ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ…
Προσεχώς στους κινηματογράφους
Λοταρία το παρακάτω κείμενο για δύο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το χρόνο, επειδή δεν έχω στη διάθεσή μου ακριβείς ημερομηνίες εξόδου των ταινιών στις αίθουσες. Ο δεύτερος έχει να κάνει με την ένδεια κινηματογραφικών αιθουσών στη Θεσσαλονίκη, κάτι που σημαίνει πως μερικές ταινίες ουδέποτε θα προβληθούν στην πόλη, εξαιρουμένων των μπλοκ μπάστερ όπως ελληνιστί αποκαλούνται. Ως τζογαδόροι, λοιπόν, θα παίξουμε κι ό,τι είναι να βγει ας βγει. Οπωσδήποτε όμως το παρακάτω κείμενο θα δώσει πληροφορίες σημαντικές, ουχί δι’ όλους, αλλά δια τους αυστηρώς ενδιαφερόμενους περί τα κινηματογραφικά.
Παντοτινός Τεό
Ξέρω πως υπάρχουν ενστάσεις, αλλά είμαι βέβαιος πως οφείλονται στην εγγενή μας γκρίνια. Είτε, λοιπόν, αρέσει είτε όχι, ο Τεό, γνωστότερος ως Θόδωρος Αγγελόπουλος, είναι ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως και αποτελεί σημαντικό πολιτιστικό κεφάλαιο για την Ελλάδα. Ξεπερνώντας υποκειμενικές κρίσεις, γκρίνιες και συνομωσιολογίες, παραμένω στο έργο του και, απλά, υποκλίνομαι μπροστά του. Επειδή όμως το παρόν κείμενο δεν αποτελεί ούτε αγιοποίηση του ανδρός ούτε διαφημιστική καμπάνια των ταινιών του. σταματώ και μπαίνω στο θέμα. Το οποίον θέμα όπως μπορείτε να διαβάσετε στον τίτλο του είναι οι ταινίες οι οποίες θα προβληθούν το επόμενο διάστημα. Μία από αυτές είναι και «Η σκόνη του χρόνου», τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η οποία προβλήθηκε σε ειδική προβολή στο 49 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης είπε, η ταινία θα προβληθεί στο επίσημο πρόγραμμα του 59ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το οποίο θα αρχίσει στις 5 Φεβρουαρίου 2009. Αυτό σημαίνει πως σύντομα μετά την Μπερλινάλε «Η σκόνη του χρόνου» θα πάρει την άγουσα προς τις αίθουσες.
Η ταινία αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του σκηνοθέτη η οποία άνοιξε με «Το λιβάδι που δακρύζει». και είναι «ένας ποιητικός απολογισμός του περασμένου αιώνα μέσα από έναν έρωτα που προκαλεί το χρόνο, οραματίζεται και αναζητά τον ορίζοντα του αιώνα που διατρέχουμε» όπως αυτοπροσώπως σημειώνει ο Αγγελόπουλος. Με ένα διεθνές καστ που αποτελούν ο Γουίλεμ Νταφόε, ο Μπρούνο Γκαντς και η Ιρέν Ζακόμπ η ταινία με μία πρώτη ματιά απλά αποδεικνύει τα όσα υποστήριξα παραπάνω για το αγγελοπούλειο έργο. Με δραματουργικό έναυσμα το γύρισμα μιας ταινίας από έναν αμερικανό σκηνοθέτη ελληνικής καταγωγής που αναζητά τις ρίζες του, η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, το Καζακστάν και τις ΗΠΑ. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, που διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης. Ταυτόχρονα, ένα μακρύ ταξίδι στη μεγάλη Ιστορία και στα γεγονότα των τελευταίων 50 χρόνων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Τα πρόσωπα της ταινίας κινούνται σαν σε όνειρο, η σκόνη του χρόνου μπερδεύει τις μνήμες. Έχοντας δει όλη τη φετινή ελληνική παραγωγή, μππορεί εύκολα να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε, πως «Η σκόνη του χρόνου» απέχει παρασάγγας από τις υπόλοιπες ταινίες. Βαθύς στοχασμός, προσέγγιση της ιστορίας και της μνήμης με υποστήριξη μιας μοναδικής σκηνοθετικής μαεστρίας που σε γραπώνει. Και μέσα από αυτά αναδεικνύονται και οι ανθρώπινες ιστορίες, οι μικρές, οι οποίες συνθέτουν τη μεγάλη Ιστορία αλλά και επηρεάζονται από αυτήν. Εδώ διακρίνεται μία αδυναμία. Ενώ ο Αγγελόπουλος διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο το «μεγάλο», δυσκολεύεται να μας συγκινήσει με το «μικρό». Προσωπικά πιστεύω πως εδώ βρίσκεται η αδυναμία της ταινίας αλλά θα έχετε την ευκαιρία να σχηματίσετε ιδία άποψη. Ο Φεβρουάριος δεν είναι μακριά.
Η Ιαπωνία είναι κοντά στην Αυστραλία;
Δεν απαιτείται απάντηση αφού η παραπάνω ερώτηση δεν αποτελεί τεστ γεωγραφικών γνώσεων, αλλά αναφέρεται σε ταινίες που θα δούμε προσεχώς.
Η Ιαπωνία εκπροσωπείται από τον Τακέσι Κιτάνο, τον πιο σημαντικό –από όσο γνωρίζω- σύγχρονο σκηνοθέτη της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Η ταινία του «Ο Αχιλλέας και η χελώνα», κέρδισε πολλούς φίλους στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Εξαιρετικό δείγμα δουλειάς ενός σκηνοθέτη με το οποίο κλείνει τη δική του τριλογία, της οποίας είδαμε την αρχή «Takeshi’s», θα δούμε το τέλος, αλλά δεν είδαμε τη μέση, δηλαδή την ταινία «Δόξα για το σκηνοθέτη». Ο Κιτάνο κάνει μια ταινία αυτοβιογραφική, και όπως συνηθίζει, αυτοσαρκαστική. Θέμα της ένας ζωγράφος, ο οποίος ζωγραφίζει από μικρός, φαίνεται πως είναι ταλαντούχος, αλλά ουδέποτε κατάφερε να αναγνωριστεί και να γίνει διάσημος.
Η Αυστραλία, εκτός από χώρα, γίνεται και ταινία δια χειρός Μπαζ Λούρμαν. Νικόλ Κίντμαν, Χιου Τζάκμαν, Ντέιβιντ Γουέναμ και Μπράιαν Μπράουν, πρωταγωνιστούν στην «Αυστραλία», ερωτική ιστορία μεταξύ μιας βρετανίδας αριστοκράτισσας η οποία ταξιδεύει στη μακρινή χώρα όπου έχει κληρονομήσει ένα ράντζο. Εκεί ερωτεύεται έναν καουμπόη ενώ στην Ευρώπη μαίνεται ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.
Κι αφού μακριά βρισκόμαστε, ούτως ή άλλως, ας πάμε μακρύτερα, στη Βραζιλία και στον Βάλτερ Σάλες και την «Οριακή γραμμή» μια συγκλονιστική ταινία που συν-σκηνοθέτησε με την Ντανιέλα Τόμας. Με φόντο το Σάο Πάολο των 20 εκατομμυρίων κατοίκων και τα τεράστια προβλήματα, παρακολουθεί τέσσερα αδέλφια τα οποία προσπαθούν να επαναπροσδιοριστούν με διαφορετικούς τρόπους.
Παραμένουμε στην περιοχή και πάμε στην Αργεντινή για το «Καφέ των μαέστρων», ένα ντοκιμαντέρ για τους λάτρεις του τάνγκο, σκηνοθετημένο από τον Μιγκέλ Κοάν. Υπέροχη μουσική και χορός και όπως έγραψαν για την ταινία οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, «το τάνγκο είναι τρόπος ζωής και αυτό ακριβώς αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ».
Πολιτικές και άλλες ιστορίες
Με τον πολιτικό κινηματογράφο να έχει αρχίσει να κερδίσει έδαφος με τρόπο εντυπωσιακό, θα κάνουμε μία αναφορά σε ταινίες «προσεχώς», με πολιτικό περιεχόμενο.
«Τσε» του Στίβεν Σόντεμπεργκ, ταινία για ανθρώπους αντοχής, μιας και η διάρκειά της μοιάζει σε διάρκεια με τις ομιλίες του Φιντέλ Κάστρο! Τέσσερις ώρες και είκοσι λεπτά, μια αντισυμβατική αφήγηση για τον εμβληματικό επαναστάτη, Τσε Γκεβάρα. Η γνωριμία του με τον Φιντέλ, η οργάνωση του αντάρτικου, η κουβανέζικη επανάσταση, η πορεία στη Βολιβία, η δολοφονία του. Ντοκιμαντερίστικη σκηνοθετική προσέγγιση χωρίς διάθεση μυθοποίησης του Τσε και με έναν θαυμάσιο Μπενίσιο ντελ Τόρο στο ρόλο του Γκεβάρα.
Η ταινία η οποία, κατά την άποψή μου, θα συζητηθεί αρκετά και θα κερδίσει το κοινό, είναι το «Βαλς με τον Μπασίρ» του Άρι Φόλμαν. Ένας ισραηλινός σκηνοθέτης προσπαθεί να θυμηθεί τα γεγονότα και την εμπλοκή του στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Για να γίνει αυτό ψάχνει να βρει όσους νομίζει πως μπορούν να τον βοηθήσουν να βρει τη μνήμη του. Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει από όλες τις άλλες δεν είναι τίποτε άλλο από το γεγονός πως είναι ταινία κινουμένων σχεδίων. Μάλιστα ο ίδιος ο σκηνοθέτης την αποκαλεί «ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων». Λέει πως προτίμησε αυτό το είδος «γιατί όλη η ταινία στηρίζεται στη μνήμη, τα όνειρα, το υποσυνείδητο, τον πόλεμο. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο τρόπο με τον οποίο όλα αυτά θα μπορούσαν να συνδυαστούν». Θριαμβευτική υποδοχή στις Κάνες, όπου οι κριτικοί έμειναν στην κυριολεξία με ανοιχτό το στόμα, για ένα φιλμ που θα καταπλήξει τους πάντες και το οποίο γυρίστηκε ζωντανό (live action) και σχεδιάστηκε εν των υστέρων! Ένα πρωτότυπο αντιπολεμικό αριστούργημα!
Συνεχίζω ακάθεκτος, συντομεύοντας όμως, καθότι ο χώρος έχει περιοριστεί δραματικά.
«Η σιωπή της Λόρνας», των αδελφών Ζαν Πιέρ και Λικ Νταρντέν. Κεντρική ηρωίδα μια νεαρή μετανάστρια από την Αλβανία, η οποία έκανε λευκό γάμο με έναν βέλγο ναρκομανή για να πάρει άδεια παραμονής και το όνειρό της είναι να ανοίξει ένα εστιατόριο.
«Changeling» του μεγάλου Κλιντ Ίστγουντ με τους Αντζελίνα Τζολί, Τζον Μάλκοβιτς και Τζέφρι Ντόνοβαν. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία που συνέβη το 1928 στο Λος Άντζελες, όταν η διεφθαρμένη αστυνομία για να ηρωοποιηθεί, παρουσίασε στην Κριστίν Κόλινς, μια μητέρα που είχε εξαφανιστεί το παιδί της, ένα άλλο ως το εξαφανισμένο!
«Μιλκ», του Γκας Βαν Σαντ, ταινία η οποία αφηγείται τη ζωή του Χάρβεϊ Μιλκ, του πρώτου ανοιχτά ομοφυλόφιλου ο οποίος το 1977, εκλέχτηκε σε δημοτικό αξίωμα στο Σαν Φρανσίσκο αλλά τον επόμενο χρόνο δολοφονήθηκε μαζί με το δήμαρχο της πόλης.
«Το φαντασιάριο του δρα Παρνάσους», με τον Τέρι Γκίλιαμ να σκηνοθετεί μια φανταστική ιστορία, ένα παραμύθι στο οποίο ο Παρνάσους κάνει συμφωνία με το διάβολο για να σώσει την ωυχή της 16χρονης κόρης του. Η τελευταία εμφάνιση του Χιθ Λέτερ πριν από τον τραγικό θάνατό του. Παίζουν ακόμη ο Τζόνι Ντέπ, ο Κ¨ολιν Φάρελ, ο Τζουντ Λο και ο Κρίστοφερ Πλάμερ.
«Τα όρια του ελέγχου», του αγαπημένου μας Τζιμ Τζάρμους. Ένας αδιευκρίνιστος σκοπός οδηγεί έναν μυστηριώδη ξένο να ταξιδεύει οργώνοντας όλες τις πόλεις και την επαρχία της Ισπανίας.
«Το δέντρο της ζωής», του Τέρενς Μάλικ. Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν σκηνοθέτη που κάθε φορά δημιουργεί αίσθηση με τις «διαφορετικές» ταινίες του. Ένας μυστικιστικός κόσμος στον οποίο διάφοροι άνθρωποι έχουν ως κοινό σκοπό την ανακάλυψη του δέντρου της ζωής.
Φινάλε με «Το πνεύμα» του Φρανκ Μϊλερ. Όταν το κόμικς συναντά το σινεμά και ο σκηνοθέτης λέει για την ταινία του: «Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι τρομακτικός. Είναι ένας άντρας που έχει πεθάνει και επιστρέφει στη ζωή. Και γύρω του υπάρχουν γυναίκες. Και είναι όλες ερωτευμένες μαζί του και είναι κι αυτός ερωτευμένος με όλες».
Ωραίος τύπος ο αναστημένος! Συμφωνείτε;
περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ2310, τευχος 25, Δεκέμβριος 2008
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
