Η εξέγερση των αθλίων

Η εξέγερση των αθλίων

(γράφτηκε πρις τις 6 Δεκεμβρίου)

Σε μερικές μέρες το 2008 μας αφήνει γεια και, ως είθισται, προσδοκούμε άπαντες τα καλύτερα να έρθουν την επόμενη χρονιά. Μακάρι έτσι να συμβεί, μόνο που η μέχρι τώρα πείρα δεν που επιτρέπει να αισιοδοξώ.

Ποιά ήταν τα σημαντικά που συνέβησαν το 2008; Με τη δύση του έτους είχαμε την εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ, το ιερό σκάνδαλο του Βατοπεδίου, την παγκόσμια οικονομική κρίση. Δεν ξέρω τι να επιλέξω, αλλά αφήνω απέξω την κρίση επειδή αυτή θα μας απασχολήσει, ούτως ή άλλως, στο επόμενο διάστημα. Η κρίση είναι δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος κι αν νομίζετε πως θα ξεμπερδέψουμε εύκολα, πλανάσθαι πλάνην οικτράν. Όσο για το Βατοπέδι και τον Ομπάμα, τι να πω; Έχουν γραφτεί και έχουν ακουσθεί τόσο πολλά, που δε νομίζω να έχω να προσθέσω κάτι ενδιαφέρον. Οπότε θα περιοριστώ στο θέμα που περίπου έθαψαν τα ΜΜΕ, καθότι ούτε γκλαμουριά διαθέτει, ούτε αίμα και σπέρμα, ούτε σκάνδαλα κι ατασθαλίες. Είναι η εξέγερση των αθλίων στις ελληνικές φυλακές, όχι μια εξέγερση συνηθισμένη με φωτιές, ομήρους και άλλα τέτοια θεαματικά που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν επί μέρες με υλικό τους τηλεαρπάχτρες. Αλλά μια εξέγερση συντονισμένη η οποία ξεκίνησε με αποχή από το συσσίτιο και κατέληξε σε απεργία πείνας. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της Αριστεράς, η οποία συντάχθηκε με τους καταραμένους που ζουν στοιβαγμένοι μέσα στα κελιά, έκανε το θέμα πολιτικό και κατέληξε με νίκη των κρατουμένων. Προσοχή! Νίκη δε σημαίνει ήττα της Πολιτείας, αλλά νίκη της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τα αιτήματα δεν ήταν παράλογα, κάθε άλλο. Κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ακόμη και η συντηρητική, πολλές φορές, ελληνική κοινωνία, κερδήθηκε και στάθηκε αλληλέγγυα στον αγώνα των φυλακισμένων.

Τα αιτήματα ήταν τέτοια που κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν μπορούσε να απορρίψει. Ζητούσαν χώρο για να κοιμούνται, αφού οι πληρότητα των ελληνικών φυλακών αγγίζει περίπου το 150%! Ζητούσαν ιατρική φροντίδα σε συνεχή βάση, στοιχειώδη κάλυψη των κανόνων υγιεινής και μια σειρά από άλλα αιτήματα, που απλά έκαναν την έκτιση της ποινής, ανθρώπινη. Βασικό ήταν και το αίτημα της αποφυλάκισης των εξαρτημένων από ουσίες ατόμων και η ένταξή τους σε θεραπευτικά προγράμματα.

Βέβαια ουδείς έχει την αυταπάτη πως το σωφρονιστικό σύστημα θα αλλάξει. Οπωσδήποτε θα γίνουν κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Κι ακόμη, ίσως, καλυτερεύσουν οι συνθήκες κράτησης. Η ουσία όμως, του σωφρονιστικού συστήματος, που διέπεται από την αντίληψη της τιμωρίας και όχι του σωφρονισμού, θα χρειαστεί συνέχιση των αγώνων. Αγώνων όχι μόνο μέσα αλλά και έξω από τις φυλακές, όπως έγινε στην πρόσφατη απεργία πείνας.

Εντάξει, κάποιοι θα μας πουν πως όλα αυτά είναι αστειότητες και πως το βασικό είναι να δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες καθημερινότητας, ώστε να περιοριστεί το έγκλημα και η κοινωνία να σταματήσει να έχει την ανάγκη να χτίζει φυλακές. Καλά, και ποιος σας είπε πως διαφωνώ. Το ζήτημα είναι πως μέχρι να έρθει εκείνος ο κόσμος ο αγγλικά πλασμένος,  κάτι θα πρέπει να κάνουμε. Ειδάλλως ούτε καλύτερες συνθήκες θα πετύχουμε αλλά ούτε κι ο κόσμος θα αλλάξει.

Α, και κάτι τελευταίο προς τους μεγαλοσχήμονες των ΜΜΕ: πήρατε χαμπάρι βρε ζωντόβολα πως αυτήν ήταν η μεγαλύτερη απεργία πείνας που έχει γίνει ποτέ παγκοσμίως;  Φυσικά και το πήρατε αλλά κατά την προσφιλή σας τακτική το κάνατε γαργάρα.

Άντε, και το 2009, καλύτερα!!!

                                                            περιοδικό ΠΛΑΤΡΕΙΑ2310, τεύχος 25, Δεκέμβριος 2008

No Comments Yet

Κανένα σχόλιο ακόμα.

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI