Η χαμένη τρυφερότητα
Όλα είναι πολύ σχετικά. Και εκτός τούτου, ο καθείς κι ο κόσμος του. Περιφερόμενος τις μέρες αυτές στην ερωτική συμπρωτεύουσα, ή αλλέως Νύμφη του Βορά (γελάστε εδώ γιατί σε λίγο θα σας κοπεί ο γέλως), και συναναστρεφόμενος με ανθρώπους του κινηματογράφου, αντιλαμβάνομαι τη σχετικότητα των πραγμάτων. Συζητήσεις επί συζητήσεων, «κακό το υπουργείο Πολιτισμού, ο Λιάπης δε δίνει χρήματα», «ουφ, πάλι χάλια οι ελληνικές ταινίες φέτος», «αμάν πια, ούτε ένα πάρτι της προκοπής δεν κάνει το φεστιβάλ», «ανοργανωσιά παιδάκι μου», «ουρές για εισιτήρια, δε χωράμε πια στις αίθουσες». Δε χωράμε, συνωστιζόμαστε, στριμωχνόμαστε, βριζόμαστε κι ύστερα τρέχουμε να φάμε τρίγωνα Πανοράματος μεταθέτοντας δια την επαύριον την εγγενή μας γκρίνια. Στο μεταξύ και κάποιοι άλλοι στριμώχνονται αλλά, ποιος νοιάζεται; Κι αν αναρωτιέστε σε ποιους αναφέρομαι, αν δεν καταλάβατε τότε λυπάμαι, σταματήστε το διάβασμα, δε θέλω να ασχολείστε μαζί μου. Εσύ που συνεχίζεις, ξέρεις. Ξέρεις πως μιλάω για τους κολασμένους των φυλακών που εξεγείρονται γιατί στριμώχνονται, γιατί οι φυλακές δεν τους χωρούν, γιατί θέλουν να τους φερόμαστε ανθρώπινα, όλοι μας, γιατί όλοι μας συντηρούμε το εκδικητικό κι απάνθρωπο σύστημα, ακόμη κι όταν κρυβόμαστε μέσα στο σκοτάδι μιας κινηματογραφικής αίθουσας.
Χιλιάδες κρατούμενοι τις μέρες αυτές στέλνουν ένα μήνυμα αντίστασης κι ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Έχετε άγνωστες λέξεις, το ξέρω, ευκαιρία να φρεσκάρετε τις γνώσεις σας, ανοίξτε τον Μπαμπινιώτη και μην ασχολείστε μαζί του μόνον όταν νομίζετε πως βρίζει τη Μακεδονία!
Χιλιάδες κρατούμενοι, χιλιάδες κραυγές. Και γύρω τους κλειδαριές και σίδερα, ψηλοί τοίχοι και σιδερένιες πόρτες, άγνοια και αδιαφορία. Κι αν δείτε τι ζητούν…. Πράγματα απλά και καθημερινά, τα οποία ως αιτήματα αποτελούν όνειδος για μια κοινωνία η οποία θέλει να αποκαλείται πολιτισμένη. Αν θέλετε να μάθετε, κοιτάξτε στο www.keli.gr. Είναι περίπου δύο εβδομάδες που ξεκίνησαν με αποχή από το συσσίτιο και συνέχισαν με απεργία πείνας, τη μεγαλύτερη απεργία πείνας που έγινε ποτέ στον κόσμο! Κάποιοι έραψαν το στόμα τους, κάποιοι βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση, χάνουν τις αισθήσεις τους. Και ενώ αγωνίζονται κάποιοι πεθαίνουν, όπως ο Δημοσθένης Βουράκης –ναι, έχουν κι αυτοί ονόματα- στις φυλακές της Χίου στις 8 Νοεμβρίου και ο Νίκος Μπαρδάκης στις φυλακές Γρεβενών, τέσσερις μετά, θύματα ενός εκδικητικού μηχανισμού, ενός απάνθρωπου συστήματος για το οποίο θα πρέπει να ντρεπόμαστε.
Είμαστε εδώ, είμαι εδώ, περιφέρομαι μαζί σας στους ίδιους δρόμους, πηγαίνω στα ίδια μαγαζιά με σας, μπορεί και να έχουμε συναντηθεί κάπου… Τελικώς, όμως, όλα είναι σχετικά, ο καθείς κι ο κόσμος του. Εδώ δεν κοιτάζουμε ποιος στέκεται πλάι μας, θα κοιτάξουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες των φυλακών;
Όχι, δε λυπάμαι τους φυλακισμένους. Εσάς λυπάμαι, κι εμένα. Λυπάμαι για τη χαμένη τρυφερότητα των ανθρώπων.
ΕΞΩΣΤΗΣ 20 Νοεμβρίου 2008
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
