Να δείξουμε τις γροθιές μας
Όλη η πόλη μάτια που κοιτάζουν στο κενό. Βρισκόμαστε ένα βηματάκι πριν την ψήφιση νόμου που θα απαγορεύει τα αγγίγματα. Δεν κοιτάζονται πλέον και δεν αγγίζονται οι άνθρωποι, άρα ας θεσμοθετήσουμε την κοινή πρακτική για να τιμωρούμε τους αποκλίνοντες. «Μακριά τα μάτια ρε, κάτω τα ξερά σου κοπρόσκυλο», έτσι μπράβο, ας εκσυγχρονιστούμε. Μοναδικά μάτια που θα κοιτάζουν είναι πλέον οι κάμερες παρακολούθησης. «Για τη ασφάλειά μας». Μοναδικά αγγίγματα, η επαφή με τα κλομπ. Πάλι, «για τη ασφάλειά μας». Κανείς, πλέον, δε μιλάει για ελευθερία, σε λίγο τα παιδιά θα ρωτάνε, τι σημαίνει αυτήν η παράξενη λέξη που ακούνε κάπου – κάπου. Μόνο για ασφάλεια: κάηκε η ασφάλεια, μας παρακολουθεί η ασφάλεια, ασφάλεια ζωής, εξασφαλιστείτε συμπολίτες, κουμπωθείτε κλειδωθείτε, ξεχάστε…
Ξέρω, ξέρω τον αντίλογο. Εγκληματικότητα, τρομοκρατία, λαθρομετανάστες, κλέφτες, ληστές και βομβιστές. Η περιουσία μας κινδυνεύει γι’ αυτό ας πληρώσουμε από το περίσσευμα ελευθερίας που έχουμε (;) για να οχυρώσουμε την πόλη που δέχεται επίθεση! Μόνο που, πολύ φοβάμαι, πως ο αληθινός εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών. Είναι δίπλα μας, μας χαμογελά πλατιά, τα γυαλισμένα του δόντια αστράφτουν. Μας χαμογελά, αλλά δεν μας κοιτάζει στα μάτια, ούτε μας αγγίζει φιλικά στον ώμο. Μπορεί επειδή νιώθει ενοχές, αν και δεν το πιστεύω. Δε συνάντησα καμία εξουσία που να νιώθει ενοχές. Αυτά είναι συναισθήματα μιαρά, δεν αρμόζουν σε πετυχημένους με αστραφτερό, αυτοκόλλητο χαμόγελο. Δεν αρμόζουν σε νικητές! Οι νικητές έχουν το πάνω χέρι, αποφασίζουν, βγάζουν νόμους υπέρ ημών και υμών, αλλά μάλλον υπέρ εαυτών είναι. Ναι, οι κλέφτες, οι πραγματικοί κλέφτες της ζωής μας βρίσκονται εντός των τειχών. Μας τηλεφωνούν τα μεσημέρια και μας προτείνουν να πάρουμε δάνεια και πιστωτικές κάρτες, να εξασφαλιστούμε, βρε αδελφέ, από τις κακοτοπιές! Και ποιες είναι αυτές; Μα οι ίδιες που εκείνοι δημιουργούν, εκείνοι που ξεφτιλίζουν το δημόσιο σχολείο και θέλουν να το ιδιωτικοποιήσουν, εκείνοι που απαξιώνουν τη δημόσια υγεία και θέλουν να την ιδιωτικοποιήσουν, εκείνοι που κατέστρεψαν το ασφαλιστικό σύστημα και θέλουν να μας στρέψουν σε ιδιώτες, εκείνοι που μας παραμυθιάζουν με διάφορες καταναλωτικές αρλούμπες και μετά μας πουλάνε δάνεια, εκείνοι που «αναπροσαρμόζουν» τις τιμές στο ρεύμα, το νερό, τις τηλεπικοινωνίες. Οι ίδιοι, πάντοτε οι ίδιοι που από τη μια χαμογελούν φαρδιά πλατιά κι από την άλλη φροντίζουν για την «ασφάλειά» μας (τους). Κι όταν δε φτάνει η αστυνομία, αναλαμβάνουν διάφορες ιδιωτικές εταιρίες φύλαξης, σεκιούριτι τις λένε, να μας προστατεύσουν… από τους εαυτούς μας.
Ζαλίζομαι. Βλέπω παντού στολές και πηλίκια, και αστραφτερά, μοχθηρά χαμόγελα. Ιδρώνω από αγωνία, αρχίζω και φοβάμαι τα μάτια που δεν κοιτάζουν και τα χέρια που κρέμονται χωρίς σκοπό πλάι στο σώμα. Δεν υπάρχουν πια αγκαλιές. Μόνο ψευδαισθήσεις που ξερνά η τηλεόραση της εξουσίας. Ναι, φοβάμαι. Φοβάμαι τους ανθρώπους που κοιτάζουν και κάνουν πως δε σε βλέπουν. Τελικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως αυτοί οι τύποι, δεν τολμούν να μας κοιτάξουν, επειδή είναι είτε δειλοί είτε ένοχοι, ή και τα δύο. Κι αν αυτοί δημιούργησαν έναν κόσμο που το χάδι καταργήθηκε, ίσως ήρθε η ώρα να τους δείξουμε τη γροθιά μας.
Στράτος Κερσανίδης - ΕΞΩΣΤΗΣ 23/11/2007
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
