ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΑ 30
Η ελεγεία του Μάη
Ο Ρομέν Γκουπίλ ήταν, το 1968, μαθητής στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου. Ως τέτοιος έζησε τα γεγονότα του Μάη συμμετέχοντας μαζί με άλλους μαθητές στις καταλήψεις των σχολείων και τα οδοφράγματα. Πάντοτε είχε μαζί του μία οχτάρα κάμερα. Ο Μισέλ Ρεκανατί, ήταν κολλητός του φίλος, ένας άνθρωπος που είχε τη φλόγα της εξέγερσης μέσα του. ταγμένος στον αγώνα, πήρε μέρος με πάθος σε διαδηλώσεις και συζητήσεις με το όνειρο, να αλλάξει τον κόσμο! Επί πλέον για τον Γκουπίλ, ήταν και ο άνθρωπος ο οποίος ντου εμφύσησε τον ενθουσιασμό για τον αγώνα και του έδωσε τις πρώτες πολιτικές κατευθύνσεις. Όμως ο κόσμος δεν άλλαξε, τουλάχιστον όσο το επιθυμούσε. Αντίθετα άλλαξαν οι καιροί, και ο Ρεκανατί δυσκολευόταν να συμβιβαστεί με την ιδέα πως το όνειρο, που είχε αγγίξει τότε, απομακρυνόταν οριστικά. Κι έτσι, το 1978, στα 30 του χρόνια, επέλεξε τη εκούσια αναχώρηση από τον κόσμο. Στο μεταξύ ο Γκουπίλ, από την ερασιτεχνική κάμερά που είχε μαζί του στα γεγονότα του Μάη, έγινε επαγγελματίας κινηματογραφιστής. Κι όταν ο φίλος του έδωσε τέλος στη ζωή του, αποφάσισε να σκηνοθετήσει το σπαρακτικό φιλμ, «Να πεθαίνεις στα 30».
Έτσι, συγκέντρωσε το υλικό που είχε τραβήξει τότε, με κάποιες προσθήκες, κατέληξε σε μία ταινία – αποχαιρετισμό στο φίλο αλλά και στα χρόνια της αθωότητας που πέρασαν. Στην ταινία παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές των γεγονότων, τις ατελείωτες, ενθουσιώδεις συζητήσεις, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, τις συγκρούσεις με την αστυνομία. Και όλα είναι τόσο άμεσα, όσο άμεσα τα έζησε και ο ίδιος ο άνθρωπος ο οποίος κρατούσε την κάμερα στο χέρι και κινούνταν μέσα στην καρδιά των όσων συνέβαιναν.
Δεν πρόκειται για μια πένθιμη ελεγεία, δεν είναι μια αναπόληση των «παλιών καλών καιρών», αλλά μια επιστολή στο παρελθόν γεμάτη φρεσκάδα και χιούμορ (άλλωστε το μοναδικό στυλ χάρισε στον Γκουπίλ και την «Χρυσή Κάμερα» στο Φεστιβάλ Καννών. Είναι μια μοναδική μαρτυρία «από τα μέσα» για όλους αυτούς που προτίμησαν «να καούν παρά να σκουριάσουν», για αυτούς που πραγματικά πλήρωσαν το τίμημα της ουτοπίας, αυτούς που πίστεψαν σχεδόν παθολογικά στην δυνατότητα ενός καλύτερου κόσμου. Το «Να πεθαίνεις στα τριάντα σου» είναι η τελευταία λέξη για τον Γαλλικό Μάη, γλυκόπικρη, ανάλαφρη, ασπρόμαυρη, ανήσυχη κι αντικομφορμιστική, όπως κι οι πρωταγωνιστές της. Είναι μια ταινία για αυτούς που προτίμησαν να πεθάνουν όρθιοι, παρά να ζήσουν γονατιστοί. Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που ξεπερνά τα λόγια και αγγίζει τα βαθύτερα συναισθήματά μας.
Η ταινία θα προβάλλεται από τις 29 Μάιου σε ανακαινισμένες κόπιες.
Η ΕΠΟΧΗ 25/5/2008
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
