ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ
Στο μαιευτήριο του ελληνικού κινηματογράφου
Η υγρασία νοτίζει την πόλη.. Για όλους εμάς που επισκεπτόμαστε κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, οι μέρες αυτές σηματοδοτούν το τέλος του καλοκαιριού αφού όλα και κάποιο πουλοβεράκι ή μπουφανάκι θα ρίξουμε επάνω μας, αφήστε δε που η ομπρέλα είναι απαραίτητο φεστιβαλικό αξεσουάρ.
Πέρασαν περίπου 30 χρόνια από τις 13 Νοεμβρίου 1978, όταν η ιδέα έγινε πραγματικότητα και πραγματοποιήθηκε το 1ο Φεστιβάλ. Ήταν εκείνη η εμπνευσμένη παρέα της Κινηματογραφικής Λέσχης της Δράμας που πήρε τη μεγάλη απόφαση και ως απεδείχθη «έπαιξε και κέρδισε»! Έτσι φτάσαμε εδώ, στο 31ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους και στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους αφού η αρχική προσπάθεια καταξιώθηκε, κατοχυρώθηκε, θεσμοθετήθηκε και διεθνοποιήθηκε.
Αυτά τα ολίγα περί της ιστορίας του θεσμού. Τι συνέβη, όμως, από τις 15 Σεπτεμβρίου μέχρι χθες το βράδυ που ο Γιάννης Μαρκόπουλος είχε αναλάβει να «κλείσει» τη γιορτή με μια συναυλία στο Δημοτικό Ωδείο της Δράμας;
Παγκόσμια γειτονιά
Η διεθνοποίηση του φεστιβάλ, έκανε τη Δράμα κέντρο παγκόσμιου ενδιαφέροντος για την ταινία μικρού μήκους. Δεν είναι τυχαίο πως το Φεστιβάλ της Δράμας θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά στο είδος τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα προβλήθηκαν 65 ταινίες από 46 χώρες. Χώρες από όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη μας, από την Κορέα ως τη Νορβηγία και από τη Βραζιλία ως τη Ρωσία. Και είναι όμορφες αυτές οι εικόνες, ανοίγουν οι ορίζοντες των ανθρώπων, οι αισθήσεις ενεργοποιούνται.
Είναι γεγονός πως οι θεατές ευχαριστήθηκαν αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι. Το έβλεπες στα μάτια τους. Και είναι αλήθεια πως άξιζε τον κόπο αφού όλες οι ταινίες που διεκδίκησαν τα βραβεία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος, ήταν επιλεγμένες. Δηλαδή ταινίες που έχουν διακριθεί ή βραβευτεί σε ξένα φεστιβάλ.
Βέβαια το ενδιαφέρον για το ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα ήταν ιδιαίτερα αυξημένο, αφού οι περισσότεροι συντελεστές των ελληνικών ταινιών βρισκόταν στη Δράμα. Διαγωνίστηκαν 33 ταινίες από τις οποίες οι 10 ήσαν σπουδαστικές και ντοκιμαντέρ ενώ οι υπόλοιπες ήταν ταινίες μυθοπλασίας. Στο τμήμα Έλληνες του Κόσμου είδαμε 4 ταινίες, ενώ 25 προβλήθηκαν στο νεοσυσταθέν τμήμα ψηφιακών ταινιών digi, που καθιερώθηκε από πέρυσι. Είκοσι ταινίες, οι οποίες «κόπηκαν» από την προκριματική επιτροπή προβλήθηκαν στο πλαίσιο του πληροφοριακού τμήματος.
Μία γενική εκτίμηση
Ας σταθούμε λίγο στις ελληνικές ταινίες, κι αυτό επειδή το Φεστιβάλ της Δράμας, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο το μαιευτήριο του ελληνικού κινηματογράφου. Σε αυτό το φεστιβάλ γεννιούνται οι νέες τάσεις και διαφαίνεται το μέλλον του κινηματογράφου μας. Η θεματολογία των ταινιών ήταν ποικίλη, με σενάρια αρκετά συμπαγή, αλλά με ένα μειονέκτημα: την έλλειψη του στοιχείου της πρωτοτυπίας, πλην κάποιων εξαιρέσεων. Επί πλέον, ενώ τα τελευταία χρόνια είχαμε μία τάση απόδρασης των σκηνοθετών από τον καθημερινό τους μικρόκοσμο και το άνοιγμά τους σε θέματα καθημερινά, από φέτος παρατηρήθηκε μία επιστροφή στην εσωστρέφεια. Όχι, απόλυτη αλλά διέκρινα μία τέτοια τάση. Βέβαια αυτό δεν είναι άσχετο μιας κατάστασης η οποία κυριαρχεί στην καθημερινότητα των ανθρώπων, άρα και των κινηματογραφιστών. Η ανασφάλεια και η κρίση της πολιτικής, μέσα από την αμφισβήτηση ενός κυρίαρχου μοντέλου άσκησης της εξουσίας, φαίνεται να τους επηρεάζει. Μόνο που ακόμη δεν έχει καταφέρει να εκφραστεί και δημιουργικά, παρά μόνον δια της οδού της διαφυγής και της επιστροφής στο καβούκι τους. Η εσωστρέφεια συχνά, κρύβει μέσα της την επικείμενη έκρηξη και θα χαιρόμουν πολύ εάν έβγαινα αληθινός.
Δεν ξέρω εάν θα ήταν χρήσιμο να αναφερθώ σε τίτλους. Συνήθως το αποφεύγω αφού δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε περισσότερο στην ενημέρωσή σας, μιας και τις περισσότερες ταινίες από αυτές ελάχιστοι από σας θα έχουν την ευκαιρία να δουν κάπου.
Θα κάνω μία εξαίρεση και θα αναφέρω τις «Οδηγίες χρήσεως» (φωτο) του Χρήστου Γιαλλουρίδη. Πρόκειται για μια ταινία η οποία αποτελεί ένα αιχμηρότατο σχόλιο στην κοινωνία της αλλοτρίωσης και της έλλειψης επικοινωνίας. Ο φόβος των σχέσεων, ο τρόμος τους να παρεκκλίνουμε έστω και ελάχιστα εν τέλει το ανθρωποφάγο καπιταλιστικό σύστημα μέσα από τη γνωριμία ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Μια γνωριμία η οποία θα μείνει μετέωρη επειδή ούτε ο έρωτας δεν μπορεί να νικήσει την επιβαλλόμενη συνήθεια.
Και τι γίνεται τώρα;
Εδώ και δύο χρόνια που σταμάτησε να λειτουργεί ο κινηματογράφος Αστέρια, ο οποίος φιλοξενούσε τις κύριες εκδηλώσεις του φεστιβάλ, οι προβολές γίνονται στα Ολύμπια, μία αίθουσα με πολύ λιγότερες θέσεις. Αυτό, όπως είναι επόμενο, αποτελεί πρόβλημα, αφού τα Ολύμπια αποτελούσαν τη δεύτερη αίθουσα του φεστιβάλ, τη θέση της οποίας έχει πάρει τώρα το Δημοτικό Ωδείο. Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο δήμαρχος της πόλης και πρόεδρος του Φεστιβάλ κ. Θωμάς Μαργαρίτης, στους Υπότιτλους, την εφημερίδα του Φεστιβάλ, λέει πως αυτό γίνεται μέχρι να αποκτηθεί μόνιμη στέγη. Η στέγη αυτή πρόκειται να γίνει στην Καπναποθήκη και ο δήμαρχος λέει σχετικά: «Είμαστε στο τελευταίο στάδιο ολοκλήρωσης της μελέτης για το κτίριο το οποίο είναι ιδιοκτησία του δήμου. Βέβαια, απαιτούνται 18 εκατομμύρια ευρώ για την ανακατασκευή της και ο δήμος δεν μπορεί να τα καλύψει». Και συνεχίζει ο δήμαρχος: «Μόνο το υπουργείο Πολιτισμού μπορεί να βοηθήσει, αλλά το θέμα κινείται με αργούς ρυθμούς -δυστυχώς. Αυτό που σκεφτόμαστε, όταν μας παραδοθεί η μελέτη, είναι να δούμε αν μπορούμε να κινηθούμε μέσω ιδιωτών». Λυπάμαι που θα το πω αλλά από τα λεγόμενα του κ. Θωμά Μαργαρίτη, φαίνεται πως έχουμε πολύ χρόνο ακόμη μπροστά μας μέχρι το Φεστιβάλ της Δράμας να αποκτήσει μόνιμη στέγη. Άλλωστε πάνε πάρα πολλά χρόνια που ακούμε για την Καπναποθήκη κι ακόμη βρισκόμαστε στο προ της μελέτης στάδιο. Υπάρχει πάντως και κάτι ακόμη, δηλαδή μία αίθουσα στο νέο Δημαρχείο, όταν αυτό ολοκληρωθεί: «Ναι. Όπως και να το κάνουμε χρειαζόμαστε ένα μεγάλο χώρο 600 και πλέον θέσεων, που θα αφορά τόσο τον κινηματογράφο όσο και το θέατρο», απαντά ο δήμαρχος και πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Δράμας.
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης είναι εκείνο το οποίο αναφέρεται στη συμμετοχή του δραμινού κοινού στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ. «Στόχευσή μας είναι να διευρύνουμε το ενδιαφέρον του κόσμου σε τοπικό επίπεδο. Έτσι, προσπαθούμε να κάνουμε και άλλες κινήσεις, όπως προβολές και τις πρωινές ώρες, προβολές για άτομα τρίτης ηλικίας και για άτομα με ειδικές ανάγκες. Γενικά, θέλουμε να βάλουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες ολόκληρη την κοινωνία και σ’ αυτό το πλαίσιο γίνονται και πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, όπως συναυλίες, εκθέσεις, εκδηλώσεις λογοτεχνίας», σημειώνει ο δήμαρχος.
Από πέρυσι έγινε ένα σημαντικό βήμα με την καθιέρωση του τμήματος ψηφιακών ταινιών digi. Είναι αξιοσημείωτο πως σε ένα χρόνο οι συμμετοχές στο εν λόγω τμήμα διπλασιάστηκαν. Σχετικά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, κ. Αντώνης Παπαδόπουλος, απαντά: «Το ψηφιακό τμήμα δημιουργήθηκε πέρυσι, καθώς όντως υπάρχει μια νέα πραγματικότητα. Το ζητούμενο είναι να μην είναι απλώς ένας ‘φτωχός συγγενής’ του ελληνικού διαγωνιστικού προγράμματος. Θα δούμε, όμως, πως θα εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια».
Τα επόμενα χρόνια… Αλήθεια, πως θα είμαστε όλοι μας τα επόμενα χρόνια; Το Φεστιβάλ της Δράμας έχει μπει μέσα μας. Από κεκτημένη ταχύτητα κάθε τέτοια εποχή ετοιμαζόμαστε για το ταξίδι και πάντοτε φροντίζουμε να παίρνουμε και μερικά ζεστά ρούχα μαζί μας. Και εκεί αρχίζει το γνωστό και τόσο αγαπημένο σεργιάνι. Φαγητό στη Γαλλία και στη Φανή, ταινίες, ξενύχτι στο Μύλο. Βλέπουμε και κανένα ματς στο ενδιάμεσο αφού τέτοιες μέρες αρχίζουν οι διεθνείς υποχρεώσεις των ομάδων μας. Κι αν πικραθήκαμε οι ερυθρόλευκοι φέτος, δεν πειράζει, παιχνίδι είναι. Χαρήκανε οι πράσινοι και μαγκιά τους. Τζέρτζελο να γίνεται και να περνάει η ώρα. Υπάρχουν άλλα πράγματα πιο σοβαρά, όπως… αλλά τι να σας λέω τώρα. Το τηλέφωνο δε χτυπάει και το σινεμά είναι η δική μας παραμύθα. Όμορφη και, προπαντός, ακίνδυνη. Και η Δράμα θα μας περιμένει και του χρόνου, αρκεί να είμαστε καλά…
Η ΕΠΟΧΗ 21 Σεπτεμβρίου 2008
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
