ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ… ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ
Τα μελομακάρονα είχαν τη γεύση του αίματος
Τα εγκλήματα είναι… σαν τους προλετάριους! Όπως οι τελευταίοι δεν έχουν πατρίδα έτσι κι αυτά δεν έχουν γιορτές! Μπορεί οι μέρες αυτές να κυλούν μέσα σε μια γλυκιά εορταστική χαύνωση και να δημιουργούν μια εντέχνως προωθούμενη γιορταστική διάθεση αλλά –φευ!- δεν είναι έτσι. Οι δολοφόνοι βγαίνουν παγανιά και αιφνιδιάζουν τα ανυποψίαστα θύματά τους τα οποία έχουν πέσει στην παγίδα και οι αντιστάσεις τους είναι αμβλυμμένες. Κι όταν δαγκώσουμε το μελομακάρονο και η γεύση του μοιάζει με εκείνη των πληγών που γλύφαμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά, τότε θα είναι αργά. Το έγκλημα θα έχει συντελεστεί και οι ευχές για χαρά, ευτυχία, υγεία και όλα τα συναφή ουδεμία πρακτική σημασία θα έχουν.
Ο κινηματογράφος μας έχει συνηθίσει, τέτοιες μέρες, σε χαζοχαρούμενες ταινιούλες με ευτυχισμένες οικογένειες, σαχλοέρωτες και κωμωδιούλες της σειράς, σε λευκό φόντο με τον αγαθό γενειοφόρου παππούλη με τα κόκκινα να εμφανίζεται ως γκεστ σταρ. Αλλά ας τους χαλάσουμε τη σούπα κι ας μιλήσουμε για το κόκκινο χρώμα του αίματος, για βία, φόνους και διάφορες χριστουγεννιάτικες κινηματογραφικές κακιούλες. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά για λόγους επαγρύπνησης.
Κορίτσια, κλειδώστε τις πόρτες σας
Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Φόνος στο παρθεναγωγείο», αλλά ο αυθεντικός τίτλος της καναδέζικης ταινίας του 1974, που σκηνοθέτησε ο Μπομπ Κλαρκ, είναι «Black Christmas», δηλαδή «Μαύρα Χριστούγεννα».
Ο τρόμος πάει σύννεφο καθώς, παραμονή Χριστουγέννων, ένας τύπος μπουκάρει σε μια φοιτητική εστία που μένουν κορίτσια κι αρχίζει το μακελειό. Στην αρχή ξεκινάει με τηλεφωνήματα, λιγάκι παράξενα, και τα κορίτσια αρχίζουν να τον προκαλούν, θεωρώντας πως πρόκειται για πλακίτσα. Όταν όμως θα «φάει» μπαμπέσικα την πρώτη θα καταλάβουν πως τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ’ ό,τι νόμιζαν. Έτσι ο πατέρας του θύματος φθάνει εκεί και σε συνεργασία με την αστυνομία αρχίζουν να αναζητούν το δολοφόνο. Την ώρα που γίνονται αυτά, μια από τις κοπέλες, η Τζέσικα, ανακοινώνει στο φίλο της πως είναι έγκυος αλλά τον πληροφορεί πως δεν έχει σκοπό να γίνει σύζυγος, πόσο μάλλον μητέρα από τώρα. Ο τύπος δε φαίνεται να ικανοποιείται από την απόφασή της και προσπαθεί να την πείσει να γίνουν μια όμορφη κι ευτυχισμένη οικογένεια. Στο μεταξύ η αστυνομία αρχίζει να ψάχνει, να συλλέγει στοιχεία και μαρτυρίες και πάνω που λες, «ΟΚ, θα τον βρουν τον μπαγάσα», αρχίζει το μακελειό! Ο μπαγάσας, που λέγαμε, αναλαμβάνει δράση και η οθόνη γεμίζει αίματα. Κι όλα αυτά σας φαίνονται αστεία, γελοία ή δεν ξέρω και γω τι, μην ορκίζεστε! Η ταινία είναι ένα πραγματικό διαμάντι, ο Μπομπ Κλαρκ αληθινός μάστορας του τρόμου. Η αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι δικό του επίτευγμα. Αυθεντικός τρόμος, εφιαλτικές καταστάσεις, αγωνία η οποία φτάνει σε μια μεγαλειώδη κορύφωση η οποία κρατάει 30 ολόκληρα λεπτά! Κι ακόμη ο σκηνοθέτης, δε βολεύεται μόνο σε αυτό. Δημιουργεί δομημένους χαρακτήρες κι όχι καρικατούρες που τρέχουν ουρλιάζοντας πάνω – κάτω. Η ταινία θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες στο είδος που αποκαλούμε «ταινίες τρόμου». Και σε τελευταία ανάλυση, εάν έχετε πρόβλημα αριστερόστροφης πολιτικής ορθότητας, σκεφτείτε πως τα θύματα είναι γυναίκες! Κι ακόμη πως ο τυπάκος που έχει αρχίζει να τις μακελεύει, αντιπροσωπεύει τη δύναμη της εξουσίας η οποία κινείται αόρατα και μας απειλεί. Κι αν ακόμη δεν έχετε πειστεί, τότε δείτε την. Κυκλοφορεί σε ντιβιντί με τον τίτλο «Υστερία».
Το 2006, γυρίστηκε από τον Γκλεν Μόργκαν το ριμέικ της ταινίας, χωρίς όμως να καταφέρει να σταθεί στο ύψος της πρώτης εκδοχής.
Ο Αϊ Βασίλης κρατούσε τσεκούρι!
Μόνο και μόνο ο ελληνικός τίτλος, «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης», δείχνει πως πρόκειται για ταινία με μπόλικο σασπένς. Το 1984, ο Τσαρλς Σελιέρ Τζούνιορ, σκηνοθέτησε την αμερικάνικης παραγωγής ταινία «Silent night – Deadly night», δηλαδή «Ήσυχη νύχτα – Θανάσιμη νύχτα», που μπορείτε αν θέλετε να το τραγουδήσετε στο σκοπό της Άγιας νύχτας!
Και στην περίπτωση αυτή, μιλάμε για πολύ αίμα! Ο θύτης αρχικά είναι θύμα, ονομάζεται Μπίλι και όταν ήταν πιτσιρικάς ήταν αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του από ένα δολοφόνο που ήταν ντυμένος Αϊ Βασίλης. Ε, φυσικό κι επόμενο, του έμεινε ένα απωθημένο. Κλεισμένος σε ένα ορφανοτροφείο, γεμάτος ψυχολογικά προβλήματα, «απολαμβάνει» των φροντίδων της μητέρας Σουπίριορ, καλόγριας η οποία έχει τις δικές της μεθόδους για την αντιμετώπιση και τη θεραπεία των ψυχολογικών τραυμάτων. Καταλαβαίνετε, τι εννοώ… Τα χρόνια πέρασαν και ο νεαρός Μπίλι βρίσκει δουλειά, έχοντας όμως, πάντοτε μέσα του φοβία για τον αγαθό οδηγό του ελκήθρου με τους ταράνδους. Και μόλις βρίσκει ευκαιρία αρχίζει να σκορπά τον τρόμο. Πως γίνεται αυτό; Κάποια Χριστούγεννα, το αφεντικό του τον αναγκάζει να ντυθεί Αϊ Βασίλης για να διασκεδάσει τα παιδιά-πελάτες του μαγαζιού. Δε θέλει πολύ ο άνθρωπος, κι από τη μια στιγμή στην άλλη ο Μπίλι ντυμένος στα κόκκινα ξεκινά ένα πογκρόμ εκδίκησης εναντίον της άθλιας κοινωνίας και των εκπροσώπων της. Φυσικά δεν ξεχνά και τη μητέρα Σουπίριορ, η οποία όμως, προς δυσαρέσκεια των θεατών, στο τέλος τη γλυτώνει! Ο Τσαρλς Σελιέρ Τζούνιορ θα ήθελε πολύ να «σαρώσει» στα ταμεία, αλλά έπεσε θύμα του συντηρητισμού και της άλλης, της δεξιόστροφης, πολιτικής ορθότητας. Σιγά μην τον άφηναν οι αμερικάνοι να δηλητηριάσει τις αθώες ψυχές των παιδιών τους και να τους καταστρέψει το όνειρο του καλού και δώρα φέροντος Αϊ Βασίλη! Το γεγονός πως η ταινία κάθε άλλο παρά σε παιδιά απευθυνόταν, δεν έπεισε το κοινό στις ΗΠΑ, το οποίο όπως φαίνεται δεν αντέχει να του χαλάς τη γιορταστική ατμόσφαιρα! Το κακό είναι, πως σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία που αναφέρω, ο «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης», δεν κυκλοφόρησε σε ντιβιντί στη χώρα μας.
Η απαγωγή ενός Αγίου!
Ας αφήσουμε, όμως, λιγάκι το αίμα κι ας πάμε σε μια απαγωγή! Αυτή τη φορά, όμως, δεν πρόκειται κάτι τρομακτικό αλλά για την ταινία «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης» («Nightmare before Christmas»), του 1993 με παραγωγό τον Τιμ Μπάρτον και σκηνοθέτη τον Χένρι Σέλικ. Η ταινία ουδεμία σχέση με αυτήν που αναφέρω παραπάνω, -απλή συνωνυμία!- αλλά έρχεται στην επικαιρότητα 14 χρόνια μετά επειδή τις μέρες αυτές προβάλλεται η τρισδιάστατη εκδοχή της.
Ξεκινάμε με ένα στοιχειωμένο σπίτι, σε μια πόλη μεταμφιέσεων του Βασιλιά Κολοκύθα, Τζακ Σκέλιγκτον, ο οποίος προσπαθεί να κυριαρχήσει πανηγυρικά στην περίοδο των Χριστουγέννων και να αλλάξει τους ρυθμούς της πόλης. Ενάντια στη συμβουλή της Σάλλι, της μοναχικής ζαβολιάρας κούκλας, που έχει κρυφά αισθήματα για αυτόν, ο Τζακ βάζει σε δράση τρία άτομα για το έθιμο του Χάλοουιν (Halloween) – τους Λοκ, Σοκ και Μπάρελ – για να τον βοηθήσουν να απαγάγει τον Άγιο Βασίλη. Όμως, ακόμα και όταν ο Τζακ συνειδητοποιεί το λάθος του, θα πρέπει να παλέψει με τον κακό Ούγκι Μπούγκι, πριν επαναφέρει τα πράγματα και αποκαταστήσει τη γιορτινή διάθεση της πόλης.
Από το 1993, που κυκλοφόρησε στην «απλή» μορφή της, η ταινία αποτελεί ορόσημο στο είδος, ένα κινηματογραφικό «σύμβολο λατρείας» για παιδιά όλων των σινεφίλ ηλικιών.. Η μεταμόρφωση της ταινίας έγινε από την αυθεντική ομάδα παραγωγής του Τιμ Μπάρτον και ο τρισδιάστατος «Εφιάλτης» προσφέρει ένα παραμύθι που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Η ψηφιακή τεχνολογία απογειώνει το κλασικό φιλμ και αξίζει να το δει κανείς για πολλούς και διαφόρους λόγους. Πρώτα απ’ όλα είναι εντυπωσιακό, δεύτερον ουδεμία σχέση έχει με χαζοχαρούμενο χριστουγεννιάτικο φιλμάκι, τρίτον είναι απολαυστικό και διασκεδαστικό… Θέλετε κι άλλα;
Κλείνοντας το κείμενο, σκέφτομαι πως θα πρέπει να ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα, αλλά κάτι δεν μου πάει. Ίσως, επειδή, τελικώς όλες αυτές οι ευχές ανήκουν σε ένα εθιμοτυπικό που ακόμη κι όταν τις λέμε, πολλές φορές δεν τις εννοούμε! Αλλά κι όταν τις εννοούμε, εμφανίζονται διάφοροι εξωγενείς παράγοντες που είτε τις πεις είτε όχι, είναι το ίδιο και το αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά! Μην εμπιστεύεστε κανέναν Αϊ Βασίλη επειδή μπορεί κάτω από τη στολή να κρύβει κάνα μυδράλιο και να σας κάνει με τα κρεμμυδάκια!
Η ΕΠΟΧΗ 23/12/2007
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
