30ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

30ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

Μικρομεγαλισμοί, άξιοι προσοχής!

Γράφει ο Στράτος Κερσανίδης

Η μελαγχολία της υγρασίας, η θλίψη της βροχής, η τρυφερότητα της φιλικής κουβέντας, η άνευ όρων παράδοση στην εικόνα. Η στάση στο καφενείο Ελευθερία, στο μέσο της οδού Βενιζέλου που οδηγεί στον κινηματογράφο Ολύμπια, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη. Μπήκαμε να δούμε την έκθεση ζωγραφικής του Χρήστου Δημητρίου, με θέμα «οι εικόνες από το βιβλίο του Διονύση Σαββόπουλου (1983-2000)», παράλληλη εκδήλωση στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, και φύγαμε μετά από 6 ώρες! Καλή παρέα, ενδιαφέρουσα συζήτηση, λίγο κρασάκι και κάπως έτσι χαλαρώνουν οι άνθρωποι, ξεχνούν τα ρολόγια, καταργούν το χρόνο, ομορφαίνουν. Έξω είχε αρχίσει να βρέχει, χαμπάρι δεν πήραμε, κι όταν αποφασίσαμε να φύγουμε είχαν τελειώσει οι προβολές της ημέρας. Δε βαριέσαι, τόσες ταινίες είδαμε, από αύριο θα δούμε ακόμη περισσότερες, το φεστιβάλ είναι γιορτή κι αφορμή συνάντησης, δικαιολογία για μικρές, αθώες, γλυκές ατασθαλίες. Άλλωστε να μιλούν χρειάζονται οι άνθρωποι, να κοιτιούνται, να επικοινωνούν. Αυτό δεν είναι και το σινεμά; Εικόνα, ήχος, επικοινωνία…

Η ζωή μετά τα τριάντα
Τριάντα χρόνια ιστορίας κουβαλά στην πλάτη του το Φεστιβάλ της Δράμας και συνεχίζει. Και είναι μεγάλο, όχι μοναχά επειδή τριαντάρησε, αλλά επειδή είναι γνωστό και σημαντικό στη φεστιβαλική γεωγραφία της Ευρώπης, «ένα από τα δυο τρία σημαντικότερα διεθνή φεστιβάλ στον κόσμο», όπως λέει και ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Αντώνης Παπαδόπουλος. Δεν έχουμε διάθεση να αμφισβητήσουμε τα λεγόμενά του, το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, οι 75 ταινίες από 44 χώρες και 5 ηπείρους το επιβεβαιώνουν. Κι αυτές είναι που συμμετείχαν στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα. Αν προσθέσουμε τις 87 που προβλήθηκαν στο ελληνικό τμήμα (51 στο διαγωνιστικό, 13 στο πληροφοριακό και 23 στο νεότευκτο ψηφιακό τμήμα), τις 20 που βραβεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια, τις 14 βραβευμένες της UIP, τις 21 του ισπανικού αφιερώματος και άλλες που προβλήθηκαν στα διάφορα άλλα αφιερώματα, τότε οι φετινές συμμετοχές αγγίζουν τον αριθμό των 230 ταινιών μικρού μήκους!

Κι αν αυτά είναι τα καλά νέα, υπάρχουν και τα άλλα, τα κακά. Όπως το κλείσιμο του ιστορικού κινηματογράφου Αστέρια, ο οποίος φιλοξενούσε για πολλά χρόνια το φεστιβάλ και φέτος πουλήθηκε σε αλυσίδα καταστημάτων που πουλάει ρούχα. Κανείς δεν μπόρεσε να τον σώσει, μπορεί και να μην ενδιαφέρθηκε κανείς ιδιαίτερα, κι έτσι η αίθουσα που φιλοξένησε τις αγωνίες, τις φιλοδοξίες και τις ελπίδες των μικρομηκάδων δεν υπάρχει πια. Τα Ολύμπια πήραν τη θέση των Αστεριών, αίθουσα ανακαινισμένη, όμορφη, μόνο που αποδείχτηκε πολύ μικρή για να χωρέσει τον κόσμο. Κάποιες επαναληπτικές προβολές στην αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου και κάποιες άλλες στο θερινό σινεμά Αλέξανδρος, βοήθησαν αλλά δεν έσωσαν την κατάσταση. Πέρασαν πολλά χρόνια από την πρώτη φορά που ακούσαμε για τη δημιουργία χώρου που θα ανήκει στο φεστιβάλ και θα λύσει το πρόβλημα. Η καπναποθήκη στην οδό Περδίκα προορίζεται για το σκοπό αυτό, που όπως λέει ο δήμαρχος της Δράμας και πρόεδρος του φεστιβάλ, Θωμάς Μαργαρίτης, η ολοκλήρωση της μελέτης για την αναπαλαίωση βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο. Μιλώντας στους Υπότιτλους, την καθημερινή εφημερίδα του φεστιβάλ, ο κ. Μαργαρίτης είπε σχετικά: «Υπήρχε μια κινητικότητα τα τελευταία χρόνια. Το κόστος της ανακατασκευής της καπναποθήκης ανέρχεται σύμφωνα με εκτιμήσεις στα 18 εκατομμύρια ευρώ. Μόλις ολοκληρωθεί η μελέτη θα δούμε αν υπάρχει ενδιαφέρον και από ιδιώτες για τη συγκεκριμένη ανακατασκευή. Είμαστε, όμως, ρεαλιστές». Κάπως ασαφής μου φαίνεται η απάντηση του δημάρχου. Δηλαδή, εάν δεν υπάρχουν ιδιώτες οι οποίοι θα ενδιαφερθούν (αμάν πια αυτοί οι ιδιώτες!), τι θα γίνει; Και συνεχίζει: «Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το έργο που θα λύσει για πάντα το πρόβλημα στέγασης του φεστιβάλ, υπάρχει εναλλακτική λύση. Στο νέο Δημαρχείο, το οποίο αναμένεται να παραδοθεί στο τέλος του 2008, και χτίζεται δίπλα από το Δημοτικό Ωδείο, διαμορφώνεται μια μεγάλη αίθουσα, 300 θέσεων περίπου, η οποία κατασκευάζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και ως κινηματογράφος αλλά και ως θεατρική». Ευτυχώς που υπάρχουν αποθέματα υπομονής και αισιοδοξίας και ελπίζουμε όλοι κάποτε το φεστιβάλ να αποκτήσει το χώρο του.

Ένα φεστιβάλ με ανθρώπινο πρόσωπο
Με την ευκαιρία των 30χρονων του Φεστιβάλ, προβλήθηκαν φέτος οι βραβευμένες ταινίες των χρόνων που πέρασαν από το μακρινό 1978, τότε που η Κινηματογραφική Λέσχη της Δράμας, με αντάρτικη τακτική έκανε το όραμα πραγματικότητα. Μερικοί γνωστοί, μετέπειτα σκηνοθέτες, βραβεύτηκαν εδώ. Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος («Ο Γιώργος απ’ τα Σωρηριάνικα», 1978), ο Δημήτρης Σταύρακας («Μπέττυ», 1979), η Φρίντα Λιάππα («Απεταξάμην», 1979), ο Δήμος Αβδελιώδης (Αθέμιτος ανταγωνισμός», 1983) κλπ. Μνήμες διαχυμένες στην υγρασία που σκεπάζει την πόλη. Εικόνες που έρχονται και φευγαλέα και εξαφανίζονται. Η Δράμα της παρέας και των μοναχικών περιπάτων. Η Δράμα της εγκατάλειψης και της ανεργίας. Η Δράμα του σινεμά η οποία φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας αλλά και η Δράμα που όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου βιώνει την απουσία του πολιτισμού.

Η βροχή συνεχίζεται, οι άνθρωποι διασχίζουν βιαστικά την πλατεία, τρέχουν στα δρομάκια, αναζητούν υπόστεγα. Γράφω βιαστικά κοιτάζοντας τον γκρίζο ουρανό με τη σκέψη στη Γαλλία, την ταβέρνα του κυρ-Χρήστου, θα πιούμε κρασάκι, θα φάμε τις νοστιμιές της Γιώτας και το απογευματάκι θα πάρουμε την ανηφόρα για τα Ολύμπια. Θα είναι όλοι εκεί: σκηνοθέτες, ηθοποιοί, παραγωγοί, δημοσιογράφοι, επισκέπτες, θεατές. Χωρίς φανφάρες και γκλαμουριές, αφού το Φεστιβάλ της Δράμας, όσο κι αν μεγάλωσε, διατήρησε την απλότητά του. Είναι ένα «φεστιβάλ με ανθρώπινο πρόσωπο», όπως το αποκάλεσε κάποτε ο Αλέξης Δερμεντζόγλου, ένας από τους πρωτεργάτες που το δημιούργησαν και καλλιτεχνικός διευθυντής για πολλά χρόνια. Εκεί θα είναι και ο Ρον Χόλογουεϊ, πόεδρος της κριτικής επιτροπής στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα. Κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ ο ίδιος, βρέθηκε στη Δράμα μαζί με την ηθοποιό σύζυγό του, Ντοροθέα Μόριτζ-Χόλογουεϊ. Ένας πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος, ο οποίος μιλώντας στους Υπότιτλους, για τη χρησιμότητα των φεστιβάλ, όπως αυτό της Δράμας, είπε πως είναι απαραίτητα για τη μικρού μήκους ταινία, «ειδικά σήμερα που με τα ψηφιακά μέσα και τα DVD είναι πιο εύκολη η πρόσβαση του κοινού των Φεστιβάλ στο έργο των δημιουργών. Και, βέβαια, τέτοια διεθνή Φεστιβάλ ταινιών φέρνουν τις συμμετέχουσες χώρες πιο κοντά, μέσα από την επικοινωνία και την ανταλλαγή μεταξύ των πολιτισμών, που πιθανόν να μην πραγματοποιούνταν διαφορετικά. Ένα τέτοιου είδους Φεστιβάλ είναι τέλος σημαντικό και για την ίδια την πόλη, όταν αυτή είναι σχετικά μικρή, όπως συμβαίνει με τη Δράμα, η οποία ως πόλη μπορεί να μην είναι τόσο γνωστή στο εξωτερικό, όμως το συγκεκριμένο Φεστιβάλ είναι γνωστό και έξω από τα σύνορα της χώρας. Αν λοιπόν οι εμπλεκόμενοι φορείς καταλάβουν τη σημασία που έχει το Φεστιβάλ και την ωφέλεια που μπορεί να φέρει στην περιοχή, η πόλη μπορεί να βοηθηθεί πολύ». Και συνεχίζει ο Ρον Χόλογουεϊ: «Όταν ήμουν φοιτητής, πριν από κάθε ‘σινεφίλ’ ταινία προβαλλόταν στον κινηματογράφο και μια μικρού μήκους ταινία -κάπως έτσι εγώ ανακάλυψα πολλά ενδιαφέροντα έργα και δημιουργούς. Επίσης, φεστιβάλ όπως αυτό της Δράμας ή και του Κλερμόν – Φεράν, που είναι το μεγαλύτερο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, φέρνουν με τον καλύτερο τρόπο το κοινό σε επαφή με αυτές τις ταινίες. Στην τηλεόραση γίνονταν κάποιες προσπάθειες να προβληθούν φιλμ μικρού μήκους, ειδικά κινουμένων σχεδίων, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν ελκύουν πολύ το κοινό και σιγά σιγά τα διακόπτουν για να προβάλλουν στη θέση τους πιο δημοφιλείς παιδικές σειρές».

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του Φεστιβάλ. Το βράδυ θα γίνει η τελετή λήξης και η απονομή των βραβείων. Δεν ξέρω αν θα βρέχει αφού το κείμενο γράφτηκε πριν από δύο μέρες. Δεν ήταν καθόλου άσχημα στη Δράμα, οι ταινίες ήταν καλές, η οργάνωση ικανοποιητική, οι άνθρωποι παρόντες. Κι αν κάποιοι έλειπαν φέτος για διάφορους λόγους, ελπίζω να συναντηθούμε κάπου αλλού. Η ζωή είναι παράξενο πράγμα, κάνει κύκλους, είναι γεμάτη εκπλήξεις. Αλλά εάν δεν ήταν έτσι, τι ενδιαφέρον θα είχε να κάνεις μια ταινία, αφού όπως ξέρουμε, το σινεμά δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εμπνέεται από τη ζωή;

Η ΕΠΟΧΗ 23/9/2007

2 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI