Μας τέλειωσαν οι Μακεδονομάχοι
Μπορεί ο πρωθυπουργός να ξεσήκωσε σε σημαντικό βαθμό τα «εθνικά ανακλαστικά» της ομογένειας στην Αυστραλία χρησιμοποιώντας υψηλές κορώνες αναφερόμενος στην Δημοκρατία της Μακεδονίας, όμως στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα πράγματα είναι σαφώς πιο υποτονικά. Και παρόλο που κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες προσπάθησαν να ξαναπαίξουν το θέμα του Μακεδονικού στην προσπάθειά τους να ξεχαστεί το σκάνδαλο των ομολόγων και στην αγωνία τους να προλάβουν τις εξελίξεις και το ΛΑΟΣ, αυτή την φορά οι συνήθεις εθνικά ανησυχούντες δεν φαίνεται να τους ακολουθούν. Οι φανατικοί και συνήθως ημιμαθείς «λόγιοι πατριώτες», οι γραφικές φιγούρες του πνευματικού επαρχιωτισμού, οι επαγγελματίες αναπαραγωγοί και συντηρητές των εθνικών μύθων και οι επιθυμούντες τα «σύνορα με την Σερβία», φαίνεται ότι τώρα έχουν αποδεχτεί την ήττα της τότε μωροφιλόδοξης πολιτικής τους και των συλλογικών τους αναζητήσεων. Ακόμα και οι πρωταγωνιστές των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, σήμερα παρουσιάζονται πολύ πιο μετριοπαθείς. Ο Άνθιμος -που διαδέχτηκε στην μητρόπολη Θεσσαλονίκης τον Μακεδονοφάγο Παντελεήμονα- είναι ιδιαίτερα συγκρατημένος. Μπορεί πέρυσι στην ΔΕΘ ενώπιον του πρωθυπουργού να έβγαλε πύρινους λόγους υπέρ των «ιερών» και των «όσιων» του έθνους, και μέχρι σήμερα να συνεχίζει το προσφιλές του χόμπι εκτοξεύοντας «πατριωτικές» κορώνες μέσα στις εκκλησίες, αλλά από την άλλη όταν ρωτήθηκε πρόσφατα για το ενδεχόμενο νέων συλλαλητηρίων, απάντησε ότι «η εκκλησία δεν είναι διατεθειμένη να πάρει μόνη της την ευθύνη μιας τέτοιας κινητοποίησης» και πέταξε το μπαλάκι στα κόμματα. Όσο για τον Ψωμιάδη, είναι εμφανές πως βρίσκεται σε δίλημμα. Από την μια, θέλοντας να διεκδικήσει τον Δήμο στις επόμενες εκλογές προσπαθεί να δείχνει μαχητικός στα μάτια του κοινού του, για αυτό και προ ημερών έδωσε συμβουλή στην Ν.Δ. να μιλάει περισσότερο για Ελλάδα και Ορθοδοξία -τέτοιες δηλώσεις είναι πάντα εκτιμητέες, ειδικά όταν απέναντί του στον αγώνα για το χρίσμα θα βρεθεί κατά πάσα πιθανότητα ο Ιωαννίδης- αλλά από την άλλη διαπιστώνει και αυτός ότι η εποχή των συλλαλητηρίων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η πρόσφατη δήλωσή του πως «συλλαλητήρια σήμερα μπορούν να κάνουν μόνον ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός και ο Χριστόδουλος»!!! Ο Παπαγεωργόπουλος πάλι, νοιώθει και αυτός ότι η θητεία του στο Δήμο τελειώνει και δεν έχει κανένα λόγο να το παίξει Μακεδονομάχος. Για αυτό και έχει ευθυγραμμιστεί με την επίσημη κυβερνητική γραμμή για κατάθεση βέτο στην περίπτωση που η γείτονα χώρα θελήσει να ενταχτεί σε διεθνή οργανισμό με το όνομα Μακεδονία, ενώ σχετικά με τα συλλαλητήρια φαίνεται απρόθυμος, αναλογιζόμενος το αδιέξοδο τέτοιων κινητοποιήσεων. Ο Παπαθεμελής που θα μπορούσε ως αρχηγός της Δημοκρατικής Αναγέννησης να υψώσει το θέμα του ονόματος και για να μην το μονοπωλήσει το ανταγωνιστικό ΛΑΟΣ, δεν θυμίζει σε τίποτα το «ένδοξο» παρελθόν του, -όταν άλλαξε το όνομα του υπουργείου Βορείου Ελλάδας, ίδρυσε το ινστιτούτο Μακεδονικών σπουδών και οργάνωσε «επιστημονικό» συνέδριο για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Σήμερα, ακόμα και αυτός, δέχεται συχνά επικριτικά βέλη περί ενδοτισμού από τους πάσης φύσεως «υπερπατριώτες», -και κανείς δεν ξέρει ακόμα αν θα κατέβει αυτόνομα στις εκλογές, ή αν θα μπει σε κάποιο ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Όσον αφορά τους «πατριώτες» του παλιού ΠΑΣΟΚ, σιωπούν. Καταλαβαίνουν και αυτοί ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για λεονταρισμούς, άσε που πλησιάζουν και οι εκλογές και όλοι επιθυμούν να τα έχουν καλά με την «γραμμή». Τι μας απομένει λοιπόν; Ποιος θα σώσει τώρα την τιμή του έθνους; Θα παραδώσουμε το όνομα (την «ψυχή μας» όπως φώναζαν και οι ακτιβιστές των συλλαλητηρίων) σε αντάλλαγμα μιας ρεαλιστικής πολιτικής; Ακόμα και ο Λαάρχης Καρατζαφέρης δεν φαίνεται ιδιαίτερα θερμός. Αν και στις δημοτικές εκλογές πήρε 7%, κανείς δεν ξεχνά ότι στην συγκέντρωση που έκανε πριν ενάμιση χρόνο στην παραλία για την υπεράσπιση της Μακεδονίας (της «δικής μας», όχι της άλλης), δεν κατάφερε να μαζέψει περισσότερα από 1000 άτομα, και παρόλο που στην σκηνή παρέλασε όλος ο θίασος της εθνικοφροσύνης (Λιακόπουλος, Βορίδης, Γεωργιάδης), ο κόσμος του γύρισε εμφανώς την πλάτη, ενώ ακόμα και ο Άνθιμος παράκουσε τις εκκλήσεις του για συμπαράσταση, και στράφηκε προς την επίσημη αγαπημένη, -την Δεξιά του Κυρίου.
Σήμερα λοιπόν, είναι εμφανές ότι οι πρωταγωνιστές των συλλαλητηρίων έχουν αποδεχτεί τα αδιέξοδα των τότε επιλογών τους. Όσο και αν ο πρωθυπουργός προσπάθησε -μιλώντας εκ του ασφαλούς στην ομογένεια- να επαναφέρει το θέμα του ονόματος στην επικαιρότητα, είναι φανερό ότι το θέμα στο εσωτερικό δεν προσφέρεται για παρόμοιες εκδηλώσεις «εθνικής ομοψυχίας». Άλλωστε, οι εποχές των γραφικών μποϋκοτάζ, των ποινικών διώξεων ενάντια σε αντιεθνικιστές διαδηλωτές, και της συλλογικής διεκδίκησης του ιστορικού copyright έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι εποχές που το ΔΙΚΑΤΣΑ δεν αναγνώριζε τα πτυχία όσων σπούδαζαν στην Μακεδονία, που οι Τράπεζες δεν τους χορηγούσαν συνάλλαγμα και που το υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν έδινε αναβολές με το αιτιολογικό ότι «οι σπουδές γίνονται σε μια ανύπαρκτη γλώσσα, την Μακεδονική»!!! ανήκουν πια στο παρελθόν. Και σήμερα που ο ελληνικός καπιταλισμός ελέγχει τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια και το τραπεζικό σύστημα της γειτονικής χώρας, ενώ σχεδόν όλη η ανθρωπότητα την αποδέχεται ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, η μοναδική φωνή που πρέπει να ακουστεί ως λύση σε ένα ουσιαστικά τεχνητό πρόβλημα, είναι μόνο μία: του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό, της απομόνωσης των εκατέρωθεν εθνικισμών και των πάσης φύσεως αλυτρωτισμών και φαντασιώσεων, και της εναντίωσής μας απέναντι στη λογική των λεγόμενων εθνικών συμφερόντων, των τεχνητών συνόρων, των διεκδικήσεων του ιστορικού χώρου, της κατασκευής τίτλων ιδιοκτησίας, και της μυθολογίας του εθνικού κράτους, που συνεχίζει να αναζητά ένα ένδοξο φαντασιακό παρελθόν, για να μπορεί να κατασκευάζει μέσω αυτού την -τόσο αναγκαία για την ύπαρξή του- εθνική ταυτότητα των υπηκόων του.
Δημήτρης Γκιβίσης – Δημοσιεύτηκε στην Εποχή στις 24-6-2007
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
