Ωραίο νησί το Καρπενήσι

Ωραίο νησί το Καρπενήσι

Ζούμε σε εποχές σουρεαλιστικές. Ο Εγγονόπουλος σηκώνει τα χέρια, παραδίδεται μπροστά στο νομάρχη Ψωμιάδη. «Μπολιβάρ! Είσαι του Ρήγα Φεραίου παιδί…» έγραφε ο ποιητής, αλλά εσύ μεγάλε αρχηγέ είσαι  υπερ-υπερρεαλιστής στην πράξη. Ο Εγγονόπουλος  απλά υπήρξε ένας «λαπάς», κατά τα λεγόμενα του κάποτε διατελέσαντος υπουργού πολιτισμού – θεός φυλάξει- Σωτήρη Κούβελα, ενώ εσύ, γνήσιος και «ωραίος ως Έλλην», οργανώνεις υποδοχή για τους τουρίστες στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Τι κιτσαρία, θεέ μου, αν και δεν πιστεύω στη ύπαρξή σου, αλλά μ’ αυτά που βλέπω μάλλον θα ριχτώ στην ανύπαρκτη αγκαλιά σου, μπας και γλιτώσω.

Αεροδρόμιο Μακεδονία, αλλά και «καλή τύχη Μακεδονία» τόλμησε να ξεστομίσει η δυστυχής παρουσιάστρια της Γιουροβίζιονκαι έγινε του σουρεαλισμού το κάγκελο. Δουλειά δεν είχαμε, δουλειά βρήκαμε! Σκόπια, Μακεδονία, Φυρομινία… και ξαφνικά οι γενοκτόνοι Τούρκοι ψηφίζουν Αρμενία, οι ψηφοφόροι του Σαρκοζί Τουρκία, οι χωρισμένοι με ποταμούς αίματος Κροάτες και Σέρβοι, ψηφίζουν αλλήλους, οι Εσθονοί Ρώσους και τούμπλαλιν κι εγώ αρχίζω να μην αντιλαμβάνομαι τι μου συμβαίνει. Ευτυχώς που δεν μετείχε και η Παλαιστίνη να δω να ψηφίζει Ισραήλ για να πέσω στην ηρωίνη…

«Στρατηγέ, τι ζητούσες στη Λάρισα συ ένας Υδραίος;». Δεν ξέρω, εγώ το βαπόρι πήρα για να πάω στο ωραίο νησί Καρπενήσι, αλλά έπεσα σε όρη κι άγρια βουνά και με ‘φάγαν τα θηρία. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, γνωστός ως Γιωργάκης, κεντρικός ομιλητής στο συνέδριο του κόμματος του οποίου ηγείται. Τι είπε; Τι είπαν οι σύνεδροι, μέγα μυστήριο, αλλά υπερψήφισαν τις προτάσεις του αρχηγού της σουρεαλιστικής συμμετοχικής δημοκρατίας! Κι όταν αναζήτησα τον πρωθυπουργό, ο οποίος παρά το μεγαλοπρεπές του όνομα, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Κωστάκης είναι περισσότερος γνωστός, δεν τον βρήκα πουθενά. Μονίμως απών με υπουργούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αναμασώντας τα περί κακών που κληρονόμησαν από τους άλλους. Τι πλήξη, θεέ μου…

Οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτικής ανάλυσης έχει χάσει το νόημά της. Ο σουρεαλισμός μπορεί στην τέχνη να είναι μεγαλειώδης αλλά στην πολιτική μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Κακοί πολιτικοί, κάκιστοι ποιητές.

Οχτώ στρατιώτες αυτοκτόνησαν από τις αρχές του 2007. Ο τελευταίος ήταν ένας 31χρονος, ο οποίος φούνταρε από το παράθυρο στο αναρρωτήριο όπου νοσηλευόταν. Δεν το ξέρατε; Δεν σας το είπε ο Πρετεντέρης; Δεν ακούστε τον Αλογοσκούφη ή τον Πολύδωρα να μιλούν γι’ αυτό; Ούτε τον επανακάμψαντα Λαλιώτη ή τη Δαμανάκη; Φυσικά για το νομάρχη της καρδιάς «σας» ούτε λόγος. Ούτε για τον Παπαθεμελή και τον Καρατζαφέρη. Αυτοί έχουν αρπάξει τις σάρισες κι ορμούν να σώσουν τη Μακεδονία από την Μπακοδήμου. Τα φαντάσματα της ιδεοληψίας είναι πιο σημαντικά από μια ανθρώπινη ζωή. Και εδώ πλέον δε μιλάμε για σουρεαλισμό αλλά για θέατρο του παραλόγου. Οι λαλίστατοι σιωπούν γιατί «Για τους μεγάλους, τους ελεύθερους, τους γενναίους, του δυνατούς, / Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά…».

Δεν ξέρω, νιώθω να χάνω την επαφή μου με την πραγματικότητα. Όλα μοιάζουν εικονικά. Στην ανύπαρκτη θάλασσα του Καρπενησιού πνίγηκε η ελπίδα μου, στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης χάθηκε η αισθητική μου, στη Γιουροβίζιον δοκιμάστηκε η αντίληψή μου, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ κλονίστηκε η λογική μου, στη διακυβέρνηση από τη ΝΔ διαλύθηκε η υπομονή μου. Αλλά η αυτοκτονία του στρατιώτη Κωνσταντινίδη στις 7 Μαΐου, έθεσε για μια ακόμη φορά σε αμφισβήτηση την πίστη μου στο ανθρώπινο γένος. Αλήθεια, δε με ενδιαφέρει αν η Μακεδονία αποκαλείται Μακεδονία ή Σουρεαλιστική Μακεδονία. Αυτό που πρωτίστως με ενδιαφέρει είναι η ανθρώπινη ζωή. Διαφωνείτε;

                                                                                        ΕΞΩΣΤΗΣ 24/5/2007

No Comments Yet

Κανένα σχόλιο ακόμα.

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI