

Μετά την δεκαετία του ΄70, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της πλήρους απελευθέρωσης των αγορών και της ιδιωτικοποίησης των πάντων, το κεφάλαιο εισέβαλε ορμητικά στη σφαίρα των δημόσιων συλλογικών αγαθών σε πρωτοφανές εύρος και βάθος.

Μετέτρεψε έτσι και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων σε αντικείμενο άγριας κερδοσκοπίας, με αποτέλεσμα μια τεράστια αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου σε βάρος της εργασίας και μια πρωτοφανή συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και των δημόσιων συλλογικών αγαθών.

Η κατάσταση αυτή, με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τις ακραίες μορφές κοινωνικής πόλωσης, τις πολεμικές επεμβάσεις και τις περιβαλλοντικές κρίσεις και καταστροφές με μεταβαλλόμενη τη θερμοκρασία του πλανήτη, διαμορφώθηκε σε συνθήκες ανατροπής των όρων της ταξικής πάλης υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων τάξεων σ΄ όλο τον κόσμο.

Πιο συγκεκριμένα:

α) Απ΄ τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 και μετά είχαμε μια σοβαρής κάμψη του εργατικού κινήματος στην Ευρώπη,

β) οι σοσιαλιστικές ιδέες υποχώρησαν απότομα ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και

γ) η επιρροή των νεοσυντηρητικών ιδεολογημάτων και των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού βρήκαν πρόσφορο έδαφος σε ευρύτατες κοινωνικές δυνάμεις, ακόμα και σε τμήματα της αριστεράς.

Γνωρίζουμε ότι η κρίση έχει πλήξει όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναδεικνύοντας το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που θεσμοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις μετέπειτα συνθήκες.

Έχει όμως ιδιαίτερη σημασία να υπογραμμίσουμε πρώτον ότι η επιβολή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. των νεοφιλελεύθερων δογμάτων επιβλήθηκε από απ΄ τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, δηλαδή την ευρωπα¨κή σοσιαλδημοκρατία και την ευρωπαϊκή δεξιά και δεύτερο ότι παρά την κρίση συνεχίζουν στην ίδια γραμμή.

Έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. εφαρμόζουν ακραία αντεργατικά προγράμματα. Προωθούν αυταρχικά μέτρα για να αντιμετωπίσουν την ογκούμενη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και γενικά επιχειρούν με κάθε τρόπο αφενός να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και αφετέρου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.

Η κρίση στη χώρα μας μπορεί να έχει μεγαλύτερο βάθος και διάρκεια από ό,τι σε άλλες χώρες. Γιατί εκτός απ΄ το ότι, όπως και οι άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε., υιοθέτησε πλήρως το σαθρό και ευάλωτο σε βαθιές κρίσεις νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο στηρίχθηκε σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο δανεισμό του δημοσίου, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων σε πρωτοφανή επίπεδα, η οικονομική δομή της είναι ευάλωτη και για τους παρακάτω λόγους:

α) Η παραγωγική της βάση της ελληνικής οικονομίας είναι ισχνή και τα διαρθρωτικά της ελλείμματα τεράστια καθώς στηρίχθηκε σε τομείς όπως από ο τουρισμός, η ναυτιλία και η οικοδομή, κλάδοι που πλήττονται πρώτοι και με ιδιαίτερη ένταση απ΄ την κρίση.

β) Το πιο ισχυρό τμήμα του ελληνικού κεφαλαίου, οι τράπεζες, αλλά και άλλες μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις, με την επέκτασή τους στα Βαλκάνια, τη νοτιοανατολική Ευρώπη είναι εκτεθειμένες στην κρίση, που σ΄ αυτές τις περιοχές εκδηλώνεται με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο.

Δυο δρόμοι υπάρχουν, μιλώντας σχηματικά, για την έξοδο απ΄ την κρίση. Ο πρώτος είναι η διέξοδος απ΄ τα πάνω, με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου και με ακόμα μεγαλύτερη αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε όφελος του. Ο δεύτερος είναι η αντιμετώπιση της κρίσης απ΄ τα κάτω και αριστερά σε όφελος των άμεσων συμφερόντων και του μέλλοντος των εργαζομένων. Οι κυρίαρχες δυνάμεις, διαθέτοντας στο μεγάλο κεφάλαιο «πακέτα» δεκάδων δις που προέρχονται από τη φορολογία κυρίως της μισθωτής εργασίας και καταφεύγοντας για πρώτη φορά τόσο μαζικά στην εφαρμογή όλης της γκάμας των εργασιακών σχέσεων που προέκυψαν μέσω της ελαστικοποίησης της εργασίας, πιέζουν για λύσεις που προετοιμάζουν μια νέα φάση κοινωνικής και πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. Ενώ ευνοούν και αξιοποιούν τις εκρήξεις της τυφλής και καταστροφικής βίας και της τρομοκρατίας, ενισχύοντας παράλληλα τον κρατικό αυταρχισμό.

Για την αριστερά, αντίθετα, ο δρόμος είναι συγκεκριμένος και σαφής. Στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ περιγράφουμε τη φιλοσοφία και τα βασικά στοιχεία της εναλλακτικής μας πρότασης. Εμείς μιλάμε για την προτεραιότητα των κοινωνικών αναγκών έναντι του κέρδους. Προτείνουμε μια προοπτική διεξόδου από την κρίση που θα απαντά στα συγκεκριμένα προβλήματα που μπαίνουν κάθε φορά διεκδικώντας άμεσα μέτρα αντιμετώπισης των συνεπειών της υπέρ των εργαζόμενων στο πλαίσιο ενός γενικότερου πολιτικού σχέδιου. Και με όρους που θα αντιτίθενται τόσο στις προσπάθειες ενίσχυσης των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων και πολιτικών, όσο και στις προσπάθειες ανασυγκρότησης του καπιταλιστικού συστήματος συνολικότερα.

Δηλαδή με όρους που τελικά θα αμφισβητούν το πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Γι΄ αυτό η πρόταση της Αριστεράς δεν μπορεί να αρκείται σε διορθωτικές προτάσεις στα μέτρα και τις μορφές παρέμβασης που προωθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις του κεφαλαίου.

Ούτε να αξιώνει μόνο τη διεύρυνση του κράτους, που δήθεν θα «ρυθμίσει» ή θα «εξυγιάνει» τις δυνάμεις της αγοράς και θα καταστήσει τον καπιταλισμό «ηθικότερο».

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά, με σαφή οριοθέτηση από λογικές κεντροαριστεράς και συνδιαχείρισης του συστήματος, οφείλει να συγκροτεί τον εαυτό της,

Α) ως ισχυρή δύναμη πολύμορφης κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης και

Β) ως πόλο επεξεργασίας και προβολής πειστικών εναλλακτικών προτάσεων και πολιτικής, που θα συμβάλουν στη συγκρότηση μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, που θα δρα σε όφελος των συμφερόντων των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Γι΄ αυτό η πρόταση της Αριστεράς οφείλει να απαντήσει συγκεκριμένα σε όλα τα ζητήματα που αφορούν στην κρίση ανοίγοντας, ταυτόχρονα, τη συζήτηση για τις αλλαγές στο κράτος και για την προοπτική μιας διαφορετικής οργάνωσης της κοινωνίας.

Αυτές οι απαιτήσεις σήμερα γίνονται επιτακτικές επειδή η κρίση που βιώνουμε δείχνει με τον πιο σαφή και ξεκάθαρο τρόπο, ότι οι προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες έχουν εξαντλήσει για το προβλέψιμο μέλλον την ικανότητά τους να επιβιώνουν χωρίς να συμπιέζουν διαρκώς τις συνθήκες ζωής και εργασίας των πληθυσμών τους. Και στις πιο αναπτυγμένες μορφές του ο καπιταλισμός δεν μπορεί πια να αποφέρει και κέρδος και βελτιούμενες συνθήκες ζωής και εργασίας.

Η διαπίστωση αυτή πρακτικά σημαίνει ότι:

Πρώτον, κεντρική σημασία στο πρόγραμμά μας πρέπει να έχουν οι στόχοι που συμβάλουν στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων,

Δεύτερο, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα όρια του καπιταλισμού και τις προοπτικές του κινήματός μας.

Αν συμφωνούμε ότι το μοναδικό όριο στον καπιταλισμό είναι η διατήρηση της εκμετάλλευσης, η διατήρηση του κέρδους, μολονότι σήμερα πρέπει να δώσουμε άμεση προτεραιότητα στην πάλη για την αντιμετώπιση των άμεσων συνεπειών της κρίσης για τους εργαζόμενους, ως βασικό και μακροπρόθεσμο θεωρητικό καθήκον για την αριστερά παραμένει η ανάγκη να σκεφτεί γύρω απ΄την δυνατότητα εναλλακτικών μηχανισμών για τη ρύθμιση της κοινωνικής παραγωγής και της οργάνωσης της κοινωνίας.

Να αναζητήσει πειστικές απαντήσεις σε συγκεκριμένα αλλά και θεμελιώδη ζητήματα όπως: Η παραγωγή και η διανομή του πλούτου, η κατανάλωση, η προστασία του περιβάλλοντος, η παραγωγή της γνώσης προς όφελος της κοινωνίας. Ο δημόσιος χώρος και τα συλλογικά αγαθά. Η διαφύλαξη της ατομικότητας και της ιδιαιτερότητας, η κοινωνική χειραφέτηση. Η οργάνωση της δημοκρατίας και των θεσμών. Η ολόπλευρη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων στη διαμόρφωση του τρόπου ζωής τους κ.α.

Βέβαια σήμερα, σ’ αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο, απαιτείται σημαντική ανάπτυξη του κινήματος διεθνώς αλλά και γενικότερες θεωρητικές επεξεργασίες για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τόσο σημαντικούς στόχους.

Όμως δεν πρέπει η αριστερά, στο όνομα των όποιων δυσκολιών, να αφήσει για το απώτερο μέλλον το όραμα μιας κοινωνίας που θ’ απελευθερώνει τον άνθρωπο και να συναινέσει με οποιοδήποτε τρόπο στο τρομακτικό χάος πλήρους εμπορευματοποίησης όλων των ανθρώπινων και κοινωνικών σχέσεων, που εμφανίζεται ως ο σύγχρονος κόσμος.

Για όλους αυτούς τους λόγους στο σχέδιο προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ κεντρική θέση έχει η πρόταση μας για την αντιμετώπιση της κρίσης, «η απάντηση της αριστεράς στην κρίση», όπως επιγράφεται.

Πρόκειται για ένα γενικότερο πολιτικό σχέδιο, που αποσκοπεί να δώσει μια αριστερή απάντηση στην κρίση, αλλά και αναδείξει την προτεραιότητα των κοινωνικών αναγκών απέναντι στη λογική της ιδιοτέλειας του κέρδους, που δεν είναι ελάττωμα των ανθρώπων γενικά, αλλά εγγενές ελάττωμα που γεννά ξανά και ξανά το ίδιο το σύστημα.

Πρόκειται για ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλων αλλαγών, μεταρρυθμίσεων και μετασχηματισμών στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού.

Ένα τέτοιας σημασίας και περιεχομένου πολιτικό σχέδιο, προϋποθέτει, μέσα απ΄ την ανάπτυξη αγώνων και κινημάτων,

την αλλαγή των σημερινών συσχετισμών στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο, που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια πολιτική εναλλακτική πρόταση όπως αυτή περιγράφεται στο σχέδιο προγράμματος.

Στις συνθήκες της κρίσης μπορεί, όχι αυθόρμητα αλλά μέσω αποφασιστικής αγωνιστικής πολιτικής παρέμβασης της Αριστεράς, να γίνεται ευρύτερα κατανοητό ότι η διακυβέρνηση της χώρας δεν μπορεί να συνεχίζει να παραμένει υπόθεση εναλλαγής στην εξουσία των κομμάτων του δικομματισμού.

Τα κόμματα αυτά, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, που κυβερνούν δεκαετίες κι έχουν οδηγήσει τη χώρα στη σημερινή κατάσταση, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, σε βασικά ζητήματα έχουν ταυτόσημες ή παραπλήσιες θέσεις.

Κατά συνέπεια η αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου σε προοδευτική αριστερή κατεύθυνση, έχει επείγοντα χαρακτήρα. Αγωνιζόμαστε μέσα από μια αποφασιστική ενδυνάμωση των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων να ανατραπούν οι υπάρχοντες και να διαμορφωθούν νέοι συσχετισμοί δύναμης. Που θα οδηγήσουν σε μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία για μια αριστερή διακυβέρνηση με πυρήνα τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μιας κυβέρνησης που θα στηρίζεται στην πολιτική συμμαχία αριστερών, κομμουνιστικών, αλλά και οικολογικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων, που θα έχουν αποδεσμευτεί απ’ το βάλτο του νεοφιλελευθερισμού. Και σε μια κοινωνική συμμαχία των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, της μεγάλης πλειοψηφίας των γυναικών και της νεολαίας.

Μιας αριστερής κυβέρνησης που α) θα δρα σε όφελος των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας και β) θα προωθήσει ριζικές αλλαγές στις δομές και τις πολιτικές του κράτους, ώστε να έρθουν στο προσκήνιο και στη διεύθυνση της κοινωνίας οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, ο ίδιος ο λαός. Αυτή είναι η πρώτη και απόλυτη προϋπόθεση για να προχωρήσει οποιοσδήποτε βαθύτερος μετασχηματισμός.

Η σταθερή εμμονή στην ενωτική μας πολιτική και η προώθηση της συνεργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελούν επίσης πολύ σημαντικές προϋποθέσεις γι’ αυτό.

Ποια είναι όμως η φιλοσοφία και τα στοιχεία που συνθέτουν την απάντηση της Αριστεράς στην κρίση;

Άμεσο και πρώτιστο καθήκον για την αριστερά, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης από τη σκοπιά των εργαζόμενων, αποτελεί η διεκδίκηση άμεσων και συγκεκριμένων μέτρων που θα περιορίζουν τις καταστροφικές συνέπειες της. Τέτοια μέτρα δε μπορεί παρά να στηρίζουν την απασχόληση, το εισόδημα και την ασφάλεια των εργαζομένων και θα αποτρέπουν τη μεταφορά του κόστους της κρίσης σε αυτούς.

Μόνα τους όμως αυτά τα μέτρα δεν αρκούν.

Χρειαζόμαστε κι ένα γενικότερο σχέδιο απάντησης στην κρίση σε αντικαπιταλιστική και όχι συνδιαχειριστική κατεύθυνση.

Η διέξοδος από την κρίση που διεκδικούμε δεν μπορεί να βασίζεται σε «ευέλικτες» μορφές απασχόλησης, σε ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, σε ανασφάλιστη εργασία.

Ούτε μπορεί να στηρίζεται στην άντληση πόρων από το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου ή σε μέτρα που θα θέτουν τους εργαζόμενους στο κοινωνικό, στο πολιτικό και στο πολιτιστικό περιθώριο. Η έξοδος από την κρίση που διεκδικούμε οφείλει να εντάσσεται προοπτικά σε μια στρατηγική υπέρβασης του ίδιου του καπιταλισμού.

Αποκρούοντας τα σχέδια που διαφαίνονται για την επιβολή ενός «ρυθμιζόμενου νεοφιλελευθερισμού», με τη μία ή την άλλη αυταρχική εκδοχή του, οι αγώνες αυτοί εντάσσονται σ΄ ένα γενικότερο πολιτικό σχέδιο. Που αποσκοπεί να δώσει μια αριστερή απάντηση στην κρίση αναδεικνύοντας την προτεραιότητα των κοινωνικών αναγκών απέναντι στο καπιταλιστικό κέρδος.

Οι κεντρικοί άξονες και κατευθύνσεις της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελούν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, είναι οι εξής:

1. Μέτρα για τους εργαζόμενους. Ενίσχυση του ρόλου και των συλλογικών μορφών έκφρασής τους. Ισχυρό κοινωνικό κράτος. Συλλογικά αγαθά προσβάσιμα σε όλους.

Καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Μεταφορά δαπανών από τους εξοπλισμούς και άλλους αντιπαραγωγικούς τομείς σε επενδύσεις στην παιδεία, στην υγεία, στην επιστημονική έρευνα, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης. Εισοδηματική πολιτική, που θα ενισχύει το εισόδημα απ΄ την εργασία. Ένα δίκαιο και βιώσιμο, καθολικό, δημόσιο και διανεμητικό συνταξιοδοτικό σύστημα. Πολιτική φορολόγησης του κεφαλαίου και αναμόρφωση της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

2. Διεύρυνση του δημόσιου χώρου. Προτεραιότητα στα συλλογικά αγαθά. Δημόσιος τομέας στην υπηρεσία της κοινωνίας. Επαναφορά ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων στο δημόσιο τομέα, με αφετηρία αυτές που σχετίζονται με τις θεμελιώδεις ανάγκες κοινωνικής αναπαραγωγής, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των μεταφορών, της ύδρευσης, των βασικών υποδομών, των συγκοινωνιακών δικτύων και του τραπεζικού συστήματος. Όχι επιστροφή στον χρεοκοπημένο κρατισμό περασμένων δεκαετιών, που στο όνομα της κοινωνίας εξυπηρετούσε το κεφάλαιο και είχε μετατρέψει το δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ σε βάλτο γραφειοκρατίας, ρουσφετιού, συναλλαγής και διαφθοράς. Μια νέα μορφή δημόσιας επιχείρησης, που θα βρίσκεται στην κρίση της κοινωνίας.

3. Παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη. Οικολογικός μετασχηματισμός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Κόντρα στη λεγόμενη «πράσινη επιχειρηματικότητα» , που αποτελεί τη βάση της λεγόμενης «πράσινης ανάπτυξης». Όπου αντί να μελετηθούν, για παράδειγμα, οι καλύτερες μορφές και τρόποι εφαρμογής για τη συγκεκριμένη χωροθέτηση μιας τέτοιας «φιλικής» μορφής ενέργειας, όπως η αιολική, οδηγεί στα εξαμβλώματα των ιδιωτικών αιολικών πάρκων με αποκλειστικό κριτήριο τη φτηνή γη, αγνοώντας τις απαιτήσεις του φυσικού τοπίου αλλά και τις ανάγκες και απόψεις της τοπικής κοινωνίας…

Κεντρικά χαρακτηριστικά της αντίληψής μας για την ανάπτυξη είναι: Ο σεβασμός αλλά και η διαρκής φροντίδα βελτίωσης του φυσικού περιβάλλοντος. Ο αποκεντρωμένος χαρακτήρας, η ισόρροπη οργάνωση. Ο σχεδιασμός να στηρίζεται στην ενεργή συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας.

Στόχος μας είναι να μπει τέλος α) στην αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού και β) στο μονόπλευρο προσανατολισμό της παραγωγής.

Να υπάρξει πλήρης αξιοποίηση του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού της χώρας (ενέργεια και ειδικά ήπιες μορφές, ορυκτός πλούτος, έδαφος), συνυπολογίζοντας τον πεπερασμένο χαρακτήρα των φυσικών πόρων.

Η κατεύθυνση αυτή συνδέεται άρρηκτα με γενναίες επενδύσεις στην παιδεία, στην επιστημονική έρευνα, στην αναζήτηση της καινοτομίας και στον πολιτισμό προκειμένου αυτοί οι τομείς να καταστούν πραγματικός άξονας ανάπτυξης. Οφείλει, ακόμη, να εκσυγχρονίσει και να αναβαθμίσει, με σαφή περιβαλλοντικά κριτήρια, τις παραγωγικές διαδικασίες στη βιομηχανία, στη βιοτεχνία, στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στις κατασκευές, να προχωρήσει σε γενναία μέτρα για την αναζωογόνηση της υπαίθρου σε όλα τα επίπεδα και να συνδέσει με τις παραγωγικές δραστηριότητες τον ποιοτικά αναβαθμισμένο και περιβαλλοντικά φιλικό τουρισμό ήπιας (και ούτε καν τοπικά κυριαρχικής) κλίμακας.

Η πολιτική για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας μας δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην πλήρη απασχόληση, στη σταθερή εργασία και σε μισθούς που να εξασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαβίωση των εργαζομένων. Κύρια παραγωγική δύναμη ήταν και είναι πάντοτε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Ουσιαστικός στόχος είναι η αποκατάσταση μιας νέας αρμονικής σχέσης ανάμεσα στη φύση και σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

4. Νέο πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας των θεσμών, της δημόσιας διοίκησης και της αυτοδιοίκησης.

Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική ανασυγκρότηση της χώρας χωρίς τη ριζική μεταρρύθμιση του δικαίου, των πολιτικών θεσμών, της δημόσιας διοίκησης και της αυτοδιοίκησης. Χωρίς την διασφάλιση των όρων και των προϋποθέσεων για την αναγνώριση και τη διασφάλιση της άσκησης των κοινωνικών, πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων όλων όσων ζουν στη χώρα μας.

5. Αναζωογόνηση και στήριξη της καλλιτεχνικής και πνευματικής παραγωγής.

Για την ριζοσπαστική Αριστερά ο πολιτισμός αποτελεί ουσιαστικό όρο για την κοινωνική ανάπτυξη. Ζητήματα πρώτης προτεραιότητας είναι: Η ανάπτυξη της προσωπικότητας, των δυνάμεων και ικανοτήτων των ανθρώπων, της πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας τους. Η στήριξη των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Η αναζωογόνηση και ο εμπλουτισμός της πνευματικής παραγωγής. Η εξασφάλιση του πλουραλισμού και της ελευθερίας έκφρασης των καλλιτεχνών. Η εξασφάλιση των όρων και των προϋποθέσεων για τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων, και πριν απ’ όλα των γυναικών και των νέων ανθρώπων, στην πολιτιστική παραγωγή.

Ο καπιταλισμός στον οποίο ζούμε είναι συγκροτημένος στη βάση της ταξικής εκμετάλλευσης. Είναι όμως κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σύστημα ταξικής καταπίεσης. Εκτός απ΄ την άμεση εξουσία που ασκεί στη σφαίρα της οικονομίας και της πολιτικής, υποτάσσει όλη την κοινωνική ζωή στις αφηρημένες απαιτήσεις της αγοράς.

Έτσι ενώ όλες οι καταπιέσεις μπορεί να έχουν τις ίδιες ηθικές αξιώσεις, η ταξική εκμετάλλευση έχει μια διαφορετική ιστορική θέση. Μια περισσότερο στρατηγική θέση στην καρδιά του καπιταλισμού. Και η ταξική πάλη μπορεί να έχει μια καθολικότερη εμβέλεια για την προώθηση όχι μόνο της ταξικής απελευθέρωσης αλλά και των άλλων απελευθερωτικών αγώνων.

Γι΄αυτό και η επικαιρότητα του σοσιαλισμού αναδεικνύεται και πάλι με ένταση.

Στο πρόγραμμα διακηρύσσουμε ότι: Στρατηγικός στόχος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ο σοσιαλισμός.

Παλιότερα θεωρούσαμε ότι ο σοσιαλισμός είναι μια ιστορική νομοτέλεια, που θα έρθει έτσι κι αλλιώς. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο σοσιαλισμός είναι μια ιστορική δυνατότητα. Η άλλη δυνατότητα είναι η πολιτιστική οπισθοδρόμηση, η κοινωνική βαρβαρότητα.

Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να προκύψει παρά από τη δράση, την ενεργό συμμετοχή, την πλατιά συναίνεση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού. Ο σοσιαλισμός για τον οποίο παλεύουμε, αξιοποιώντας τη θετική και αρνητική εμπειρία του παρελθόντος, αντλεί την έμπνευση και το περιεχόμενό του απ΄ το μέλλον και θα κινείται στο έδαφος της πλήρους εξασφάλισης και της συνεχούς διεύρυνσης των πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των πολιτών.  Το κεντρικό καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να συμβάλλει συστηματικά στην ενεργοποίηση και στη συσπείρωση των ταξικών και λαϊκών δυνάμεων, που υφίστανται την εκμετάλλευση και την καταπίεση του καπιταλισμού. Να συνθέσει τα αιτήματά τους σε μια συνεκτική πολιτική στρατηγική, που αποσκοπεί στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης, μιας κοινωνίας σοσιαλιστικής, στην οποία οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές τάξεις θα αναλάβουν οι ίδιοι τη διεύθυνση της κοινωνίας.

Οι σημαντικές αλλαγές, που έγιναν τα τελευταία χρόνια σε διάφορες περιοχές του κόσμου, δείχνουν ότι παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τις προσπάθειες του ιμπεριαλισμού, οι αγώνες των λαών μπορούν να οδηγήσουν σε θετικές αλλαγές και ν΄ ανοίξουν νέους δρόμους για τη δημοκρατία και την κοινωνική απελευθέρωση.

ΟΜΙΛΙΑ ΘΟΔΩΡΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Έχετε μπροστά σας ένα κείμενο που χρειάστηκε πολλή δουλειά, πολλές συνεδριάσεις, πολλή σκέψη για να γραφτεί. Δουλέψαμε, άνθρωποι από όλες τις συνιστώσες και πολλοί ανένταχτοι, με συντονιστή τον σύντροφο Τάκη Μαστρογιαννόπουλο.

Τελικά τα καταφέραμε, αν και αργήσαμε, είναι αλήθεια, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει επαρκής χρόνος για τη δημόσια συζήτησή του, όπως άλλωστε και του σχεδίου προγράμματος.

Το σχέδιο πολιτικού πλαισίου που έχετε μπροστά σας συζητήθηκε και εγκρίθηκε από τη Γραμματεία και από όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτές τις συζητήσεις υπήρξαν παρατηρήσεις, ενστάσεις και προτάσεις – όλες καλοδεχούμενες, και εννοώ ότι είναι συμβολές ώστε να το εμπλουτίσουμε, να σκεφτούμε βαθύτερα τα ζητήματα της Ευρώπης και της διαδικασίας της Ένωσής της. Αυτό ισχύει ακόμη και για παρατηρήσεις άδικες ή ενστάσεις που μαρτυρούν άγνοια του ίδιου του κειμένου. Δεν λέω άγνοια για την Ευρώπη, διότι αυτό δεν είναι επιχείρημα πρώτον, και δεύτερον στις δημοκρατικές διαδικασίες δεν μιλούν μόνο ειδήμονες, έχουμε λόγο και ψήφο όλοι και όλες. Πρέπει να πειστούμε. Προπάντων πρέπει να πειστούμε με συνείδηση ότι στον ΣΥΡΙΖΑ ερχόμαστε με την έγνοια της ενότητας, με τη βούληση να συμφωνήσουμε.

Το πολιτικό πλαίσιο – η πολιτική συμφωνία– για την Ευρώπη και τις Ευρωεκλογές που σας εισηγούμαι εκ μέρους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έχει τρία μέρη, τρεις άξονες, ας πούμε.

Ο πρώτος άξονας είναι η διαπίστωση πως Η Ευρώπη είναι βαθιά διχασμένη. Τα εικοσιπέντε χρόνια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας βάθυναν το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, ανάμεσα σε καπιταλιστές και μισθωτούς. Υπήρξε μεθοδική καταστροφή όσων είχαν πετύχει οι Ευρωπαίοι και καμάρωναν γι’ αυτά: το σύστημα εκπαίδευσης που άμβλυνε τις ταξικές διαφορές και έφερνε μεγάλα επιτεύγματα της γνώσης, το σύστημα πρόνοιας που άμβλυνε την ανάγκη στις δύσκολες καμπές της ζωής, τη διάθεση για υποδοχή προσφύγων και την έχθρα προς τον ρατσισμό, αλλά και, παρά τη διαίρεση της ηπείρου, την κοινή απόφαση: ποτέ πια να μην ξεκινήσει πόλεμος από το ευρωπαϊκό έδαφος,

Διαπιστώνουμε σήμερα ότι αναπτύσσονται αντιστάσεις, ότι μεγαλώνει η οργή. Αυτές οι αντιστάσεις και τα κινήματα, ο προβληματισμός που αναπτύσσεται, τα αιτήματα και οι προτάσεις που διατυπώνονται ενισχύουν την πεποίθηση ότι η «άλλη Ευρώπη», η διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, της συνεργασίας των λαών της ηπείρου μας μεταξύ τους και με άλλους λαούς είναι αναγκαία και εφικτή, είναι μάλιστα υπαρκτή, σε εμβρυακή μορφή. Θέλουμε αυτή η «άλλη Ευρώπη» να εκφραστεί ισχυρότερη και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Είναι πολλά ρυάκια αυτά τα κινήματα, δεν είναι ποτάμι. Οι προσπάθειες να ενωθούν και να συντονιστούν, όπως π.χ. στο Κοινωνικό Φόρουμ, είναι δύσκολες κι έχουν σκαμπανεβάσματα. Είναι όμως ο μόνος δρόμος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παιδί αυτών των προσπαθειών και της πεποίθησης ότι μόνο έτσι, μόνο με την πολυφωνική ενότητα μπορεί να ανθίσει η σκέψη και η κουλτούρα της αριστεράς και να κατακτηθούν οι πολιτικές πλειοψηφίες που χρειάζονται για να ανατραπεί η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού. Και γι’ αυτό μας νοιάζει ο συντονισμός και η ενότητα της Αριστεράς στην Ευρώπη.

Ο δεύτερος άξονας είναι η κρίση. Δεν θα μιλήσω για τα αίτια και την εξέλιξη της κρίσης, αυτά αναφέρονται και στο Σχέδιο Προγράμματος. Η κρίση κλονίζει τα θεμέλια του νεοφιλελεύθερου ιδεολογικού οικοδομήματος. Εκείνοι που καταριόνταν το κράτος και το Δημόσιο, ζητούν σήμερα την παρέμβασή του. Δεν λένε τα ίδια με εμάς. Ακόμη και στην ακραία, για τα μέτρα τους, εκδοχή της κρατικοποίησης τραπεζών, εκείνοι μιλούν για εξυγίανση και απόδοση πάλι σε ιδιώτες. Εμείς μιλούμε για ισχυρό δημόσιο χρηματοπιστωτικό τομέα με κοινωνικό έλεγχο, κι αυτό είναι τόσο μέρος της πρότασής μας για την έξοδο από την κρίση όσο και συστατικό στοιχείο της αντίληψής μας για τη λειτουργία της οικονομία και της κοινωνίας. Εμείς μιλούμε για κατάργηση του περιβόητου Συμφώνου Σταθερότητας, εκείνοι αναφέρονται σε μερική χαλάρωση. Δεν ζητούμε την κατάργηση επειδή μας αρέσουν τα ελλείμματα, αλλά επειδή αυτό το Σύμφωνο δεν είναι το θεμέλιο του ευρώ, όπως μας λένε. Είναι μαζί με άλλες προβλέψεις των Συνθηκών από το Μάαστριχτ και μετά, ο κορσές του νεοφιλελευθερισμού, της απόλυτης κυριαρχίας των κερδοσκόπων – χαρακτηριστικό είναι ότι επιτρέπεται υπέρβασή των αυστηρών κανόνων του μόνο για να ιδιωτικοποιηθούν οι κοινωνικές ασφαλίσεις.

Χρειάζεται στροφή 180 μοιρών. Επαναθεμελίωση, το λένε οι σύντροφοι από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, και μια χαρά μου φαίνεται η έκφραση. Αυτό σημαίνει όμως πως οι κανόνες αυτών των Συνθηκών πρέπει να φύγουν.

Η κρίση αποκαλύπτει και μας δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε για το ποιος φταίει.

Να επαναφέρουμε τη συζήτηση και τον καυγά στα προβλήματα των δικών μας ανθρώπων, στην ανάγκη να προστατευτούν το εισόδημα και η εργασία, να αποζημιωθούν οι άνεργοι, να μην πεταχτούν στο δρόμο οι μετανάστες, να διασωθούν οι χιλιάδες μικροί επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που κινδυνεύουν. Γι’ αυτά η «Μεγάλη Συμμαχία» συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών που διαχειρίζεται την κρίση δεν έχει απαντήσεις – εμείς πρέπει να έχουμε και έχουμε. Αυτές διατυπώνουμε στο σχέδιο προγράμματος και στο κείμενο για την Ευρώπη, αυτές θα συζητήσουμε τις επόμενες ημέρες, αυτές τα συζητήσουμε το επόμενο δίμηνο με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, όπως το κάνουν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοί μας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εμείς λέμε ότι τα κόμματα της «Μεγάλης Συμμαχίας» του νεοφιλελευθερισμού, στην Ελλάδα η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ηττηθούν.

Μιλάμε για «Μεγάλη Συμμαχία», επειδή τα δύο κόμματα όπου εναλλάσσονται στην εξουσία εφαρμόζουν την ίδια πολιτική, και γιατί συγκυβερνούν στις Βρυξέλλες. Ο Μανοέλ Μπαρόζο είναι δεξιός νεοφιλελεύθερος, αλλά ο Χοακίν Αλμούνια είναι σοσιαλδημοκράτης νεοφιλελεύθερος. Η Νέα Δημοκρατία ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο, αλλά τα θεμέλια τα έβαλε το ΠΑΣΟΚ. Η περίπτωση της Κούνεβα είναι σύμπτωμα του καθεστώτος δουλείας στον καθαρισμό δημόσιων χώρων που το συντηρεί η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά το δημιούργησε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και οι δύο δήθεν για να μειώσουν τις δαπάνες και να τηρήσουν το Σύμφωνο Σταθερότητας. Στην πραγματικότητα για να πλουτίσουν οι εργολάβοι.

Μιλάμε για «Μεγάλη Συμμαχία», όμως δεν παραβλέπουμε τους θύλακους αντίστασης μέσα στα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ που συμπορεύτηκαν μ’ εμάς για την υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου, τους συνδικαλιστές που παλεύουν στα σωματεία και στα εργατικά κέντρα. Αυτοί είναι δικοί μας άνθρωποι, ό,τι κι αν ψηφίζουν: οι γάλλοι σοσιαλιστές που συμμαχούνε με την αριστερά, οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες συνδικαλιστές που αγωνίζονται εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων. Μπορούμε να τους κερδίσουμε με το μέρος μας. Ενισχύουν την ελπίδα μας για το σχηματισμό νέων προοδευτικών πλειοψηφιών.

Η κρίση θέτει επί τάπητος όλα τα ζητήματα των κοινωνιών μας και τα ζητήματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Θέλουμε, οι Ευρωπαίοι, τον άνευ ορίων ανταγωνισμό, κρατών, περιοχών, ανθρώπων που διαλύει την κοινωνική συνοχή και καταστρέφει ανθρώπινες υπάρξεις;

Θέλουμε το κέρδος κριτήριο για την Παιδεία και την Υγεία, για την απασχόληση;

Θέλουμε, κριτήριο για την προστασία του περιβάλλοντος να είναι αν συμφέρει οικονομικά, κριτήριο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αν είναι φτηνότερες ή ακριβότερες και πόσα κέρδη φέρνουν;

Θέλουμε διεθνές εμπόριο με εκβιασμό των φτωχών χωρών και με απειλές για ένοπλες επεμβάσεις ή οικονομικό στραγγαλισμό;

Θέλουμε οι γυναίκες να είναι ο εφεδρικός στρατός της ελαστικής και κακοπληρωμένης εργασίας;

Θέλουμε οι άνθρωποι από άλλες χώρες που αναζητούν εδώ δουλειά ή προστασία να επιλέγονται με κριτήριο αν συμφέρει η παραμονή τους τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις;

Θέλουμε ένα κράτος που φτιάχνεται «στη ζούλα», όπως είχε γράψει ένας σύντροφος που δεν είναι πια ανάμεσά μας, με αυταρχικούς θεσμούς και αποδυνάμωση των θεσμών λαϊκής κυριαρχίας στις χώρες μέλη της Ένωσης;

Θέλουμε ευρωπαϊκό στρατό που θα επεμβαίνει όπου γης, μέσα κι έξω από τα σύνορα της Ένωσης;

Αυτό είναι το πρόγραμμα του νεοφιλελευθερισμού για την Ευρώπη. Είναι το πρόγραμμα εναντίον του οποίου αναπτύσσονται οι ελπιδοφόρες αντιστάσεις σε όλες τις χώρες της ηπείρου μας. Εμείς αυτό το πρόγραμμα το απορρίπτουμε και το καταπολεμάμε. Αυτό είναι το νόημα της καμπάνιας εναντίον του Ευρωσυντάγματος και της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Αυτό σημαίνει «στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είμαστε αριστερή αντιπολίτευση». Όλες οι αντιφάσεις, η σαθρή επιχειρηματολογία, η εχθρότητα προς τους εργαζόμενους ανθρώπους, ιδίως προς τις γυναίκες και τους μετανάστες, που περιέχει αυτό το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα αναδεικνύονται στο φόντο της κρίσης.

Κι έρχομαι στον τρίτο άξονα της πολιτικής μας συμφωνίας για την Ευρώπη που είναι οι προτάσεις μας, το δικό μας σχέδιο.

Θέλουμε:

Ευρώπη ειρηνική, που δεν θα βασίζει την ασφάλειά της στους εξοπλισμούς, αλλά στη συνεργασία, σε σύμφωνα αφοπλισμού, στον εξοβελισμό των πυρηνικών όπλων και των άλλων όπλων μαζικής καταστροφής, που οι χώρες της θα απαγορεύουν την αποστολή στρατιωτών τους εκτός συνόρων. Ευρώπη χωρίς ΝΑΤΟ και ευρωστρατό.

Ευρώπη κοινωνική, στην οποία οι άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά και τη σύνταξή τους, στην οποία η Παιδεία και η Υγεία θα είναι κοινωνικά αγαθά με ελεύθερη πρόσβαση για όλους, στη οποία δεν θα υπάρχουν άνθρωποι «χωρίς χαρτιά» και χωρίς ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Ευρώπη στην οποία την τύχη των ανθρώπων δεν θα την ορίζουν οι κερδοσκοπικές επιδιώξεις των τραπεζιτών.

Ευρώπη ανοιχτή στον κόσμο που δεν θα εκβιάζει τις φτωχές χώρες, αλλά θα μεταφέρει πόρους για την καταπολέμηση της φτώχειας, που θα υποδέχεται όσους χτυπούν την πόρτα της από ανάγκη.

Ευρώπη οικολογική, στην οποία η προστασία του περιβάλλοντος δεν θα εξαρτάται από τα κέρδη, αλλά θα είναι κριτήριο για την παραγωγή και την κατανάλωση. Με οικουμενική περιβαλλοντική αντίληψη που θα απαγορεύει τη μεταφορά οικολογικών προβλημάτων σε άλλες χώρες και ηπείρους.

Ευρώπη δημοκρατική, στην οποία δεν θα υπάρχουν ανεξέλεγκτα στεγανά, όπως σήμερα η Κεντρική Τράπεζα, στην οποία κανείς δεν θα φοβάται ότι τον παρακολουθεί η κάμερα από πάνω, στην οποία δεν θα επιβάλλονται Συνθήκες και Σύμφωνα στη ζούλα και χωρίς να κρίνουν οι λαοί. Όπου οι θεσμοί δεν θα στρέφονται εναντίον των ανθρώπων, όπου οι θεσμοί της λαϊκής κυριαρχίας θα ενισχύονται, αντί να αφυδατώνονται.

Αυτό, λέμε εμείς, μπορεί να πραγματοποιηθεί στη σοσιαλιστική Ευρώπη, όπου δεν θα υπάρχει χώρος για ιδιωτικές τράπεζες, συγκοινωνίες, τηλεπικοινωνίες. Και για τον σοσιαλισμό προσπαθούμε να πείσουμε την πλειοψηφία των συμπολιτών μας, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε για την παραμικρή βελτίωση εδώ και τώρα.

Αυτό το πρόγραμμα απαιτεί ανατροπές. Επαναθεμελίωση. Η νέα Ευρώπη δεν θα οικοδομηθεί στο κενό. Οι άνθρωποι φτιάχνουν οι ίδιοι την ιστορία τους, αλλά με τα υλικά που βρίσκουν μπροστά τους. Γι’ αυτό εμείς απορρίπτουμε τον αναχωρητισμό και την αναδίπλωση. Όμως, ας μη γελιόμαστε. Αν υπάρχει κίνδυνος κατακερματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επανόδου στον ακραίο εθνικό ανταγωνισμό που μπορεί να απειλήσει και την ειρήνη, αυτός δεν προέρχεται από τ’ αριστερά. Και να θέλαμε, που δεν θέλουμε, εμείς δεν έχουμε τις δυνάμεις να διαλύσουμε την Ένωση. Η ενότητα της Ευρώπης απειλείται από τους διευθυντές της. Από τον Μπαρόζο και τον Αλμούνια, την Μέρκελ και τον Σαρκοζί. Αυτοί με την αποθέωση του κέρδους, που χωρίζει τους ανθρώπους και τους λαούς, καλλιεργούν το έδαφος του αντιευρωπαϊσμού στην πιο απεχθή μορφή του, τον εθνικισμό. Αυτοί πρέπει να ηττηθούν.

Το επόμενο διήμερο θα συζητήσουμε όλα αυτά. Με βάση το κείμενο του πολιτικού πλαισίου που έχετε, την εισήγηση, εφόσον εγκριθούν, και τις παρατηρήσεις και προτάσεις θα συνταχθεί η διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές. Σύντομη, εύληπτη, αιχμηρή, κατάλληλη για τις ανάγκες της δύσκολης αναμέτρησης που έχουμε μπροστά μας.

Αναμέτρησης στην οποία επιδιώκουμε την ήττα του δικομματισμού και της ακροδεξιάς, ώστε να υπάρξει σαφές λαϊκό μήνυμα, να βελτιωθούν οι συνθήκες μέσα στις οποίες παλεύουμε. Και να συμβάλουμε ώστε να ενισχυθεί η φωνή της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη. Αυτό το χρωστάμε στις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας, τους φίλους μας και συναγωνιστές στις άλλες χώρες.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Θέλω να ξεκινήσω με έναν θερμό χαιρετισμό προς όλες και όλους όσους βρίσκονται σήμερα εδώ. Στην δεύτερη Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Με ένα θερμό χαιρετισμό στα μέλη και στα στελέχη των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως στον ανένταχτο κόσμο της αριστεράς.

Σε όλους και όλες όσους εδώ και ένα χρόνο ξαναβρήκαν ελπίδα στο ενωτικό μας εγχείρημα και πύκνωσαν τις γραμμές των τοπικών και θεματικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να επιθυμούν να ξαναδώσουν το βιογραφικό τους σε καμία οργανωμένη συνιστώσα.

Και να πω ότι εσείς, μαζί με τη νέα γενιά με τους νέους και τις νέες, τους μαθητές και τους φοιτητές της Αριστερής Ενότητας, τη γενιά των 700 ευρώ και της εργασιακής επισφάλειας αποτελείτε τη πυρηνική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ.

Και έχετε δίκιο να ζητάτε περισσότερα. Να ζητάτε περισσότερο βάρος στη βάση του ενωτικού μας εγχειρήματος περισσότερη αμεσότητα στη λήψη των αποφάσεων, μεγαλύτερη στροφή προς τη κοινωνία και τα προβλήματά της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διανύσει ήδη μια πορεία 5 χρόνων. Μια πορεία αγώνων και διεκδικήσεων που ξαναγέννησε την ελπίδα για την αλλαγή του μίζερου και φθαρμένου πολιτικού τοπίου, που ξαναγέννησε την ελπίδα για την ανάδειξη της ριζοσπαστικής αριστεράς σε πρωταγωνιστική δύναμη στις πολιτικές εξελίξεις.

Πρόκειται για ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα, που φτιάχτηκε με την πρόθεση να ενώσει διαφορετικές συλλογικότητες, αλλά και ανένταχτο κόσμο της Αριστεράς.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι παρά τις υπαρκτές αδυναμίες, παρά τα ελλείμματα που αντιμετωπίζουμε, το εγχείρημα αυτό είναι εδραιωμένο γερά στην συνείδηση του κόσμου της αριστεράς και στην κοινωνία.

Με μια ισχυρή και δραστήρια κοινοβουλευτική παρουσία. Με κατοχυρωμένες εσωτερικές διαδικασίες. Αλλά κυρίως με συνεχή και πρωτοπόρα παρουσία σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα.

Το εγχείρημα της ενότητας της αριστεράς έχει πλέον ωριμάσει. Έχουμε πλέον δημιουργήσει έναν ισχυρό ενωτικό πόλο της Αριστεράς που αναμετράται με τις πολιτικές του δικομματισμού σε όλα τα επίπεδα. Στο κοινωνικό, στο πολιτικό, στο ιδεολογικό.

Και σήμερα ανοίγονται οι δυνατότητες για μεγάλα βήματα προς τα εμπρός. Για μια ριζική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, για την διαμόρφωση νέων συσχετισμών δύναμης στην πολιτική ζωή που θα φέρει στο προσκήνιο τις αγωνίες, τις διεκδικήσεις, τις αναζητήσεις τα δίκαια αιτήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Σήμερα, μέσα στη δίνη της κρίσης και στη δυσοσμία που αναδύει ένα πολιτικό σκηνικό σήψης, ένα σύστημα εξουσίας ετοιμόρροπο, που δεν εμπνέει κανένα όραμα, καμία προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο, εναποτίθεται σε εμάς το βαρύ φορτίο να ξαναγεννήσουμε την ελπίδα.

Να περιγράψουμε τη λύση, να διεκδικήσουμε την ανατροπή του σκηνικού σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αυτές τις τρεις μέρες της Συνδιάσκεψής μας, είμαστε όλοι και όλες αποφασισμένοι και έτοιμοι, να προχωρήσουμε σε ένα καθοριστικό βήμα στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσα από έναν ανοιχτό δημοκρατικό διάλογο, να συνδιαμορφώσουμε το πρόγραμμα μας.

Ένα πρόγραμμα βαθιών πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών.

Ένα πρόγραμμα που καθορίζει τους στόχους της άμεσης πάλης και καταγράφει προτάσεις άμεσα εφαρμόσιμες.

Ένα πρόγραμμα που αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική διέξοδο από τη κρίση και παράλληλα αναδεικνύει το οραματικό μας στοιχείο, την στρατηγική μας κατεύθυνση, μια κοινωνία με ισότητα και ελευθερία, τον σοσιαλισμό.

Ξέρουμε βέβαια ότι κάποιοι θα μας πουν ότι το όραμά μας και οι προτάσεις μας δεν είναι ρεαλιστικές.

Παρ όλο που όσο περνάει ο καιρός συζητιούνται σε όλο τον κόσμο ολοένα και περισσότερο. Παρόλο που όλα όσα λέγαμε εδώ και χρόνια για το τραπεζικό σύστημα, για το μοντέλο της οικονομίας και της ανάπτυξης, σήμερα δεν τα λέμε πια μόνο εμείς, αλλά κάθε οικονομολόγος που σέβεται τα πτυχία του και δεν μισθοδοτείται από τις κυβερνήσεις.

Θα μας πουν, όμως, παρόλα αυτά ότι οι προτάσεις μας δεν εφαρμόζονται, δεν είναι ρεαλιστικές.

Ε, Ναι λοιπόν. Αν ρεαλισμός είναι να προσαρμόζεσαι στην στρατηγική των golden boys, τότε δεν είμαστε ρεαλιστές.

Αν ρεαλισμός είναι να θησαυρίζουν στα κέρδη οι μέτοχοι των τραπεζών και να μη βάζουν δεκάρα για να σώσουν τις τράπεζές τους, τότε δεν είμαστε ρεαλιστές.

Αν ρεαλισμός είναι όσοι πλήρωσαν από το υστέρημά τους για την ανάπτυξη, να πληρώσουν και τη κρίση, χάνοντας τη δουλεία τους, τη σύνταξή τους, την αξιοπρέπειά τους, τότε ναι δεν είμαστε ρεαλιστές.

Ο δικός μας ρεαλισμός λέει ότι πρέπει να πληρώσουν τη κρίση αυτοί που με την απληστία τους τη δημιούργησαν.

Ότι πρέπει οι έκτακτες εισφορές για την αντιμετώπιση της κρίσης, να αφορούν τα κέρδη των τραπεζών, τα κέρδη των εφοπλιστών, τα κέρδη των βιομηχάνων που εφαρμόζουν την εκ περιτροπής ανεργία στις επιχειρήσεις τους, να αφορούν την ανυπολόγιστη εκκλησιαστική περιουσία και όχι τους μισθούς των 1000 και 1100 ευρώ.

Και ο ρεαλισμός των δικών μας προτάσεων κρίνεται, σε τελική ανάλυση από τους συσχετισμούς δυνάμεων μέσα στην κοινωνία.

Κρίνεται στους δρόμους στους χώρους δουλειάς, στους χώρους μάθησης. Κρίνεται με μέτρο την δυναμική και την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών αγώνων.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, με την έκταση και το βάθος που τείνει να πάρει, επιβεβαίωσε τις θέσεις και την κριτική της αριστεράς απέναντι στο σύστημα των ελεύθερων αγορών.

Μιλήσαμε για ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, που επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε με το καλό είτε με το άγριο, και το οποίο είχε στο επίκεντρό του τη συσσώρευση πλούτου και την κοινωνική λεηλασία.

Οι ρυθμοί ανάπτυξης και τα κεφάλαια που κινήθηκαν είχαν πρωτοφανές μέγεθος.

Το κόστος αυτής της ανάπτυξης, που δημιούργησε τεράστιες οικονομικές αυτοκρατορίες, ήταν η κοινωνική οπισθοδρόμηση, ήταν η διεύρυνση των ανισοτήτων, η λεηλασία των κοινωνικών αγαθών, η διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια, η ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου και καταστολής, τα τρομακτικά περιβαλλοντικά αδιέξοδα.

Το σύστημα αυτό κατέρρευσε από την ίδια του την απληστία. Και σήμερα, οι επιπτώσεις στους λαούς, στους εργαζόμενους, στο περιβάλλον διαφαίνονται ακόμα πιο δυσοίωνες.

Οι ισχυροί του πλανήτη μαζεύτηκαν, τη προηγούμενη εβδομάδα στο Λονδίνο και συζήτησαν για το πώς θα σώσουν τις τράπεζες και το κεφάλαιο.

Την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση αγωνίζεται να διατηρήσει σε ισχύ το Σύμφωνο Σταθερότητας, δηλαδή τον περιορισμό των ελλειμμάτων που απαιτεί περιορισμό των δημόσιων επενδύσεων, περιορισμό του μισθών και των συντάξεων, διάλυση του κοινωνικού κράτους.

Και αναρωτιέται κανείς: Πως τόσα χρόνια που είχαμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης δε μπορέσαμε να καλύψουμε το έλλειμμα και θα το καλύψουμε τώρα που έχουμε ύφεση και κρίση και πρέπει να προστατεύσουμε τη κοινωνία και πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κίνδυνο της λεγόμενης παγίδας ρευστότητας;

Ποια λογική μπορεί να συντηρεί αυτές τις εμμονές που κυριαρχούν στην ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ποια λογική μπορεί να συντηρεί την συναίνεση ευρωπαϊκής δεξιάς και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας σε χρεοκοπημένα νεοφιλελεύθερα δόγματα και χρεοκοπημένα πρόσωπα, όπως ο κος Μπαρόζο;

Η μόνη λογική είναι ο φόβος. Ο φόβος να προχωρήσουν σε αλλαγές που όλο το προηγούμενο διάστημα διεκδικούσε η ευρωπαϊκή αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα της Ευρώπης.

Αλλαγές που τώρα φαίνονται ως η μόνη ρεαλιστική διέξοδος από τη κρίση χωρίς να ισοπεδωθεί η κοινωνία, εν τούτοις, αν εφαρμοστούν θα έχουμε έναν σοβαρό θεσμικό μετασχηματισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα αμφισβητηθεί ο πυρήνας της συνθήκης του Μάαστριχτ, ο πυρήνας του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος και αυτή δε θα είναι μόνο μια ήττα γοήτρου για τις ευρωπαϊκές ελίτ, αλλά μια σημαντική υποχώρηση εις βάρος των δυνάμεων του κεφαλαίου και προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας.

Να λοιπόν γιατί αγωνίζονται σήμερα οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρώπης: Για να κρατήσουν όρθιο τον νεοφιλελευθερισμό της. Για να αντιμετωπισθεί η κρίση όχι ως ευκαιρία να αλλάξουμε πολιτική, αλλά ως πρόσχημα για περαιτέρω διεύρυνση της ίδιας πολιτικής.

Με περισσότερες ελαστικές σχέσεις εργασίας, με περισσότερες απολύσεις, με μεγαλύτερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα.

Και τις επιπτώσεις της στρατηγικής αυτής, τις βλέπουμε ξεκάθαρα στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στη χώρα μας, υπακούοντας τυφλά στις Βρυξέλλες.

Περιορισμός των δημοσίων δαπανών, ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων, ανεργία, συντάξεις πείνας, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Δηλαδή μια πολιτική που βυθίζει την κοινωνία όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην κρίση, διασώζοντας μονάχα τις τράπεζες. Με άφθονο δημόσιο χρήμα, προκειμένου να εξασφαλισθεί ρευστότητά τους και αυτό χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα για τη κοινωνία.

Και οι τράπεζες εξακολουθούν να κινούνται μέσα στο πλαίσιο της πλήρους αυθαιρεσίας που τους διασφάλισαν οι κυβερνήσεις των δεκαπέντε τελευταίων χρόνων. Και με το οποίο κατάφεραν να αποκομίσουν τεράστια κέρδη σε βάρος της κοινωνίας.

Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Οι κήρυκες της απελευθέρωσης των αγορών και του ελεύθερου ανταγωνισμού, απολαμβάνουν της μέγιστης κρατικής προστασίας. Υπάρχει άφθονο κρατικό χρήμα για να καλύπτει τις ζημιές τους, ώστε αυτοί να συνεχίζουν να διατηρούν τα υπέρογκα κέρδη τους.

Ωραίο σύστημα αυτό. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε: ο σοσιαλισμός των πλουσίων. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε: Τα δικά μας δικά τους και δικά τους δικά τους.

Θα μπορούσαμε να βρούμε πολλά ονόματα αυτό που έχει όμως σημασία είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά στη πιο παράλογη στη πιο ακραία μορφή εκμετάλλευσης και συσσώρευσης αδικίας έχει εμφανιστεί στον πλανήτη.

Και εμείς απαντάμε σε όλους όσους μας είχαν ξεγραμμένους και πίστεψαν ότι τελείωσε η ιστορία και ότι πέθαναν οι ιδεολογίες, ότι αν επιμένετε σε τόσο ακραίες επιλογές, αν επιμένετε να εφαρμόζετε τον σοσιαλισμό των πλουσίων και να θέλετε τα δικά μας δικά σας, τότε θα έρθει πολύ πιο γρήγορα απ όσο φαντάζεστε η στιγμή που το όραμα για το σοσιαλισμό, τον αληθινό σοσιαλισμό, θα ξαναγίνει επίκαιρό.

Και το σύνθημα όλα για όλους, θα ξαναγίνει αίτημα μάχης και διεκδίκησης για τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων σε όλο τον πλανήτη, για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, στη χώρα μας, στην Ευρώπη και σε ολόκληρο το κόσμο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Είναι προφανές ότι η πολιτική της Κομισιόν αλλά και της κυβέρνησης Καραμανλή, δεν είναι μια πολιτική που επιχειρεί να αντιμετωπίσει την κρίση.

Ακριβώς ίδιες ήταν οι προτεραιότητες της κυβέρνησης και την εποχή της ανάπτυξης. Αλλά τότε υπήρχαν κάποια προσχήματα που έπρεπε να κρατιούνται.

Δεν γινόταν, για παράδειγμα, να βγαίνει κάθε εβδομάδα ο υπουργός Οικονομίας και να εξαγγέλλει καινούρια φορολογικά μέτρα.

Ούτε να διαφημίζεται η τετραήμερη εβδομάδα απασχόλησης, με τετραήμερη πληρωμή.

Σήμερα όμως, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή με πιο γρήγορους και εντατικούς ρυθμούς. Γιατί βασίζεται, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, στον φόβο και την ανασφάλεια του κόσμου.

Ακριβώς για να εντείνει αυτόν τον φόβο και την ανασφάλεια, αλλά και για συσπειρώσει όσο μπορεί την εκλογική της βάση, η κυβέρνηση επιδίδεται σε έναν ασύστολο ακροδεξιό λαϊκισμό, με πρόσχημα δήθεν την αντιμετώπιση της βίας και της εγκληματικότητας.

Και έχει ξεκινήσει την σταυροφορία εναντίον της βίας, επιστρατεύοντας νέα νομοθετήματα, εγκαθιστώντας κάμερες παντού, δημιουργώντας καινούρια αστυνομικά σώματα, στοχοποιώντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εξαγγέλλοντας νέες προσλήψεις στην Ελληνική αστυνομία.

Και παρά τις διαμαρτυρίες φορέων, οργανώσεων για τα δικαιώματα, προσωπικοτήτων από τον νομικό και τον ακαδημαϊκό χώρο, που δηλώνουν σε κάθε τόνο ότι τέτοια μέτρα είναι περιττά, αναποτελεσματικά και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις διακεκριμένων κοινωνιολόγων και ψυχολόγων, που τους προσκαλέσαμε προχθές σε ημερίδα στη βουλή για να βρούμε λύσεις αντιμετωπίζοντας τα αίτια που γεννούν και αναπαράγουν φαινόμενα βίας στη καθημερινότητά μας.

Παρά τις δικές μας φωνές, την κυβέρνηση και τον κ. Καραμανλή δεν την ενδιαφέρει η ουσιαστική συζήτηση.

Την ενδιαφέρει να τραβάει το ενδιαφέρον των βραδινών δελτίων ειδήσεων, που με τη σειρά τους, προκειμένου να μειώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, φτάνουν στο σημείο να αναγορεύουν σε επίτιμο διδάκτορα της νεοελληνικής γλώσσας τον κ. Καρατζαφέρη.

Και σήμερα που είχαμε ένα ακόμα τραγικό γεγονός από τα πολλά που έχουμε πια σε καθημερινή βάση, αναρωτήθηκα: Τι έχουν να μας πούνε όλοι αυτοί οι εισαγγελείς που μας κατηγορούνε και μας λοιδορούνε;

Πως πιστεύουν ότι μπορούμε να σταματήσουμε αυτά τα φαινόμενα;

Με περισσότερους αστυνομικούς σε κάθε γωνιά η με περισσότερους ψυχολόγους σε κάθε σχολείο;

Με περισσότερα αστυνομικά τμήματα ή με περισσότερα ολοήμερα σχολεία με λιγότερους μαθητές ανα τμήμα, που θα είναι πραγματικά ανοιχτά όχι μόνο στη μάθηση αλλά και σε όσα βασανίζουν και απομονώνουν και διαλύουν τη ψυχή των σημερινών εφήβων;

Πως πιστεύουν ότι θα σταματήσουν τη βία; Τη βία που τα κανάλια ανακαλύπτουν μόνο στις διαδηλώσεις και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα αλλά δεν τη βλέπουν στα γήπεδα, δεν τη βλέπουν στα σχολειά, δεν τη βλέπουν στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στην οικογένεια, γιατί εκεί δεν είναι πολιτικά εκμεταλλεύσιμη.

Πως θα την αντιμετωπίσουν; Με περισσότερες κάμερες και αστυνομοκρατία ή με ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας, με καταπολέμηση της φτώχειας, της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, με μια άλλη μεταναστευτική πολιτική ένταξης στον κοινωνικό ιστό , με ενίσχυση των μονάδων του ΟΚΑΝΑ που σήμερα φυτοζωούν.

Διάβαζα προχθές ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Ιντερπόλ, η Ελλάδα διαθέτει την μεγαλύτερη αναλογία αστυνομικών και πολιτών από όλα τα μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης. Διαθέτει ένα αστυνομικό για κάθε 200 κατοίκους( η Γερμανία έχει έναν για 350 κατοίκους, η Γαλλία έναν για 417) Στον κόσμο βρισκόμαστε στην πέμπτη θέση!

Πείτε μου λοιπόν πως γίνεται, με αυτή την αναλογία να έχουμε αστυνομοκρατία στις διαδηλώσεις των εργαζομένων και των φοιτητών, αλλά καθόλου αστυνόμευση όταν πρόκειται για την εγκληματικότητα και το κοινό ποινικό δίκαιο;

Και πείτε μου και κάτι ακόμα; Πως γίνεται όλη η συζήτηση για τη βία και την εγκληματικότητα που είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα να εστιάζεται μόνο στις σπασμένες βιτρίνες και στο άσυλο;

Αν θέλετε κύριοι να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τη βία, πέρα από την αθλιότητα των διάφορων αυτοαποκαλούμενων επαναστατών που βάζουν γκαζάκια και τραβάνε τα φώτα της δημοσιότητας από τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες, να μιλήσουμε και για τη χειροβομβίδα στα γραφεία του Δικτύου από παρακρατικούς, να μιλήσουμε και για τα κυκλώματα της νύχτας που ανατίναξαν πέρυσι τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στα Χανιά, να μιλήσουμε και για τους 150 νεκρούς που είχαμε το 2008 σε εργατικά ατυχήματα σε όλη τη χώρα, να μιλήσουμε για τους 240 θανάτους από ναρκωτικά, στη πλειοψηφία τους νέων ανθρώπων, να μιλήσουμε και για τις 320 αυτοκτονίες, περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά.

Αλλά για αυτά δε μιλάνε, ούτε στη βουλή ούτε στα κανάλια, γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει ο φθηνός ακροδεξιός λαϊκισμός.

Στα πλαίσια αυτού του φτηνού ακροδεξιού λαϊκισμού, ο κ. Καραμανλής ξεσπάθωσε προχθές στην Βουλή εναντίον μιας άποψης που διατυπώσαμε όταν είπαμε ότι οι Τράπεζες ασκούν ωμή βία.

Και είπε ότι τέτοιες απόψεις ενθαρρύνουν τη βία εναντίον τραπεζών, στοχοποιούν νόμιμες επιχειρήσεις, βάζουν σε κίνδυνο εργαζόμενους, πελάτες, περαστικούς.

Είναι απογοητευτικό το επίπεδο της φτηνής μικροπολιτικής που υπάρχει σε αυτή την δήλωση του κ. Καραμανλή.

Με μια ατάκα για τα κανάλια και παριστάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει σε τι αναφερόμαστε, ο πρωθυπουργός της χώρας επιχειρεί δύο πράγματα ταυτόχρονα.

Πρώτον να αθωώσει τις τράπεζες για τα πανωτόκια, για τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις ακινήτων, για τις καταχρηστικές πρακτικές, για τις εισπρακτικές εταιρείες, που ναι, το ξαναλέμε, είναι ωμή βία.

Και δεύτερον να υποδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ως ηθικό αυτουργό της βίας εναντίον επιχειρήσεων, εργαζομένων και περαστικών. Να φέρει δηλαδή την μπάλα στο γήπεδο της καλλιέργειας των πιο φτηνών εντυπώσεων, να λαϊκίσει για να χαϊδέψει τα αυτιά της ακροδεξιάς.

Μόνο που ο κ. Καραμανλής, ως γνωστόν, δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά με την μπάλα. Και είναι και κουρασμένος.

Γελιέται λοιπόν αν νομίζει ότι υποτιμώντας τον εαυτό του και τη νοημοσύνη του κόσμου από το βήμα της Βουλής, μπορεί να στρέψει την προσοχή του κόσμου μακριά από την Βία που γεννά η πολιτική του, η πολιτική της κυβέρνησής του.

Μακριά από την βία των απολύσεων, τη βία της ανεργίας, την βία της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, την βία της αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Κάνετε μεγάλο λάθος κ. Καραμανλή, αν νομίζετε ότι ο κόσμος θα σταματήσει να κρίνει την πολιτική σας, αν τον βομβαρδίσετε με γελοία νομοθετήματα για τις κουκούλες.

Γιατί τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε αυτό τον τόπο έγιναν και γίνονται χωρίς κουκούλες.

Το Βατοπέδι έγινε χωρίς κουκούλες.

Η αρπαγή των αποθεματικών από τα ασφαλιστικά ταμεία έγινε χωρίς κουκούλες.

Τα καρτέλ στήθηκαν και λειτουργούν χωρίς κουκούλες.

Η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων, με τα ομόλογα, έγινε χωρίς κουκούλες.

Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, το ξεπούλημα του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής, των λιμανιών, έγινε χωρίς κουκούλες

Οι μίζες της Siemens διακινήθηκαν χωρίς κουκούλες.

Και όσο επιτίθεστε στην Αριστερά, τόσο η Αριστερά θα είναι εδώ, έτοιμη να βγάλει την κουκούλα από την πολιτική σας και να την αποκαλύψει στους εργαζόμενους και στον κόσμο.

Τουλάχιστον η δική μας Αριστερά. Η Αριστερά που ούτε τώρα, ούτε τον περασμένο Δεκέμβρη έσπευσε να μιλήσει τη γλώσσα του κου Μαρκογιανάκη και του κου Πολύδωρα. Επέλεξε να υπερασπιστεί αξίες αψηφώντας το πολιτικό κόστος. Γιατί τώρα έρχεται μια βαθιά συντηρητική επίθεση που απειλεί δημοκρατικά δικαιώματα και δημιουργεί ένα κλίμα τρόμου και καταστολής. Και κάποιος πρέπει να αντισταθεί σε αυτήν την επίθεση. ΘΑ είμαστε εμείς. Για να μη μετατραπεί η κοινωνία μας με αυτό που περιγράφει στο προφητικό του έργο1984, ο Όργουελ.

Και το λέμε αυτό γιατί την ίδια στιγμή, η ηγεσία του ΚΚΕ και η κα Παπαρήγα, έσπευσε τον Δεκέμβρη με καιροσκοπικό και απαράδεκτο τρόπο να συνδράμει την κυβέρνηση στην επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Και η ίδια η κα Παπαρήγα έξω από το Μέγαρο Μαξίμου νομιμοποίησε από τα αριστερά την ακροδεξιά ρητορεία, παίρνοντας εύσημα ακόμα και από το ΛΑΟΣ.

Και τώρα βέβαια που έρχεται η κυβέρνηση και φέρνει νόμους για κάμερες για καταστολή, για κουκουλοφόρους, για το άσυλο, καταλαβαίνει το αδιέξοδο και δηλώνει τις προάλλες: ε, είπαμε για τους κουκουλοφόρους αλλά όχι κι έτσι.

Αλλά τώρα είναι αργά κα Παπαρήγα. Τώρα καταλαβαίνετε το αδιέξοδο του να χαϊδεύεις τα συντηρητικά αυτιά. Αλλά μπροστά στο πάθος σας να χτυπήσετε το ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην αγωνία σας να κατοχυρώσετε την αποκλειστικότητα στην αριστερά, δεν υπολογίσατε τίποτα. Αφήσατε να σας χρησιμοποιήσουν αυτοί που έχουν στόχο τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Και οι οποία τον Δεκέμβρη κρυβόντουσαν πίσω σας και σας έδιναν συγχαρητήρια για την στάση σας. Αυτό είναι το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται ο Περισσός από τον απομονωτισμό που έχει επιλέξει απέναντι σε κάθε αριστερή δύναμη και σε κάθε κομμάτι του κινήματος που δεν ελέγχει απόλυτα.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη, από την άλλη πλευρά και η αμηχανία με την οποία παρακολουθεί το ΠΑΣΟΚ τις εξελίξεις.

Από τη μια υψώνει τους αντιπολιτευτικούς τόνους, προκειμένου να καρπωθεί όσο μεγαλύτερο κομμάτι μπορεί από την λαϊκή δυσαρέσκεια. Και από την άλλη, επί της ουσίας συγκατατίθεται στους βασικούς άξονες της κυβερνητικής πολιτικής.

Ποια είναι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην σημερινή κρίση; Τι έχει να μας προτείνει;

Το μόνο που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό είναι η νεκρανάσταση εκείνης της ιστορικής θατσερικής πρότασης που είχε κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου στο Λαύριο.

Δηλαδή η προσφορά στους εργοδότες ανασφάλιστης φτηνής εργασίας για τους νέους κάτω των 25 χρόνων.

Με αυτό τον τρόπο, χωρίς να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, κάνουμε φτηνότερες τις υπάρχουσες, μετατρέποντας το εργοδοτικό ασφαλιστικό κόστος σε κόστος για το δημόσιο.

Και παράλληλα τινάζουμε την αγορά εργασίας στον αέρα. Και όταν οι νέες και οι νέοι μεγαλώσουν, τους απολύουμε και προσλαμβάνουμε καινούριους. Αυτό είναι η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ για την κρίση;

Ή μήπως είναι στρατηγική εξόδου από την κρίση η επέκταση των stage στον ιδιωτικό τομέα; Δηλαδή άλλη μια μορφή ανασφαλούς πρόσκαιρης και υποαμειβόμενης εργασίας. Εργασίας που επιδοτείται από τους φορολογούμενους και αποφέρει σημαντικά κέρδη στους εργοδότες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αν και η πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη ήταν αυτή που έστειλε το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει να έχει ξεχάσει τις παλιές του αγάπες.

Και τα stage είναι μια από αυτές τις αγάπες που εισήγαγε η διακυβέρνηση Σημίτη. Όπως και η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, με τα μπλοκάκια, την μερική απασχόληση, την ενοικιαζόμενη εργασία, τις εργολαβίες στο δημόσιο τομέα

Θα ήθελα να θυμίσω ότι έχουν περάσει αρκετά 24ωρα από την πρόταση του Αλέκου Αλαβάνου και για άλλη μια φορά απάντηση επί της ουσίας δεν έχουμε πάρει. Προς τι η αμηχανία κ. Παπανδρέου και της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Η αμηχανία προφανώς έγκειται πως από τη μια πρόκειται για προτάσεις απολύτως ρεαλιστικές που βρίσκουν μεγάλη απήχηση και στη κοινωνία αλλά και στη βάση του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη όμως αν τις υιοθετήσει θα πρέπει να έρθει σε ρήξεις. Σε ρήξη πρώτα από όλα με το ΠΑΣΟΚ της διακυβέρνησης Σημίτη. Το κυριότερο όμως με όλα τα ισχυρά οικονομικά κέντρα, που καίγεται να πείσει ότι αξίζει της εμπιστοσύνης τους.

Γι αυτό και σπεύδει να δηλώσει πίστη στον κ. Μπαρόζο, τον κ. Αλμούνια και στο σύμφωνο σταθερότητας. Γι αυτό σιγοντάρει τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και τις διμερείς συμφωνίες για περιορισμένη εργασία. Γι αυτό και στηρίζει την κυβέρνηση στο ζήτημα της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Γι αυτό προσπερνάει την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής.

Αλλά ειδικά τώρα με την κρίση, η αλήθεια αρχίζει και γίνεται σκληρή. Δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα μια στρατηγική που να εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα και ταυτόχρονα να υπερασπίζεται την κοινωνία.

Ή το ένα θα έχεις ή το άλλο. Και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει στρατηγική για την υπεράσπιση της κοινωνίας,. Απλώς φροντίζει να καλύπτει την απουσία τέτοιας στρατηγικής με τους διαρκείς φραστικούς τραμπουκισμούς του κ. Πάγκαλου απέναντι στην Αριστερά.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση και μέσα στις συνθήκες που διαμορφώνονται η Ριζοσπαστική Αριστερά έχει την υποχρέωση να δράσει. Αυτή τη στιγμή οφείλουμε να βοηθήσουμε την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τους νέους και τις νέες, τους ανθρώπους από τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, να κατανοήσουν ότι υπάρχουν δύο γραμμές και δύο σχέδια για την έξοδο από τη κρίση.

Το ένα είναι το σχέδιο στο οποίο συναινούν και η δεξιά και η σοσιαλδημοκρατία, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα.

Είναι το σχέδιο που αντιμετωπίζει τη κρίση ως ευκαιρία όχι για αλλαγή αλλά για εμβάθυνση της αποτυχημένης και καταστροφικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Το άλλο είναι το σχέδιο της αριστεράς. Η υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, της εργασίας, των δημοσίων αγαθών του περιβάλλοντος. Και η επιτυχία του σχεδίου αυτού εξαρτάται από την ενεργοποίηση της κοινωνίας.

Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στην κοινωνία τον τελευταίο καιρό, προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρώτα από όλα υπήρξε ο Δεκέμβρης.

Όχι ο Δεκέμβρης της κουκούλας και της σπασμένης βιτρίνας, όπως θα ήθελαν να τον καταχωρήσουν για πάντα στην ιστορία. Αλλά ο Δεκέμβρης των μαζικών διαδηλώσεων.

Ο Δεκέμβρης των εκατοντάδων χιλιάδων εξεγερμένων παιδιών. Ο Δεκέμβρης της μεγάλης συμβολικής διαμαρτυρίας ενάντια στην καταστολή, την αστυνομική αυθαιρεσία, την πολιτική που καταδικάζει το μέλλον της νέας γενιάς.

Αυτόν τον Δεκέμβρη πρέπει να τον υπερασπιστούμε.

Και να διδαχτούμε από την εμπειρία του, ότι όσο και αν η εξουσία θεωρεί ότι έχει επιβάλλει ένα καθεστώς απάθειας, ηττοπάθειας και παραίτησης, το σπέρμα της αμφισβήτησης, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης υπάρχει πάντοτε ζωντανό μέσα στην κοινωνία.

Και η ευθύνη μας είναι αυτό να το μετατρέψουμε σε ώριμους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες, αγώνες που θα προχωρήσουν μπροστά το κίνημα, αγώνες που θα κερδίσουν νίκες.

Δεύτερον, μέσα στην κοινωνία, αναδείχτηκε για πρώτη φορά σε όλη του τη διάσταση το ζήτημα της επισφαλούς απασχόλησης: των ανασφάλιστων, των ενοικιαζόμενων, των μερικώς απασχολούμενων, των εξαρτημένων από τους εργολάβους.

Αυτό το οφείλουμε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, με τον αγώνα της και με τον κίνδυνο στον οποίον έβαλε τον εαυτό της, ξύπνησε συνειδήσεις.

Έδειξε στον κόσμο και ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους, που βρίσκονται όμηροι της επισφάλειας, τον δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης. Δημιούργησε ένα κύμα αλληλεγγύης. Και αυτό για τον νεοφιλελευθερισμό είναι πολύ σοβαρό πλήγμα.

Ας ξέρουμε λοιπόν, ότι το πεδίο στο οποίο θα δοκιμαστούμε είναι ακριβώς αυτός ο χώρος. Ο χώρος της επισφαλούς απασχόλησης.

Γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας των εργασιακών σχέσεων του νέου καπιταλισμού. Εκεί βρίσκεται η πιο σύγχρονη και ταυτόχρονα η πιο άγρια μορφή ταξικής εκμετάλλευσης.

Και επομένως εκεί δοκιμάζεται, από εκεί αναδύεται και εκεί δυναμώνει η Αριστερά που όλοι μας θέλουμε να έχουμε. Μια Αριστερά αντίστοιχη με τις απαιτήσεις των καιρών.

Το τρίτο, τέλος, είναι τα πολύμορφα μικρά κινήματα. Κινήματα για το περιβάλλον, όπως αυτά που ματαίωσαν τα σχέδια για τον Λιθάνθρακα σε ολόκληρη την Ελλάδα, ή τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων.

Κινήματα αλληλεγγύης στου μετανάστες, με μεγάλης σημασίας νίκες, όπως αυτή στα Χανιά.

Κινήματα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες, που επίσης πέτυχαν μια πρωτοφανή για τα δεδομένα της Ευρώπης κινητοποίηση.

Όλα αυτά δείχνουν το δυναμικό που αναπτύσσεται σήμερα στην κοινωνία και ιδιαίτερα στην νεώτερη γενιά.

Ένα δυναμικό που θα παίξει τον ρόλο του στην διαμόρφωση των μεγάλων κοινωνικών μετώπων.

Ας είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι. Περισσότερο αισιόδοξοι από κάθε άλλη φορά. Αλλά ας έχουμε ταυτόχρονα και επίγνωση των δικών μας αδυναμιών και καθυστερήσεων που οφείλουμε να ξεπεράσουμε.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Μπροστά μας είναι η μάχη των Ευρωεκλογών. Μια μάχη που έχει μεγάλη σημασία τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο εσωτερικό πολιτικό επίπεδο.

Μέσα σε συνθήκες διεθνούς οικονομικής κρίσης, η σημασία των ευρωεκλογών είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Και αυτό διότι οι πολιτικές επιλογές που διαμορφώνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο παίζουν το ρόλο του «πλαισίου» μέσα στο οποίο οι εθνικές πολιτικές πρέπει να κινηθούν.

Είναι πλέον φανερό, ότι ο τρόπος οικοδόμησης της Ευρώπης και η μονοδιάστατη νεοφιλελεύθερη οικονομική αρχιτεκτονική, δεν είναι σε θέση να αναχαιτίσουν την οικονομική κρίση.

Δεν είναι σε θέση να αποτρέψουν την έκρηξη της ανεργίας, της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Απέναντι στην νεοφιλελεύθερη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προϊόν ενός ιστορικού συμβιβασμού ανάμεσα στην δεξιά και τη σοσιαλδημοκρατία, στέκεται σήμερα η ευρωπαϊκή Αριστερά.

Και μια ισχυρή Αριστερά στην Ευρώπη μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην έκβαση των κοινωνικών αγώνων.

Των αγώνων ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ενάντια στην ελαστική απασχόληση και το 65ωρο, ενάντια στην Ευρώπη φρούριο και την Ευρώπη της καταστολής.

Των αγώνων για μια διαφορετική Ευρώπη της ειρήνης, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της πλήρους απασχόλησης, της κοινωνικής προστασίας, της υπεράσπισης του περιβάλλοντος.

Παράλληλα, οι ευρωεκλογές θα δώσουν την ευκαιρία να αποδοκιμαστεί η σημερινή πολιτική, που βυθίζει τον τόπο στην κρίση για να διασώσει τα μεγάλα συμφέροντα.

Γι αυτό, η εκλογική μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι μια μάχη για να αλλάξουμε το πολιτικό τοπίο.

Να δείξουμε τον άλλο δρόμο, να δείξουμε την ελπίδα, την άλλη προοπτική. Την ισχυρή Αριστερά σε μια ισχυρή μαχόμενη κοινωνία.

Να πείσουμε τον κόσμο ότι μπορεί να διεκδικήσει ένα διαφορετικό μέλλον. Ότι μπορεί να σταθεί όρθιος, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι στο τσεπάκι κανενός.

Κι αυτή η συνειδητή επιλογή περνά μέσα από τους αγώνες στους δρόμους αλλά και από τη συμμετοχή στη κάλπη.

Να πείσουμε λοιπόν, όλους και όλες όσους συναντήσαμε στους δρόμους, ότι οι εκλογές που έρχονται είναι μια ευκαιρία να μετατρέψουν την οργή τους συνειδητή πολιτική πράξη.

Είναι μια ευκαιρία να μετατραπούν σε εκλογές ελπίδας για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, με την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην μάχη αυτή θα πάμε με όλες μας τις δυνάμεις, με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση. Γιατί βαδίζουμε τον σωστό δρόμο, τον δρόμο της ενότητας και των κοινωνικών αγώνων.

Και από αυτή την Συνδιάσκεψη, εξοπλισμένοι με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ανοιχτούμε δυναμικά στην κοινωνία με την σιγουριά ότι θα τα καταφέρουμε. Ότι ανοίγουμε τον δρόμο της μεγάλης Αριστεράς.

Γεια σας.

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ ΝΙΚΟΥ ΧΟΥΝΤΗ

Αγαπητοί σ/φοι – συντρόφισσες

Η σημερινή μας σύσκεψη αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην πορεία του ενωτικού μας εγχειρήματος.

Αν στην 1^η Πανελλαδική Σύσκεψη το βάρος δόθηκε, και σωστά, στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας και των πολιτικών και οργανωτικών χαρακτηριστικών της συσπείρωσης και κοινής δράσης των δυνάμεων που συγκροτούμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ενταγμένων σε συνιστώσες, αλλά και ανένταχτων αριστερών, σήμερα με τη συζήτηση του Προγράμματος και της Eυρωπαϊκής πολιτικής επιχειρούμε μια ακόμα προσπάθεια για την ιδεολογική και πολιτική εμβάθυνση του πρωτότυπου αριστερού ριζοσπαστικού ενωτικού πολιτικού σχήματος.

1. Αφετηρία του προεκλογικού αγώνα.

Όμως, επιτρέψτε να υπογραμμίσω ότι η 2^η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ που γίνεται ενώ μένουν λιγότερο από 2 μήνες από μια κρίσιμη και πολυσήμαντη πολιτική αναμέτρηση αυτών των Ευρωεκλογών της 7^ης Ιουνίου 2009 πρέπει να αποτελέσει την ουσιαστική έναρξη της προεκλογικής μας προσπάθειας για να έχουμε ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα σ΄αυτές.

Δεν υποτιμώ καθόλου προβλήματα οργανωτικά και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν τεθεί, που μας απασχολούν. Ο απολογισμός από την προηγούμενη Σύσκεψη τα κατέγραψε. Τα γνωρίζουμε και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε. Τα γνωρίζω. Μετείχα σε αρκετές νομαρχιακές συνελεύσεις. Θα έλεγα ότι κλείνοντας τον κύκλο, σ΄αυτή τη φάση, της έντονης ίσως ενασχόλησης μ΄αυτά, εξαντλώντας τα όποια περιθώρια είχαμε για τις δημοκρατικές διαδικασίες να επιχειρήσουμε τώρα να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας, τις προτάσεις και τις ιδέες μας μέσα στους εργαζόμενους, στους αγρότες, στους αυτοαπασχολούμενους, στους νέους, στις γυναίκες, στους μετανάστες, στην ελληνική κοινωνία.

Οι φετινές Ευρωεκλογές είναι πραγματικά μια ευκαιρία να δοθεί ισχυρό μήνυμα ανατροπής και αλλαγής των πολιτικών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Να δοθεί πλήγμα στον δικομματισμό και ν΄αλλάξει το πολιτικό τοπίο, ν΄αλλάξουν οι συσχετισμοί για την Αριστερά και στη χώρα μας, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και εμείς, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούμε να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα που θα βοηθήσει και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο να υπάρξει μια ισχυρή Ευρωομάδα της Αριστεράς στο νέο Ευρωκοινοβούλιο, που παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες θα έχει σημαντικά θέματα να ασχοληθεί, αλλά και την υποχρέωση να έρθει πιο κοντά στα προβλήματα των χωρών, αλλά και των εργαζομένων. Πιο κοντά στα προβλήματα και στους αγώνες των εργαζομένων. Πιο κοντά στα κινήματα για μια άλλη Ευρώπη, σ΄ ένα διαφορετικό κόσμο.

Κάθε εκλογική αναμέτρηση και επομένως και αυτή είναι μια ευκαιρία να κάνουμε εκτεταμένη πολιτική και σ΄αρκετές φορές ιδεολογική δουλειά σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Μοναδική γιατί τελικά ψηφίζουν όλοι όσοι έχουν δικαίωμα και όχι μόνο όσοι κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις, που κατά τεκμήριο είναι και οι πιο συνειδητοποιημένοι, οι πιο πολιτικοποιημένοι.

Όμως οι αλλαγές που προβάλλουμε δεν θα πραγματοποιηθούν μόνο με όσους συμμετέχουν σήμερα στους αγώνες. Απαιτείται ευρύτερη συμμετοχή και κινητοποίηση.

Άρα πρέπει να τους βρούμε εκεί που εργάζονται και ζουν.

Και είναι μεγάλο πολιτικό εργαστήρι να γνωρίσουμε τον τρόπο που σκέφτονται και αντιλαμβάνονται τα πράγματα.

Να στρατολογήσουμε νέους αγωνιστές. Δεν φθάνει μόνο η ψήφος, αλλά μπορεί και η ψήφος ή πολιτική επιλογή τους να είναι ένα βήμα να συνδεθούν οι προσδοκίες τους με την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ σ΄αυτές τις Ευρωεκλογές. Άλλωστε και το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών θα δώσει άλλον αέρα, άλλη αυτοπεποίθηση για να κλιμακωθούν και να μαζικοποιηθούν οι αγώνες που έρχονται.

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα διαμορφωθεί μόνο από τις κεντρικές παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες, ούτε βεβαίως μπορούν να φέρουν σε πέρας την προεκλογική δουλειά μόνο όσοι και όσες θα συγκροτήσουν το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο και αν ζούμε σε περίοδο όπου η πολιτική έχει υποκατασταθεί με την επικοινωνία και τα ΜΜΕενημέρωσης. Το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την προσπάθεια που θα καταβάλει και ο καθένας σ/φος ή σ/φισσα στο σπίτι του, στη δουλειά του, στην οικογένεια, στο χωριό ή στη συνοικία.

Από τον οργανωμένο, συλλογικό τρόπο που θα δουλέψει σε κάθε επιτροπή τοπική ή κλαδική του ΣΥΡΙΖΑ σ΄όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επομένως, είναι υπόθεση όλων μας.

Να γίνει, λοιπόν, η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ αφετηρία και προσκλητήριο για την προσπάθεια όλων μας να έχουμε ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα.

2. Ανταγωνιστικοί στ΄άλλα ψηφοδέλτια

Οι εκλογές είναι πολιτική αναμέτρηση.

Είμαστε ανταγωνιστικοί στα άλλα ψηφοδέλτια.

Θέλουμε και θα αγωνιστούμε για τη μεγαλύτερη δυνατή ενίσχυση του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ν. Δημοκρατία δίνει τον χαρακτήρα μιας τυπικής διαδικασίας.

«Δεν κρίνεται η κυβέρνηση» λέει.

Θεωρεί ότι δεν έχει γενικά καμμία ευθύνη για την πολιτική της Ε. Ένωσης.

Θεωρεί ότι δεν έχει να απολογηθεί για τις πολιτικές που ακολουθεί.

Αρκείται ότι είναι η δύναμη που έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε., προβάλλοντας ότι από την είσοδο αυτή ωφελήθηκε η χώρα.

Επομένως, οι πολίτες πρέπει να πληρώνουν ισοβίως την οφειλή τους στη Ν. Δημοκρατία γιατί τους έκανε μεγάλο καλό.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει να δώσει στις Ευρωεκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την κυβερνητική πολιτική της Ν. Δημοκρατίας. Προβάλλει μάλιστα για άλλη μια φορά τη λογική της χαμένης ψήφου.

 

Δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και τις ευθύνες της σοσιαλδημοκρατίας για το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θεωρεί ότι βάζοντας την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ απαλλάσσεται από τις πολιτικές που απορρέουν από την ΟΝΕ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, ένα μονεταριστικό νεοφιλελεύθερο σύμφωνο που οδήγησε σε αντιαναπτυξιακή κατεύθυνση και όξυνε τα κοινωνικά προβλήματα. Ότι απαλλάσσεται από τις κυβερνητικές επιλογές του που άνοιξαν τους δρόμους που σήμερα βαδίζει η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.

Το ΚΚΕ καταγγέλλοντας γενικά την Ε.Ε. και τις Βρυξέλλες απαλλάσσει από τις ευθύνες τους τις εθνικές κυβερνήσεις. Η πολιτική της συκοφάντησης και της επίθεσης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στις άλλες Αριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις, ενώ μετέχει στην ίδια Ευρωομάδα, που ακολουθεί η ηγεσία του, αξιοποιούνται απ΄όσους επιχαίρουν για τη διάσπαση της Αριστεράς.

Δείγμα αυτής της ανθενωτικής του λογικής που δυσκολεύει τους ενωτικούς μαζικούς αγώνες των εργαζομένων, που δυσκολεύει την ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων η ειρωνεία της Κας Παπαρήγα για την επιδιωκόμενη ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και που εξασφαλίζει την κοινή δράση και την πολιτική συνεργασία διαφορετικών αριστερών δυνάμεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται σ΄όλους τους πολίτες ανεξάρτητα τί ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές.

Απευθύνεται στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από την κρίση, που γνωρίζουν ότι η ενότητα της Αριστεράς μπορεί να ανατρέψει τα πολιτικά δεδομένα ότι οι αγώνες τους και η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Να φρενάρουν αντιλαϊκές πολιτικές. Να δώσουν ελπίδα και αισιοδοξία για τις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος, που έχει ανάγκη η Ευρώπη.

3. Η σημασία των Ευρωεκλογών

Το ερώτημα ποια Ευρώπη; σε ποιο κόσμο; σε συνθήκες διεθνούς οικονομικής κρίσης, αμφισβήτησης της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της μονοκρατορίας των ΗΠΑ, τίθεται με δραματικό τρόπο. Η σύμπλευση ευρωπαϊκών και εθνικών πολιτικών ενισχύεται στη βάση του νεοφιλελευθερισμού και ευρωατλαντικού προσανατολισμού που έχει πάρει η πορεία της ενοποιητικής ευρωπαϊκής διαδικασίας.

Στη χώρα μας με αφορμή τις κινητοποιήσεις της νεολαίας, των αγροτών, των εργαζομένων έγινε πιο κατανοητό ότι η απόκρουση και η ανατροπή των συντηρητικών πολιτικών συναντιέται με την ανάγκη αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού που επικαθορίζει την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το Μάαστριχτ και μετά.

Για τη ριζοσπαστική Αριστερά η αλλαγή των συσχετισμών σε εθνικό επίπεδο αλληλοεπηρεάζεται από την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι εναλλακτικές πολιτικές της, πολιτικές ρήξεων και μεταρρυθμίσεων στοχεύουν σε μια άλλη Ελλάδα, σε μια άλλη Ευρώπη, σ’ έναν διαφορετικό κόσμο.

Οι εκλογές του Ιουνίου 2009 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μια ευκαιρία για να ξεκινήσει η οικοδόμηση νέων θεμελίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να έρθει πιο κοντά μια άλλη Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική, φεμινιστική, φιλειρηνική, σοσιαλιστική.

4. Η κρίση στην Ευρώπη και την Ελλάδα

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στις ΗΠΑ, μεταδόθηκε γρήγορα στην Ευρώπη όχι μόνο λόγω της σύνδεσης των οικονομιών στις συνθήκες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αλλά γιατί το χρεοκοπημένο νεοφιλελεύθερο μοντέλο είχε κυριαρχήσει σχεδόν ταυτόχρονα με τις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

Η εξελισσόμενη διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε βέβαια στις ΗΠΑ, αλλά αγκαλιάζει ήδη την Ευρώπη που γνώρισε το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο με τον ίδιο και ίσως πιο οδυνηρό τρόπο. Η εφαρμογή του στο πλαίσιο της περιφερειακής ολοκλήρωσης πήρε βίαιο χαρακτήρα, επιβλήθηκε από τα πάνω και μάλιστα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση (δημοψηφίσματα, δημοκρατικές διαδικασίες από τους Ευρωπαϊκούς λαούς και τους Ευρωπαίους πολίτες).

Η ενοποιητική πορεία της Ευρώπης σφραγίστηκε από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και τον ευρωατλαντισμό αμέσως μετά το 1989 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ΄91-΄92 και τις μετέπειτα Συνθήκες του Άμστερνταμ, της Νίκαιας. Κορυφώθηκε με το λεγόμενο Ευρωσύνταγμα και την χωρίς ουσιαστικές αλλαγές Συνθήκη της Λισσαβόνας, το γεγονός ότι το όχι στο Ευρωσύνταγμα της Γαλλίας και της Ολλανδίας και η άρνηση κύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβόνας από την Ιρλανδία παρότι προέκυψαν από δημοψηφίσματα δεν ανέστειλαν τις προσπάθειες των κυρίαρχων κύκλων που επιχειρούν με διάφορα τερτίπια να τα προσπεράσουν.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως έχει οικοδομηθεί με τη συναίνεση συντηρητικών αλλά και σοσιαλδημοκρατικών – σοσιαλιστικών κυβερνήσεων βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης που έχει ήδη αγκαλιάσει την πραγματική οικονομία όλων των χωρών-μελών της. Τράπεζες καταρρέουν, επιχειρήσεις κλείνουν με συνέπεια χιλιάδες απολύσεων και διόγκωση της ανεργίας. Εκατομμύρια πολίτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι συντηρητικές πολιτικές έχουν αποδιαρθρώσει το κοινωνικό κράτος, έχουν περιορίσει το δημόσιο χώρο ενώ η εφαρμογή της στρατηγικής της Λισσαβόνας με την πλήρη απελευθέρωση και την ευελιξία έχουν πολλαπλασιάσει το αριθμό των εργαζομένων σε επισφαλείς, ευέλικτες μορφές εργασίας.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή οι κυρίαρχοι κύκλοι σε κάθε χώρα έσπευσαν να στηρίξουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας του. Επιμένουν στην πειθαρχία στο Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο παραβίασαν, βεβαίως, στην περίπτωση των τραπεζών, επιτήρηση των ελλειμμάτων ειδικά στις χώρες που έχουν ξεφύγει από το όριο (3%) και συνιστούν μείωση των μισθών, μείωση των δαπανών και περισσότερη ευελιξία για να αντιμετωπιστεί η ανεργία (η πρόβλεψη είναι για 5.000.000 νέων ανέργων). Μετά τις Ευρωεκλογές έρχονται και σκληρότερα μέτρα.

Οι οικονομίες πολλών χωρών ειδικά της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης έχουν καταρρεύσει και στηρίζονται στο δανεισμό από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ενώ η κατάσταση ορισμένων χωρών που ανήκουν στη ζώνη του ευρώ είναι οριακή με ορατό το ενδεχόμενο να είναι προβληματική η ύπαρξη του. Τώρα αποκαλύπτεται πιο καθαρά η προβληματικότητα της ΟΝΕ καθώς και ο τρόπος εφαρμογής της. Πιο συγκεκριμένα καθιέρωση της νομισματικής ενοποίησης χωρίς ταυτόχρονα να υπάρχουν μηχανισμοί και διαδικασίες αντιμετώπισης της απόκλισης των διαφορετικών οικονομικών επιπέδων και κυρίως σε συνθήκες κρίσης.

Με πενιχρό κοινοτικό προϋπολογισμό και χωρίς θεσμικούς μηχανισμούς δανεισμού και στήριξη των εθνικών οικονομιών η κάθε χώρα, χωρίς νομισματικές και οικονομικές πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης, λόγω και των περιορισμών, ουσιαστικά έχουν αφεθεί τα κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν μόνα τους τα προβλήματα που επιδείνωσε η κρίση.

Οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αντιμετωπίζουν την κρίση και αν συνεχιστούν θα επιδεινώσουν την κατάσταση σε όλη την Ευρώπη αλλά και θα δώσουν πιο δραματικό χαρακτήρα σε ορισμένα κράτη-μέλη της, αν επικρατήσει η λογική η κάθε χώρα να αντιμετωπίσει μόνη της την κατάσταση.

Το κίνημα των νέων του Δεκέμβρη, οι αγροτικές κινητοποιήσεις ανησύχησαν ηγέτες της Ε.Ε. φοβούμενοι να μην γίνει «της Ελλάδας» και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις ξέσπασαν και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, με αίτημα να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα βάρη της κρίσης. Και βέβαια είναι γνωστό ότι το όχι στο λεγόμενο Ευρωσύνταγμα στη Γαλλία και την Ολλανδία και η καταψήφιση της συνθήκης της Λισσαβόνας (παραλλαγή στα βασικά σημεία του Ευρωσυντάγματος) στην Ιρλανδία, έδωσε ηχηρό μήνυμα της άρνησης των Ευρωπαίων πολιτών να προχωρούν ενοποιητικές διαδικασίες, να εφαρμόζονται συντηρητικές πολιτικές χωρίς να ρωτιούνται.

5. Οι κυβερνητικές πολιτικές παράγοντας επιδείνωσης της κρίσης

Στην Ελλάδα οι κυβερνητικές πολιτικές με πρόσφατο παράδειγμα το αναθεωρημένο πρόγραμμα σταθερότητας και τα μετέπειτα κυβερνητικά μέτρα «προσαρμόζονται» στις απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας. Ενός μονεταριστικού συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας που ελαστικοποιείται όταν πρόκειται να στηριχθούν οι τράπεζες και είναι άτεγκτο όταν πρόκειται για διεκδικήσεις αγροτών και εργαζομένων.

Οι αγροτικές διεκδικήσεις βρίσκουν μπροστά τους τη νέα ΚΑΠ που πλήττει τους μικρούς και μεσαίους αγρότες. Οι εργατικοί αγώνες συγκρούονται με τη στρατηγική της Λισσαβόνας με την πλήρη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και τη αφαίρεση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας συγκρούεται με την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων και νομιμοποίηση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, την πολιτική της Μπολώνιας. Η αντιμετώπιση των μεταναστών βρίσκει απέναντι την αντιμεταναστευτική πολιτική και τη λογική της Ευρώπης φρουρίου. Η εξωτερική πολιτική εγκλωβίζεται στο ευρωατλαντικό πλαίσιο, ηγεμονίας των ΗΠΑ και πρωτοκαθεδρίας του ΝΑΤΟ, ενώ σύμφωνα με τη συνθήκη της Λισσαβόνας εξωθείται σε αύξηση των εξοπλισμών.

Αυτές οι πολιτικές υπηρετήθηκαν από τις κυβερνήσεις της Ν.Δημοκρατίας, αλλά και τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και εντεύθεν. Και αυτές οι πολιτικές εφαρμόσθηκαν συνειδητά καθώς τις αποφάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο τις πήραν από κοινού συντηρητικές, αλλά και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που τις πρόβαλλαν και τις προχώρησαν ως επιθυμητό μονόδρομο στο μετά το ‘89 διεθνές περιβάλλον.

6.Για μια άλλη Ευρώπη

Η σημερινή εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συντίθεται από τη διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων, την υψηλή ανεργία που θα απογειωθεί θεαματικά στο επόμενο διάστημα, την όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων, την επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα (βλέπε οδηγία Μπολκενστάϊν, 65ωρο) τη μεγάλη εμπλοκή της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας στα νατοϊκά σχέδια (π.χ. αποστολές εκτός Ευρώπης, αντιπυραυλική ασπίδα κλπ), διαμορφώνοντας μια Ευρώπη των πολυεθνικών, των τραπεζιτών, των συντηρητικών αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών. Μια Ευρώπη θλιβερό ακόλουθο των ΗΠΑ, στις διεθνείς σχέσεις σε μια περίοδο μάλιστα που αμφισβητείται η αρχιτεκτονική της νέας τάξης πραγμάτων. Αυτή η πραγματικότητα και προοπτική πρέπει να αμφισβητηθεί και να αποτραπεί. Οι Ευρωεκλογές δίνουν τη δυνατότητα όχι μόνο να αλλάξουν οι συσχετισμοί αλλά και να διεκδικηθούν ριζικά εναλλακτικές πολιτικές.

Γι αυτό απαιτείται να ενισχυθεί ο αγώνας για να ανατραπούν οι νεοφιλελεύθερες συνθήκες, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας και να αντικατασταθεί από ένα Σύμφωνο για την απασχόληση και την ανάπτυξη. Να αλλάξει ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και να περάσει σε πολιτικό και κοινοβουλευτικό έλεγχο. Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009 είναι μια ευκαιρία για να οικοδομηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση σε νέα θεμέλια δημοκρατικά, κοινωνικά, οικολογικά για να ανατραπεί η σημερινή κατάσταση. Οι δυνάμεις που προγραμματικά και πολιτικά ενισχυμένες μπορούν να συγκροτήσουν το μέτωπο της αλλαγής, ήδη έχουν διαμορφωθεί. Είναι τα κινήματα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, κατά του πολέμου και του ρατσισμού, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Είναι οι δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που έχουν συγκροτήσει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ή συμμετέχουν στην αντικαπιταλιστική Αριστερά της Ευρώπης ή είναι διάσπαρτες.

Είναι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που ιδρυτικά, προγραμματικά και πολιτικά αντιστρατεύονται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε Ευρώπη και Ελλάδα, τον ευρωατλαντισμό, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Παρά τις διαφορετικές οπτικές στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση, οι κοινοί αγώνες κατά του Ευρωσυντάγματος, της συνθήκης της Λισσαβόνας, των αντεργατικών και αντιαγροτικών κανονισμών και οδηγιών, καθιστούν δυνατή τη διαμόρφωση εναλλακτικής πολιτικής απέναντι στις δυνάμεις που σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο υπερασπίζονται και προβάλλουν το υφιστάμενο μοντέλο και τις ακολουθούμενες αντιευρωπαϊκές τελικά ενοποιητικές διαδικασίες.

Με βασικούς άξονες της εναλλακτικής Ευρωπαϊκής πρότασης, τον αγώνα κατά:

του νεοφιλελευθερισμού

του πολέμου και του ευρωατλαντισμού

του περιορισμού του δημοσίου χώρου και της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών

του ρατσισμού και της Ευρώπης φρουρίου

της καταστροφής του περιβάλλοντος

της περιφρόνησης της δημοκρατίας

Να δώσουμε απάντηση στα κυρίαρχα ερωτήματα-διλήμματα των ευρωεκλογών.

Να δώσουμε τις απαντήσεις της Αριστεράς.

Ξεκινώντας από σήμερα, έχοντας όλες τις προϋποθέσεις να κάνουμε ένα πολύ αποτελεσματικό προεκλογικό αγώνα.

Να κάνουμε πράξη το σύνθημα της Συνδιάσκεψής μας.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΕΛΕΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Επιτρέψτε μου σ’ αυτήν την πρώτη μου δημόσια ομιλία μετά την ανακοίνωση της τοποθέτησης μου στη 2^η θέση του ευρωψηφοδέλτιου του ΣΥΡΙΖΑ, να μην ξεκινήσω με το συνηθισμένο «σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε κλπ». Κι αυτό γιατί θα ήθελα εξ αρχής να είναι σαφές στο Σώμα και σε όλο το ΣΥΡΙΖΑ ότι βρίσκομαι στη θέση αυτή πρώτον ως μέλος της ΚΟΕ και δεύτερον ως γυναίκα και συνδικαλίστρια στο χώρο της επισφαλούς εργασίας των νέων εργαζομένων. Θα ήθελα επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν διεκδίκησα αυτήν τη θέση, δεν αντιπαρατέθηκα με άλλες συντρόφισσες και συντρόφους για να την κατακτήσω, άλλωστε υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Αριστερά μας (και στην ΚΟΕ) με πολύ μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, συνεισφορά από εμένα. Όλες και όλοι ξέρετε ότι η απόφαση είναι συλλογική.

Ο χώρος από τον οποίο προέρχομαι εργασιακά και συνδικαλιστικά, ο χώρος των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, είναι ένας ακόμη χώρος της επισφαλούς εργασίας. Ένας χώρος όπου οι νέες και οι νέοι εργαζόμενοι, η γενιά των 600 η 700 ευρώ, υφίσταται τον εργασιακό μεσαίωνα, και την αδιαφορία του υποταγμένου συνδικαλισμού. Είναι αυτονόητη η δέσμευση ότι δεν θα εγκαταλείψω, ακόμη κι αν εκλεγώ, το χώρο αυτό αλλά θα συνεχίσω να είμαι, όχι δίπλα αλλά μαζί, με τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους μου, μέσα στον αγώνα που κάνουν.Σα γυναίκα και εργαζόμενη και συνδικαλίστρια θα ήθελα ειδικά να απευθυνθώ στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ για να πω κάτι που θεωρητικά ίσως γνωρίζουν αλλά τους είναι μάλλον δύσκολο να συνειδητοποιήσουν. Ότι στη διπλή καταπίεση, που σα γυναίκες νιώθουμε, χρειαζόμαστε την ενεργητική δική σας συμπαράσταση. Άμεσα. Πρακτικά, όχι μόνο στις διακηρύξεις. Έτσι αλλάζει η κοινωνία. Ρωτώ: πόσες συντρόφισσες δεν είναι σήμερα εδώ γιατί κρατάνε τα παιδιά; Πόσες συντρόφισσες έχουν χαθεί από την πολιτική και συνδικαλιστική δουλειά, όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί τις αναγκάζει ο «καταμερισμός καθηκόντων της Αγίας Οικογένειας»; Χρειάζεται να απαντήσουμε, επαναλαμβάνω άμεσα και πρακτικά, σε τέτοια ζητήματα, να διαμορφώσουμε αιτήματα που να απαντούν σε τέτοια προβλήματα -και βέβαια στα συνολικότερα ζητήματα της καταπίεσης του «μισού του ουρανού». Χρειάζονται μεγάλες ανατροπές και σε αυτό το επίπεδο.

Γενικότερα, εδώ στην κορυφαία διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ, θέλω να πω ρητά και κατηγορηματικά ότι θα δώσω μαζί με όλες και όλους εσάς τις μεγάλες μάχες που είναι μπροστά μας στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Με βάση το πρόγραμμα μας. Με βάση τη διακήρυξη μας για τις Ευρωεκλογές. Για να αλλάξουμε το τοπίο. Για να μην πληρώσει ο κόσμος της εργασίας τη βαθύτατη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και τη χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού. Για να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό. Για να μπει φραγμός στο δικομματικό καρτέλ, που δουλεύει σταθερά με την εναλλαγή χωρίς όμως καμμιά ουσιαστική αλλαγή.

Από την άποψη αυτή, συντρόφισσες και σύντροφοι, ο Δεκέμβρης, η πρώτη εξέγερση που ζήσαμε μέσα στην κρίση, ήταν ένα μεγάλο σχολείο για όλες και όλους μας. Ο Δεκέμβρης της εξεγερμένης νεολαίας απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αλλά και ο Δεκέμβρης του ΣΥΡΙΖΑ, της μόνης κοινοβουλευτικής δύναμης που πήγε ενάντια στην αστική ομοψυχία. Αλλά επίσης, ο Δεκέμβρης της ηρωικής γυναίκας, μετανάστριας, συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα. Ο Δεκέμβρης μας δείχνει ότι μπροστά μας βρίσκονται δύσκολες, πολύ δύσκολες, αντιπαραθέσεις –γιατί ο κόσμος του πλούτου, παρά τη βαθειά κρίση στην οποία βρίσκεται, δεν θα παραιτηθεί καθόλου εύκολα από τα κέρδη, τα προνόμια , την εξουσία του πάνω στην κοινωνία, από τα ΜΜΕ του, από την άγρια κατασταλτική του μηχανή, από τις προβοκάτσιες του σε βάρος του κινήματος αλλά και από την τακτική «διαίρει και βασίλευε».

Δεν θέλω να σας κρύψω ότι αναλογιζόμενη το μέλλον, νοιώθω πολύ βαρύ το φορτίο. Και η κύρια πηγή αυτοπεποίθησης βρίσκεται στη διπλή συμμετοχή μου, δηλαδή σε μια κομμουνιστική οργάνωση αλλά και στο ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν μέχρι σήμερα συμβάλει καθοριστικά στο να υπάρξουν σημαντικές νίκες για το λαό.

Σήμερα, παρά ποτέ, συντρόφισσες και σύντροφοι, έχουμε ανάγκη τις νίκες.

Όμως έχουμε ανάγκη και τους ανυποχώρητους αγώνες, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξουν οι νίκες –μην έχουμε αυταπάτες ότι θα έρθουν με εύκολο τρόπο, με θεσμικές παρεμβάσεις, που κι αυτές μπορούν να συμβάλλουν αλλά δεν μπορεί να είναι εκεί το κέντρο βάρους. Αλλά επίσης, για να υπάρξουν αυτοί οι ανυποχώρητοι αγώνες έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά, που όπως σωστά διατρανώσαμε, δεν θα κάνει «ούτε βήμα πίσω» αλλά και θα είναι πραγματικά γειωμένη μέσα στο λαό.

Μέσα σ’ αυτούς τους μικρούς καθημερινούς αγώνες, μέσα από τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες για τα προβλήματα του κόσμου, ωριμάζει μια νέα συνείδηση. Ωριμάζει η ιδέα της οργάνωσης των από κάτω, της οργάνωσης του λαού. Γιατί αυτή η ιδέα κερδίζει πλατύ κόσμο, ειδικά των το πιο ταλαιπωρημένο κόσμο, τους πληβείους της κοινωνίας μας. Μήπως μέσα από τέτοιες μάχες δεν είναι που αλλάζει ο φόβος στρατόπεδο και βήμα το βήμα μεταφέρεται στο στρατόπεδο των εργοδοτών, των υπερασπιστών του συστήματος και του υποταγμένου συνδικαλισμού; Μήπως δεν είναι μεγάλης σημασίας η αναγνώριση μέσα σε όλον τον προοδευτικό κόσμο, που με την στάση της κέρδισε, μια μετανάστρια καθαρίστρια, αλλά και χάρη σ’ αυτήν η ανάδειξη όλων των αποκλεισμένων, όλων αυτών που δεν έχουν φωνή; Και μήπως δεν είναι τεράστιας σημασίας ζήτημα για την Αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ να δεθεί με όλες τις διαδικασίες όπου ωριμάζει αυτή τη νέα συνείδηση;

Μαζί με όλες και όλους τις συντρόφισσες και τους συντρόφους, να δώσουμε μαζί αυτή τη μάχη, για να καταφέρουμε να γειωθεί η Αριστερά μας και ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτό το πιο εκμεταλλευόμενο αλλά και το τόσο ελπιδοφόρο και μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας μας.

Να βρεθούμε παντού και ειδικά στα μέτωπα που μέχρι τώρα δεν τα έχουμε καταφέρει όσο καλά θα έπρεπε

Στα εργοστάσια που κλείνουν

Στα κάτεργα που κρύβουν τις εργαζόμενες στα ψυγεία

Μπροστά σε κάθε βιομήχανο που εκβιάζει για μοίρασμα της εργασίας, κατά το μισή δουλειά, μισός μισθός, μισή ζωή αλλά και μεγαλύτερα κέρδη για το κεφάλαιο

Στα call centers

Στα stage

Στις ουρές των ανέργων στον ΟΑΕΔ

Στις ουρές των μεταναστών έξω από τα ΚΕΠ, όπου για να πάρουν ένα αυτονόητο χαρτί ευτελίζονται αλλά και ξεζουμίζονται οικονομικά. Κι έξω από την Πέτρου Ράλλη όπου δολοφονούνται, χωρίς κανείς να πληρώνει.

Στα super market της ακρίβειας

Στις τράπεζες της ληστείας και των πλειστηριασμών, που όσο βαθαίνει η κρίση τόσο αποτελούν εφιάλτη δεκάδων χιλιάδων νοικοκυριών

Κι εδώ θα ήθελα να σημειώσω κάτι. Καλές οι κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις. Πιστεύω ότι το έργο μας στο Ευρωκοινοβούλιο θα είναι σημαντικό. Όμως οι όποιες και όποιοι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στους θεσμούς, δεν έχουμε σαν μόνο όπλο την ερώτηση ή την ομιλία, που αρκετές φορές γίνεται μπροστά σε άδεια έδρανα. Πέρα από αυτό, έχουμε κι άλλα. όπλα. Και μας το έδειξε αυτό ο Χρήστος Κορτζίδης. Με την απεργία πείνας. Μας το έδειξαν οι βουλευτές μας, ο Τάσος ο Κουράκης και ο Θοδωρής ο Δρίτσας που μπήκαν στα καΐκια του Free Gaza και δεν σκέφθηκαν πως κινδυνεύει η ζωή τους από τα αδίστακτα, ναζιστικά πυρά του Ισραηλινού στρατού.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί χρειάζεται να γενικευθούν και να πολλαπλασιαστούν αυτά τα παραδείγματα. Γιατί σαν αριστερή και κομμουνίστρια, δεν μπορώ να δεχθώ για παράδειγμα ότι θα δολοφονούνται 8 άνθρωποι, 8 εργάτες στο Πέραμα και δεν θα γίνεται χαμός. Κι όσο κι αν η ευθύνη για το συγκεκριμένο γεγονός είναι στο ΠΑΜΕ, στο ΠΑΜΕ των μεγάλων λόγων αλλά και της εκτόνωσης της οργής του κόσμου, υπάρχει και για εμάς, θα έλεγα, μια πρόκληση. Πολύ δε περισσότερο όταν βγαίνει ένα επαίσχυντο πόρισμα που λέει η ευθύνη για τη δολοφονία βρίσκεται στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ε, όχι. Φτάνει πια. Κι εγώ δηλώνω ότι δεν πρόκειται να σεβαστώ τον καθωσπρεπισμό και τις τυπικές διαδικασίες ενός συστήματος που δολοφονεί και μάλιστα διπλά.

Χρειάζεται και σα ΣΥΡΙΖΑ να αφουγκραζόμαστε πάντα και να συνδεόμαστε με την αγανάκτηση του κόσμου, για να πείσουμε την κοινωνία ότι μπορεί να αντισταθεί, μπορεί να ανατρέψει, μπορεί ν’ ανοίξει μια άλλη προοπτική.

Μόνον έτσι μπορούμε να πείσουμε και για το πρόγραμμα μας αλλά και για το όραμα μας, το σοσιαλισμό

Νομίζω ότι η βαθύτατη κρίση που είναι μπροστά μας επιβάλει σε μας την πιο αποφασιστική στάση και την εξαπόλυση μεγάλων κινημάτων. Θέλουμε όχι ένα ΣΥΡΙΖΑ των συζητήσεων και των χαοτικών συνελεύσεων αλλά έναν ΣΥΡΙΖΑ δράσης και πράξης ένα ΣΥΡΙΖΑ των κινημάτων, μοχλό αλλαγων, χρήσιμο στους κάτω και επικίνδυνο στους πάνω .

Γνωρίζετε τον θόρυβο που έγινε από πολλές μεριές με την απόφαση η 2^η θέση να δοθεί στην ΚΟΕ. Θεωρήθηκε λίγο βέβηλο για την νέα «μεγάλη ιδέα» της αστικής τάξης, τον ευρωπαϊσμό, να εκπροσωπηθεί ένα κόμμα από μια δύναμη που είναι επικριτική για το εγχείρημα της ΕΕ, που έχει συγκεκριμένες θέσεις για το χαρακτήρα και τη φύση της. Κι όχι μόνο. Χρησιμοποιήθηκε η ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα της ΚΟΕ σαν πρόσχημα για να κτυπηθεί το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Συνέβη και πάλι αυτό που έχουμε δει και άλλες φορές: Προσπαθούν να υποδείξουν στο ΣΥΡΙΖΑ να είναι μια ενσωματώσιμη, ευνουχισμένη, αποστειρωμένη δύναμη, να επιβάλλουν επιλογές και πρόσωπα, να τον έχουν του χεριού τους. Την μια τον κατηγορούν σαν χαιδευτή αυτιών των κουκουλοφόρων την άλλη σαν προγεφύρωμα εισβολής ούννων, βάνδαλων, απολίτιστων αντιευρωπαίων που πάνε ενάντια στην πρόοδο και θέλουν το βούλιαγμα ολόκληρης της Ευρώπης. Όλα αυτά είναι αστεία πράγματα και καλά κάνουμε σαν ΣΥΡΙΖΑ και δεν μασάμε. Έτσι δείχνουμε τον ριζοσπαστισμό μας, έτσι δείχνουμε πως είμαστε μια φρέσκια συσπείρωση, ένα πραγματικό ενωτικό και ελπιδοφόρο εγχείρημα. Καταλαβαίνετε όμως πως το κλίμα που δημιουργήθηκε δεν είναι και το καλύτερο ιδιαίτερα όταν ορισμένα από αυτά αναπαράγονται και από πτέρυγες της αριστεράς. Αυτό το πρόσθετο εμπόδιο θα το αντιμετωπίσουμε προβάλλοντας με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τις θέσεις και τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Θα δημιουργήσουμε μια άλλη δυναμική και όπως πείσαμε για την αναγκαιότητα του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα κι αυτούς που το καταπολεμούσαν, έτσι και τώρα θα δείξουμε πως η λατρεία των θεσμών και η προσκόλληση σε μια ουτοπική Ενωμένη Ευρώπη δεν αποτελούν διέξοδο. Γιατί τόσο ο καπιταλισμός όσο και η ΕΕ βρίσκονται σε βαθιά κρίση και εμείς δεν είμαστε –δεν μπορεί να είμαστε οι ναυαγοσώστες τους.

Αλλά τι λέει ο δικομματισμός, η Κομισιόν και συνολικά η ΕΕ μπροστά στην κρίση; Περισσότερος νεοφιλελευθερισμός, καμιά παρέκκλιση από το Σύμφωνο Σταθερότητας, από την πολιτική δηλαδή που οδήγησε σε μια βαθιά και διπλά διχασμένη Ευρώπη. Με τα συμφέροντα του γαλλογερμανικού άξονα για αυστηρή προσήλωση στο ΣΣ, να βρίσκονται σε ευθεία αντιπαράθεση, με την ανάγκη των μεγάλων δημόσιων δαπανών, για να μην πληρώσουν το μάρμαρο της κρίσης οι λαοί. Αλλά πρώτα και κύρια η Ευρώπη είναι βαθειά διχασμένη καθώς η ταξική πόλωση και ο κοινωνικός αποκλεισμός παίρνουν πρωτόγνωρες διαστάσεις. Πριν την κρίση μιλούσαμε για την Ευρώπη των 130 εκατ φτωχών -και πού θα φτάσουμε αν δεν τους σταματήσουμε; Είναι άραγε αντιευρωπαϊσμός αυτή η τοποθέτηση; Ποιος σήμερα δεν μπορεί να δει ότι η ΕΕ είναι ένα στρατηγείο του κεφαλαίου και των πολυεθνικών; Επιτρέπεται σήμερα άνθρωποι της Αριστεράς να μην μπορούν να δουν αυτό που βλέπουν οι εργαζόμενοι που ξεσηκώνονται κατά εκατομμύρια σε απεργίες και διαδηλώσεις ενάντια στις πολιτικές που εκπορεύονται από την ΕΕ; Τον Μπολκενστάιν, τη flexicurity, το ευρω-φακέλωμα που μόλις πριν λίγες μέρες άρχισε να λειτουργεί και επίσημα, το μοίρασμα της εργασίας. Επιτρέπεται σήμερα άνθρωποι της Αριστεράς να μην μπορούν να δουν αυτό που βλέπουν οι λαοί σε ολόκληρη την Ευρώπη, που όποτε τους δίνεται η δυνατότητα να εκφραστούν μαυρίζουν στα δημοψηφίσματα αυτά που απεργάζεται ο «Μεγάλος Συνασπισμός» Κεντροδεξιών και Σοσιαλδημοκρατών που κυβερνά την ΕΕ; –γι’ αυτό και δεν απαγορεύτηκαν τα δημοψηφίσματα για την Ευρωσυνθήκη, που παρ’ όλα αυτά εισέπραξε το ΟΧΙ των Ιρλανδών; Είναι όλοι αυτοί οι λαοί αντιευρωπαίοι επειδή αγωνίζονται ενάντια στις πολιτικές της Κομισιόν, του κάθε Αλμούνια, του σοσιαλδημοκράτη παρακαλώ Αλμούνια; Ενάντια στη θέσπιση του νεοφιλελευθερισμού ως θεμέλιου λίθου της ΕΕ και των κοινωνιών μας; Κι είναι άραγε αντιευρωπαϊσμός το να μην ταυτίζουμε το μέλλον της Ευρώπης με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είναι αντιευρωπαϊσμός το να αγωνιζόμαστε και να συντονιζόμαστε με όλα τα κινήματα στην Ευρώπη, για μια άλλη Ευρώπη στον αντίποδα της κατεύθυνσης που έχει η υπαρκτή ΕΕ; Είναι αντιευρωπαϊσμός το κεντρικό σύνθημα του Φόρουμ ενάντια στην ΕΕ του νεοφιλελευθερισμού, του πολέμου και του ρατσισμού; Είναι αντιευρωπαϊσμός να λες ότι Ενωμένη Ευρώπη με την σφραγίδα του νεοφιλελευθερισμού και της αντίδρασης δεν πρόκειται να οικοδομηθεί; Είναι τελικά αντιευρωπαϊσμός το όραμα μας για μια Ευρώπη της πραγματικής δημοκρατίας, της ειρήνης, του Σοσιαλισμού;

Όχι συντρόφισσες και σύντροφοι, όλες και όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι αντιευρωπαϊσμός όλα αυτά. Όλοι και όλες ξέρουμε ότι όλα αυτά ανακαλύπτονται για διάφορους λόγους από τους οποίους όμως ένας είναι ο κύριος: να τρωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί είναι η ουσία. Το να κοντύνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θέλει ο δικομματισμός. Αυτό παλεύουν με πρωτοφανή ζήλο τα ΜΜΕ. ΅

Ας το πούμε λοιπόν άλλη μια φορά:

Ούτε βήμα πίσω

Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας.

Ο νεοφιλελευθερισμός σας χρεοκόπησε, το σύστημα σας απέτυχε

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ. [Να ανατρέψουμε το σκηνικό, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς]

Να δυναμώσουμε το ΣΥΡΙΖΑ, να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ γερά ερείσματα στην κοινωνία.

Για μια Αριστερά που να υπηρετεί τους καταπιεσμένους, τους χωρίς φωνή, την εργατική τάξη, τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους του χεριού και του μυαλού, τη νεολαία, κάθε άνθρωπο που ζει από τον ιδρώτα του

Για μια Αριστερά, ενωτική, πολύχρωμη, κινηματική, προγραμματική, διεθνιστική, σύγχρονη, μαχητική, ανυποχώρητη.

Για μια Αριστερά ελπίδα του λαού

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ

Η επιλογή των συλλογικών μας διαδικασιών είναι να είμαι στην 3^η θέση του ευρωψηφοδελτίου και είναι απολύτως σεβαστή. Η δική μου προσωπική επιλογή είναι να είμαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Με όλες μου τις δυνάμεις, για να πάει όσο καλύτερα γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Με απόλυτο σεβασμό και δέσμευση στο συνασπιστικό κεκτημένο και τις θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Από αύριο και μέχρι τις ευρωεκλογές ξεκινάμε όλοι και όλες μαζί έναν όμορφο συλλογικό αγώνα. Με ενότητα, με αλληλεγγύη, με σεβασμό και αξιοποίηση ανεξαίρετα των δυνάμεων της πολιτικής μας συμμαχίας.

Ανήκω και μετέχω σταθερά από τα 18 μου χρόνια στην αριστερά, στο ανανεωτικό ρεύμα της αριστεράς και νοιώθω υπερήφανος γι’ αυτό.

Σε αυτά τα 35 χρόνια της αριστερής κοινωνικής και πολιτικής δράσης έμαθα δύο πράγματα:

Να είμαι υπερήφανος και να παλεύω για τις ιδέες μου ακόμη κι όταν αυτές είναι μειοψηφικές.

Να σέβομαι τις συλλογικές αποφάσεις ακόμη κι αν δεν συμφωνώ, εφ’ όσον έχουν ληφθεί με δημοκρατικές διαδικασίες.

Αυτό θα κάνω και τώρα. Αυτό ζητώ και από όσους συμμερίζονται αυτές τις απόψεις και φαίνεται είναι πάρα πολλοί μέσα στον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝ ΝΙΚΟΥ ΒΟΥΤΣΗ

ΑΥΤΟΙ ΦΟΒΟ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΕΜΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΥΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ

Στην φαινομενική πολιτική ακινησία συνυπάρχουν, μαζί με τη διαπλοκή των σκανδάλων και τον ανταγωνισμό συντηρητικής ρητορείας, μια πρωτοφανής πολιτική ρευστότητα και μια γενικευμένη αμφισβήτηση των πολιτικών και της αξιοπιστίας του δικομματισμού.

Σε αυτή την «μαγική εικόνα» που περιλαμβάνει και τη δημοσκοπική συμπίεση της ριζοσπαστικής αριστεράς σε σχέση με την προ έτους εντυπωσιακή άνοδο, συντείνουν αφενός και κυρίως οι συντηρητικές τάσεις που παράγονται διεθνώς και στη χώρα μας από την κρίση, στην οποία οφείλονται τα προφανή αδιέξοδα, η έλλειψη προοπτικής, οι γενικευμένες φοβίες και η συστηματική κινδυνολογία, που με την βοήθεια των μίντια αναπτύσσεται με στόχο τους ήδη αδύναμους και ιδιαίτερα τους νέους.

Από την άλλη αυτή η συντηρητική εικόνα στηρίζεται και ενισχύεται από την πολύμηνη ήδη απώλεια ηθικού πλεονεκτήματος της κυβέρνησης της Ν.Δ. και από την επιβολή της ατζέντας για την βία – καταστολή που θέλει να θωρακίσει θεσμικά το σύστημα και τον δικομματισμό, βάζοντας στο στόχαστρο την εξέγερση του Δεκέμβρη, απέναντι στους αγώνες, τις αντιστάσεις την ίδια την αμφισβήτησή του με όρους κοινωνίας. Γιατί η κρίση εν τέλει γεννάει και πολύ ριζοσπαστικές ευαισθησίες και διεργασίες που πριν ένα χρόνο ήταν ανύπαρκτες ή σε εμβρυακή κατάσταση.

Όσοι αρνούνται αυτή την ανάλυση της πραγματικότητας, ηθελημένα ή αθέλητα συστρατεύονται με όσους διαχειρίζονται την φοβία από τις συνέπειες της κρίσης και με όσους επικαλούνται και θέλουν να δημιουργήσουν ενοχικά σύνδρομα για την αριστερά, αν είναι δυνατό! Εδώ οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ, διανοούμενων και παραγόντων της ευρύτερης αριστεράς αλλά και θεμιτών απόψεων του χώρου μας, που εκφράστηκαν όμως με διάθεση και επιχειρήματα σκληρής πολεμικής απέναντι στην γραμμή και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ μεγάλες και ιδιαίτερα αρνητικές.

Γνωρίζουν ότι η δικιά μας αριστερά η «μη συντηρητική» αριστερά στον τόπο μας και διεθνώς, όπως επίσης και ότι το μήνυμα για μια μεγάλη ενωτική αριστερά μπορούν να σπάσουν αυτό το φόβο, να εμπνεύσουν αγώνες, να ανατρέψουν το τοπίο, να δώσουν ελπίδες, να ρισκάρουν και να αποδομήσουν τις νεοσυντηρητικές ιδεολογίες, να γεννήσουν μια νέα αισιοδοξία για ένα κόσμο της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας, των οικουμενικών οριζόντων, της νέας σχέσης με τη φύση, της αλληλεγγύης και της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Γνωρίζουν ότι εμείς είμαστε η δύναμη που μπορεί να αποσταθεροποιήσει και μπορεί να μπλοκάρει, να ακυρώσει τον πολιτικό στόχο των δυνάμεων του συστήματος που θέλει να ξεπεράσει την καθολική κρίση που αγγίζει τα θεμέλιά του, δίνοντας νέες εγγυήσεις για μια απρόσκοπτη δικομματική εναλλαγή με ισχυρές ή με, ελεγχόμενες συμμαχικές, ουσιαστικές αυτοδυναμίες ή και ακόμα με την καλλιέργεια της ιδέας για το μεγάλο πολιτικό συνασπισμό Ν.Δ. –ΠΑΣΟΚ.

Αυτό το «δήθεν» και απολύτως πλαστό πολιτικό σκηνικό που στηρίζεται στον εκφοβισμό, τη συντηρητικοποίηση και την παθητική στάση μέρους της κοινωνίας μας, εμείς θα το αποσταθεροποιήσουμε συνειδητά, αποφασιστικά, θα του προκαλέσουμε αρνητικούς συσχετισμούς, μια ήττα ιστορικού διαμετρήματος που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα αλλάξει τον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Σε όλους τους τόνους δηλώνουμε ότι προϋπόθεση γι’ αυτή την αριστερά που ενοχλεί και ρισκάρει είναι η άρνηση, τώρα και στο μέλλον, των πιέσεων για να γίνουμε μια δύναμη στήριξης και ενσωμάτωσης στα ιδεολογήματα και τα διλήμματα που απαξιώνουν ιστορικά την ταυτότητα και πολιτικά την οντότητα τόσο της κοινωνικής όσο και της πολιτικής αριστεράς.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

ΤΗΣ 2ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ Γ. ΘΕΩΝΑ

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Ύστερα από μια 3ήμερη διαδικασία, φτάνουμε στο τέλος των εργασιών της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας Συνδιάσκεψης που μέσα από ένα εξαιρετικά πλούσιο προβληματισμό, σκέψεις και προτάσεις αποκτά, ήδη, ένα σημαντικά ιστορικό χαρακτήρα. Γιατί αποτελεί μια Προγραμματική διαδικασία, πρωτόγνωρη για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας μας, ακόμα και για τα κόμματα της Αριστεράς, που εξοπλίζει το εγχείρημά μας με Πρόγραμμα και Στόχους, που θα σημαδέψουν τους αγώνες και την πορεία του εργατικού και λαϊκού μας κινήματος τα επόμενα χρόνια. Γιατί, ταυτόχρονα, αποτελεί, ήδη, ένα εφαλτήριο για τη νικηφόρα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς Ευρωεκλογές, τα αποτελέσματα των οποίων θα σημαδέψουν την πορεία των πολιτικών εξελίξεων και την προοπτική αλλαγής του πολιτικού σκηνικού της χώρας.

Θα ήθελα από την αρχή να σημειώσω ότι το σύνολο των προτάσεων που διατυπώθηκαν και κατατέθηκαν και γραπτώς στο Προεδρείο της Συνδιάσκεψης, θα μελετηθούν από την Κεντρική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και έχω τη βεβαιότητα ότι θα αξιολογηθούν θετικά στη συντριπτική πλειοψηφία τους και θα ενσωματωθούν στο Πρόγραμμα. Από τώρα, όμως, μπορεί να σημειωθεί ότι ορισμένες προτάσεις, που αφορούν στην Αγροτική Οικονομία, σε ζητήματα του περιβάλλοντος (υδάτινοι πόροι, φαραωνικά φράγματα και χωροταξικοί τουριστικοί σχεδιασμοί), σε ζητήματα γυναικών, υγείας, απόδημου ελληνισμού κλπ, γίνονται δεκτές από τη Γραμματεία και θα ενσωματωθούν στο τελικό κείμενο του Προγράμματος.

Η προγραμματική μας επεξεργασία θα συνεχιστεί, με διαφορετική όμως προσέγγιση:

το Πρόγραμμά μας, με όσες προσθήκες και τροποποιήσεις αποδεχθεί η Γραμματεία, θα αποτελεί δεσμευτικό κείμενο για όλους μας.

Ταυτόχρονα θα προχωρήσουμε σε πολιτική ευθύνη της Γραμματείας και με τη βοήθεια των Θεματικών και των Νομαρχιακών Επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματοποίηση Ημερίδων, Διημερίδων κλπ με συγκεκριμένα θέματα, στις οποίες θα κληθούν να πάρουν μέρος επιστήμονες και ειδικοί, εκπρόσωποι Φορέων και Μαζικών Οργανώσεων, ένας κόσμος πέρα από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι ιδέες των οποίων θα μελετηθούν, θα αξιολογηθούν πολιτικά και θα ενσωματωθούν σε επόμενες Π.Σ. στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θα δώσουμε με άλλα λόγια την ευκαιρία στην ίδια την κοινωνία να συμβάλει στις προγραμματικές μας επεξεργασίες.

Εξάλλου, με δεδομένο ότι το Πρόγραμμα έχει κάποιους περιορισμούς από άποψη όγκου, χρειάζεται με την πολιτική ευθύνη της Γραμματείας και τη βοήθεια των Θεματικών Επιτροπών να εκδοθούν ειδικά φυλλάδια (π.χ. 16σέλιδα) κατά θέμα (π.χ. Υγεία, Παιδεία, Περιβάλλον, Δικαιώματα, Εργασιακά, Ασφαλιστικά, Αγροτικά κλπ) που θα αποτελέσουν ένα πλούσιο υλικό, χρήσιμο για τους αγώνες και τη δράση μας στην κοινωνία, αλλά και για εκλογικές ανάγκες.

Στο σημείο αυτό, όμως, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε σε ορισμένες εκτιμήσεις μας στην 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη:

1. Ελάχιστο χρόνο μετά τις εκλογές της 16/9/2007 το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού παρουσίασε έντονα σημάδια αποσταθεροποίησης και παρακμής, ενώ όλα δείχνουν ότι έχουμε εισέλθει σε περίοδο πολιτικής ρευστότητας, μεγάλων πολιτικών ανακατατάξεων και διεργασιών, που τείνουν να αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.

Χωρίς αμφιβολία, ο δικομματισμός στη χώρα μας κυριαρχείται από αδιαφάνεια, σκάνδαλα κι έντονα σημάδια σήψης, που οδηγούν σε κρίση αξιών, θεσμών, ποιότητας ζωής, κοινωνικής συνοχής και καταστροφής του περιβάλλοντος.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αντιθέτως συνδέεται άμεσα με την κρίση του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμια κλίμακα και ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έχει εισέλθει ήδη σε μια μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση, που οδηγεί σε πολλαπλά αδιέξοδα τον πλανήτη και τις επί μέρους κοινωνίες.

2. Η αναζήτηση διεξόδου από την κρίση, σε όφελος των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων παρουσιάζεται πια ως ανάγκη και με μεγάλη οξύτητα.

Η διέξοδος αυτή χτίζεται καθημερινά μέσα από την αντιπολιτευτική μας τακτική, τις εναλλακτικές μας προτάσεις και τους αγώνες της νεολαίας, των εργαζομένων και του λαού ενάντια στις επιπτώσεις που προκαλούν οι πολιτικές των καπιταλιστικών «αναδιαρθρώσεων», αγώνες που θέτουν επί τάπητος θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Γίνεται φανερό ότι η διέξοδος από την κρίση είναι δυνατό να προκύψει μόνο:

Με την οικοδόμηση νέων συσχετισμών στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο.

Με τη συγκρότηση ενός νέου μπλόκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Με τη συγκρότηση και παρέμβαση στην πολιτική και κοινωνική ζωή μιας ισχυρής, αξιόπιστης και φερέγγυας Αριστεράς.

Συμβολή σε αυτή την προσπάθεια μπορούν και πρέπει να έχουν δυνάμεις της ενωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς, που συσπειρώνονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσες άλλες δυνάμεις (ριζοσπαστικές οικολογικές δυνάμεις, δυνάμεις των κοινωνικών κινημάτων και δυνάμεις που αποδεσμεύονται από τις πολιτικές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ), θα θελήσουν να κινηθούν στα πλαίσια της στρατηγικής και των βασικών επιλογών αυτού του ενωτικού εγχειρήματος.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αναμφισβήτητα τη βασική αντιπολιτευτική, αντινεοφιλελεύθερη δύναμη, κατακτώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, αλλά και σημαντική σχέση με τα κοινωνικά κινήματα και τις λαϊκές αντιστάσεις που αναπτύσσονται.

Η αισιόδοξη και ανοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εκφράζεται από την εμπιστοσύνη που μας δείχνει ο λαός, στηρίζεται, κατά κύριο λόγο, στο γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα της νέας γενιάς, της μεταπολίτευσης και του Πολυτεχνείου, ένα αριστερό, ριζοσπαστικό και αντινεοφιλελεύθερο τμήμα της κοινωνίας, πείστηκε από την συνολική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, που με σταθερότητα, συνέχεια και συνέπεια παρουσίασε όλο αυτό το διάστημα.

Σ’ αυτό συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό οι πολιτικές θέσεις και οι ιδεολογικοπολιτικές του επιλογές, όπως αυτές εκφράζονται στις Πολιτικές Διακηρύξεις (Δεκ, 2003 και Ιούνης 2007), καθώς και ο τρόπος και το πολιτικό περιεχόμενο με το οποίο δόθηκε η προεκλογική μάχη στις εκλογές του 2007 και ιδιαίτερα:

Οι ιδεολογικοπολιτικές μας αναφορές, που έχουν να κάνουν με τη νεοφιλελεύθερη ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στον Κόσμο, την πολιτικο-στρατιωτική ηγεμονία των ΗΠΑ, τον πόλεμο και τις καταστροφές στο όνομα της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας» και την ολοκληρωτική και σε όλα τα μέτωπα επίθεση του νεοφιλελευθερισμού. Η ανάδειξη ως κεντρικού στόχου της Αριστεράς σήμερα, της ανατροπής της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, που, εκτός των άλλων, θα ανοίξει και την προοπτική της υπέρβασης του καπιταλιστικού συστήματος προς μια ριζικά διαφορετική κοινωνία, την κοινωνία όπου ο «άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη», την κοινωνία του σοσιαλισμού με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Η σαφής οριοθέτηση απέναντι στο χαρακτήρα και την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως υπογραμμίζεται στην Πολιτική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ, ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφώνει την Ευρώπη της απορύθμισης και των ιδιωτικοποιήσεων, υποτάσσοντας το δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο χώρο στα συμφέροντα του κεφαλαίου, την Ευρώπη της επιβολής και του κοινωνικού αποκλεισμού, της υποβάθμισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, την Ευρώπη της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της καταστολής, την Ευρώπη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, την Ευρώπη «φρούριο». Η αντίθεσή μας στη νέα Ευρωπαϊκή συνθήκη η οποία συνοψίζει όλες τις επιμέρους οδηγίες και συμφωνίες (ΟΝΕ, σύμφωνο σταθερότητας, Λισσαβόνα, Μπολόνια, οδηγία Μπολκενστάϊν) κι έχει στόχο να ισχυροποιήσει συνταγματικά την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού,

Η συμμετοχή της Ε.Ε. στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στρατιωτικές και πολιτικές, στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη γειτονική μας πρώην Γιουγκοσλαβία και το Κόσσοβο, όπου αναλαμβάνει ακόμη και αστυνομικά καθήκοντα, διαμορφώνει μια Ευρώπη επιθετική, επεμβατική, κήρυκα του πολέμου. Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που οραματίζονται οι λαοί. Είμαστε αντίθετοι σ’ αυτή την Ευρώπη. Δικό μας όραμα είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας, της λαϊκής ευημερίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους. Η Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της οικολογικά βιώσιμης ανάπτυξης, του φεμινισμού, της ελευθερίας, της προόδου και του σοσιαλισμού.

Η σαφής οριοθέτηση απέναντι στον δικομματισμό, που έχει σοβαρές ευθύνες για τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Σε λογικές κυβερνητισμού και τα κάθε είδους κυβερνητικά σενάρια της κεντροαριστεράς, που όπως δείχνει η ευρωπαϊκή εμπειρία όχι μόνον δεν αποτέλεσαν ανάχωμα στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά συνέβαλαν στην παραπέρα εδραίωσή του. Σήμερα είναι περίοδος όπου η Αριστερά, με σαφή οριοθέτηση απέναντι σε λογικές κεντροαριστεράς και συνδιαχείρισης του συστήματος, οφείλει να συγκροτήσει τον εαυτό της ως ισχυρή δύναμη πολύμορφης κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης, ως πόλο επεξεργασίας και προβολής πειστικών εναλλακτικών προτάσεων ενταγμένων σ΄ ένα μακρόπνοο σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού, που θα αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς δυνάμεων στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο.

Η σαφής πολιτική συμμαχιών, ανοιχτή προς ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, που έχουν μέτωπο προς τον νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό. Από τη γέννηση και την αρχική συγκρότησή του, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε και έχει ενωτικό χαρακτήρα και απευθύνεται δημόσια προς όλες χωρίς εξαίρεση τις δυνάμεις της Αριστεράς, της ριζοσπαστικής οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων για συντονισμό των προβληματισμών και της κοινής δράσης τους στα κεντρικά κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα. Στην πρόσκληση αυτή έχουν θέση και δυνάμεις που προέρχονται από το σοσιαλιστικό χώρο και διαφοροποιούνται από τα αριστερά έναντι των επιλογών και της πολιτικής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Τους άμεσους προγραμματικούς στόχους και τα μέτωπα πάλης που προώθησε και προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που αναδείχνουν όλα όσα κυοφορούνται στο κοινωνικό πεδίο, όλα τα ζητήματα που μπορούν να εμπνεύσουν νέους αγώνες ενάντια στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία και αποτελούν εναλλακτική πολιτική στον δικομματισμό και άξονα πάλης του λαϊκού μας κινήματος.

Κι ενώ σ’ αυτά τα πλαίσια κινούμαστε και δρούμε, ακούμε, όχι από κάποιους «δογματικούς» της Αλέκας, αλλά ακόμη και μέσα στη 2η Πανελλαδική μας Συνδιάσκεψη κατευθυνόμαστε προς την κεντροαριστερά.

Θα το επαναλάβουμε με όση έμφαση χρειάζεται:

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις σαφείς θέσεις του, με τη δράση του και τη σταθερή στήριξη των αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας, με τη συνέπειά του στις αξίες και τις αρχές της Αριστεράς, με το Πρόγραμμά του, αποτελεί ελπίδα και απαντοχή των ευρύτατων λαϊκών δυνάμεων. Παράλληλα προκαλεί και ευρύτερο ενδιαφέρον διεθνώς γιατί αποτελεί ένα πρωτότυπο πολιτικό εγχείρημα, που γεννά προσδοκίες και αισιοδοξία.

Μιλώντας για την Αριστερά οφείλουμε να τονίσουμε ότι ποτέ δεν κρύψαμε για ποια Αριστερά μιλάμε. Μιλάμε για μια Αριστερά με σαφή, σταθερό και ανοιχτό μέτωπο προς το δικομματισμό, τον απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό και τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Για μια Αριστερά της ριζοσπαστικής κινηματικής μειοψηφικής αντίστασης σήμερα, της πλειοψηφικής δύναμης αύριο, με την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων, με σαφείς θέσεις, πολιτικές και πρακτικές υπέρ των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού.

Για μια Αριστερά που θα προσπαθήσει και θα μπορέσει να εκφράσει τα «παλιά» αλλά και νέα τμήματα της εργατικής τάξης, τα γενικότερα συμφέροντα των ανθρώπων της δουλειάς, του μόχθου, της τέχνης και του πολιτισμού, τα όνειρα των νέων αλλά και των διπλά εκμεταλλευόμενων γυναικών, ως εργαζομένων και ως φύλου.

Για μια Αριστερά απαντοχή και στήριγμα των οικονομικών μεταναστών, ιδεολογικά σταθερή και ανυποχώρητη στην ξενοφοβία, στον εθνικισμό, στο ραγιαδισμό, στον κοσμοπολιτισμό, στη θρησκοληψία και στους μηχανισμούς που τα καλλιεργούν και τα εκμεταλλεύονται.

Για μια Αριστερά μαχητικό πρωταγωνιστή στον αγώνα για την προστασία και τη σωτηρία του περιβάλλοντος.

Για μια Αριστερά η οποία θα μπορεί να αναλύει, με ταξικό κριτήριο, το σήμερα και με το ίδιο κριτήριο θα αποφασίζει, θα παλεύει και θα προβληματίζεται για το αύριο.

Για μια Αριστερά της εποχής μας, που δεν θα είναι προσκολλημένη μόνο στο παρελθόν και μάλιστα στις χειρότερες σελίδες του, αλλά ούτε θα είναι μια Αριστερά χωρίς παρελθόν.

Μόνο μια τέτοια Αριστερά, κατά την άποψή μας, μπορεί να εμπνεύσει εργαζόμενους και νέους ανθρώπους.

Η Αριστερά και στη χώρα μας συγκροτήθηκε και διαμορφώθηκε σε στενή σύνδεση με το εργατικό κίνημα. Ο προσανατολισμός της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ στα συνδικάτα, τους συνεταιρισμούς, τα μαζικά κινήματα, το γυναικείο, το οικολογικό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, είναι κεντρική μας επιλογή.

Να γίνει απόλυτα κατανοητό!

Το πιο τέλειο, το πιο επαναστατικό Πρόγραμμα να καταρτίσουμε, δεν έχει καμιά πιθανότητα να προχωρήσει και να υλοποιηθεί με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το εργατικό συνδικαλιστικό και γενικότερα το μαζικό κίνημα.

Η Συνδιάσκεψή μας χρειάζεται να γίνει το εφαλτήριο για την ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος που είναι όρος για προοδευτικές αλλαγές στον τόπο.

Να γίνει εφαλτήριο για τη μεγάλη μάχη που έχουμε μπροστά μας. Να φύγουμε όλοι από δω, αποφασισμένοι να φέρουμε τα πάνω – κάτω στη μάχη των ευρωεκλογών που έχουμε μπροστά μας.

Μπορούμε και θα ανατρέψουμε το σκηνικό στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον Κόσμο. Να βγάλουμε ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στα πρόσωπα και τις συνιστώσες. Να συγκροτήσουμε ψηφοδέλτιο μάχης που θα εκφράζει τη δυναμική του εγχειρήματός μας, τις κοινωνικές μας αναφορές και τα κοινωνικά κινήματα.

Πρώτ’ απ’ όλα όμως πρέπει να ανατρέψουμε το σκηνικό στο Πανεπιστήμιο. Να σταθούμε στο πλευρό της σπουδάζουσας νεολαίας των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τη μάχη των φοιτητών και σπουδαστών της Αριστερής Ενότητας στις φοιτητικές εκλογές της 13ης Μάη.

Η νίκη του φοιτητικού κινήματος της Αριστεράς θα βάλει τη σφραγίδα της και στη νίκη για τις ευρωεκλογές.

Με αισιοδοξία, με πίστη και αυταπάρνηση μπορούσε να δώσουμε τις μάχες που έχουμε μπροστά μας.

Μακριά από μας η απογοήτευση και απαισιοδοξία.

Ο εργαζόμενος λαός και η φοιτητική νεολαία πιστεύουν σε μας.

Ας το πιστέψουμε κι εμείς.

 

 

No Comments Yet

Κανένα σχόλιο ακόμα.

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI