ΦΩΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ (σκηνοθέτης-ηθοποιός)
Ένας σύγχρονος Μαριβό, σε ένα νέο χώρο
Είναι ένας χώρος από εκείνους που σε κατακτούν αμέσως. Θα μπορούσε να είναι μια αποθήκη ή ένα συνεργείο αυτοκινήτων αλλά με τη φαντασία, το μεράκι και τη δουλειά μετατράπηκε σε ένα μικρό θέατρο. Δεξιά και αριστερά, απέναντι η μία από την άλλη είναι οι «κερκίδες» όπου κάθονται οι θεατές. Ανάμεσα παίζουν οι ηθοποιοί και μια κολώνα που υπάρχει περίπου στη μέση, όχι μόνο δεν ενοχλεί, αλλά με τη φαντασία του σκηνοθέτη γίνεται μέρος του σκηνικού.
Ο Φώτης Μακρής σκηνοθέτης της παράστασης, ηθοποιός αλλά και ένας από τους ανθρώπους που μόχθησε για να αποκτηθεί, να εξοπλιστεί και να αποκτήσει ζωή το Στούντιο Μαυρομιχάλη, βρέθηκε απέναντί μας και απάντησε σε μερικές ερωτήσεις.
Ό,τι είναι αληθινό, βρίσκει το δρόμο του
Είσαι ένας άνθρωπος με μια πλούσια παρουσία στο θέατρο. Τώρα βρίσκεστε σε ένα νέο χώρο, το Στούντιο Μαυρομιχάλη ένα χώρο δικό σας. Τι σημαίνει αυτό για την καριέρα σου.
Είναι ένα ακόμη βήμα στην πορεία μου, ίσως το πιο σημαντικό. Ελπίζω πως τώρα θα έχω τη δυνατότητα, μαζί με την ομάδα μας, να καταθέσω πιο ολοκληρωμένα την άποψή μου για το θέατρο. Ότι θα έχουμε τη δυνατότητα αυτή την άποψη να την φέρουμε σε επαφή με περισσότερο κόσμο και να επικοινωνήσουμε με αυτόν καθώς θα υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, το Στούντιο Μαυρομιχάλη και δεν θα είμαστε «χαμένοι» στα διάφορα θέατρα της Αθήνας, όπως ήμασταν μέχρι τώρα. Ότι θα καταφέρουμε να δώσουμε πιο συγκεκριμένα το στίγμα μας και τη θέση μας στο θεατρικό χάρτη της χώρας.
Ο χώρος, προφανώς, θα συνδυάζεται και με “διαφορετικές” παραστάσεις.
Φιλοδοξούμε στο χώρο μας να φιλοξενούμε, πέρα από θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όπως: παραστάσεις χορού, εικαστικές εκθέσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, ομιλίες, μουσικές εκδηλώσεις κλπ. Θέλουμε να έχουμε ένα «ζωντανό» χώρο, που δεν θα «κοιμάται» ποτέ.
Η Αθήνα είναι μια πόλη με πολλά θεατρικά σχήματα., πολλούς χώρους και πολλές αξιόλογες παραστάσεις. Που, νομίζεις, πως διαφοροποιείστε εσείς;
Ποτέ μα ποτέ δεν θα μπω στο επικίνδυνο παιχνίδι της διαφοροποίησης για την διαφοροποίηση. Στα λόγια δεν διαφέρουμε πουθενά. Στα έργα, θα δείξει το μέλλον…
Όλη αυτήν η πληθώρα παραστάσεων είναι σε αντιστοιχία με το κοινό, θέλω να πω, υπάρχει αρκετό κοινό για να “δουλέψουν’ όλοι;
Πιστεύω ακράδαντα, ότι αν κάτι αξίζει και είναι αληθινό, θα βρει τον δρόμο του. Ναι, έχουμε πολλές παραστάσεις και λίγο κοινό. Αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Δεν μπορείς να απαγορέψεις σε κάποιον να εκφραστεί. Άρα, συνεχίζουμε…
Αυτήν την περίοδο παρουσιάζετε την “Κληρονομιά” του Μαριβό, ένα κλασικό έργο εποχής αλλά με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο. Με μια σύγχρονη ματιά. Επίσης, με κάποιον τρόπο, επιδιώκετε τη συμμετοχή του κοινού Ποια ήταν η δική σου σκηνοθετική προσέγγιση στο έργο και πως αντιδρά το κοινό σε αυτό, υπάρχει ανταπόκριση;
Η προσπάθειά μου ήταν να εντάξω το έργο σε μια μικρή γιορτή ηθοποιών και κοινού. Ένα μικρό πάρτι, μέσα στο οποίο θα ακούγεται και θα παίζεται και ο λόγος του Μαριβό. Αυτό ακριβώς είναι η παράσταση και η μέχρι τώρα εμπειρία μας από τις παραστάσεις, δείχνει ότι το κοινό ανταποκρίνεται με μεγάλο ενθουσιασμό. Και εμείς οι ίδιοι, έχουμε εντυπωσιαστεί από την «ευκολία» με την οποία το κοινό δέχεται την συμμετοχή του στην παράσταση.
Ποια είναι τα σχέδια για το μέλλον. Αφενός όσον αφορά τη χρήση του χώρου αφετέρου σε σχέση με τις επόμενες παραστάσεις.
Μετά τις δικές μας παραγωγές και στο υπόλοιπο της περιόδου, θα φιλοξενήσουμε δύο συμπαραγωγές με την ομάδα Play Back και, επίσης, δύο νέες ομάδες, καθώς θέλουμε να γίνει ο χώρος ένα φυτώριο ανάδειξης καινούργιων δυνάμεων στο χώρο του θεάτρου.
Ποια είναι η δική σου πορεία μέχρι σήμερα στο θέατρο;
Σπούδασα Μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αλλά η αγάπη μου για το θέατρο με οδήγησε στο να σπουδάσω και να αποφοιτήσω το 1988 από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Εκτός από το θέατρο έχω παίξει και στον κινηματογράφο αλλά και στην τηλεόραση. Είμαι ιδρυτικό μέλος του θεατρικού οργανισμού Νέος Λόγος για τον οποίο έχω σκηνοθετήσει 11 παραστάσεις.
Από το κλασικό στο μοντέρνο
Ο Μαριβό υπήρξε ένας διεισδυτικός παρατηρητής της γαλλικής αριστοκρατίας του 18ου αιώνα. Με ιδιαίτερη προτίμηση στη διακωμώδηση των ανθρώπινων, και ιδιαίτερα των ερωτικών σχέσεων, τα έργα του εξακολουθούν να παίζονται και να προκαλούν το ενδιαφέρον αλλά και το γέλιο, μέχρι τις μέρες μας.
Στην «Κληρονομιά» εμπλέκονται τρία ζευγάρια. Αριστοκράτες και υπηρέτες, μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων, ένα δαιδαλώδες παιχνίδι αποκρύψεων και μυστικών ερωτικών αναστεναγμών. Κι όλα αυτά επειδή πίσω από όλα βρίσκεται μία, διόλου ευκαταφρόνητη, κληρονομιά.
Το έργο είναι κλασικό αλλά ο Φώτης Μακρής, με διάφορα ευφάνταστα τεχνάσματα, μας εισάγει σε ένα έργο, μοντέρνο αν και πιστό στο πρωτότυπο κείμενο. Τα κουστούμια είναι σύγχρονα, τα ρούχα που φοράμε, η μουσική το ίδιο και η σκηνοθεσία, ακολουθεί την αντίληψη η οποία υπάρχει στο σύγχρονο θέατρο. Κι ακόμη κάνει την παράσταση διαδραστική, αιφνιδιάζει από την αρχή τους θεατές, όταν ζητά από αυτούς να πάρουν μέρος, αλλά πολύ σύντομα όλοι χαλαρώνουν και το απολαμβάνουν. Κι όταν αναλαμβάνουν τα ηνία εξ ολοκλήρου οι ηθοποιοί, δημιουργείται μία διάθεση ελαφρότητας, μια περιπαικτική ατμόσφαιρα που προκαλεί ευφορία και, φυσικά, αυθόρμητο γέλιο. Η διαδραστικότητα βοηθά και τη σκηνοθετική προσέγγιση, δηλαδή το ανέβασμα του έργου, όχι σε κλασική αλλά σε σύγχρονη μορφή. Οι θεατές πέφτουν στην «παγίδα», ακούν γνώριμα τραγούδια, τραγουδούν, κάποιοι καλούνται να χορέψουν και χωρίς να το αντιληφτεί κανείς, το έργο έχει ξεκινήσει, η παράσταση είναι παρούσα, προχωρά έτσι, από μόνη της πλέον και αφού είμαστε όλοι μέσα σε αυτήν, είναι απολύτως σημερινή!
Όταν πήγαινα να δω την παράσταση αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν ένα κλασικό έργο εποχής, και μάλιστα μιας εποχής που ούτε ιστορικά ούτε γεωγραφικά έχει σχέση με εμάς, μπορεί να είναι σύγχρονο και μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους που ζουν σήμερα στην Ελλάδα. Πήρα την απάντησή μου και κατάλαβα πως ένα έργο μπορεί να ενδιαφέρει εμάς το ίδιο με έναν γάλλο θεατή του 18ου αιώνα.
Η ταυτότητα της παράστασης
«Η κληρονομιά» του Μαριβό
Μετάφραση: Αντρέας Στάικος
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Ηθοποιοί: Φώτης Μακρής (Μαρκήσιος), Στέλλα Κρούσκα (Κόμισσα), Μαρία Κορδώνη (Λιζέτ), Δημήτρης Πλειώνης (Λεπίν), Μαρία Μαλταμπέ (Ορτάνς), Αλέξανδρος Αλπίδης (Ιππότης).
περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ2310, τεύχος 25, Δεκέμβριος 2003
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
