Ο ερωτικός κινηματογράφος έχει τον πάπα του

ΤΙΝΤΟ ΜΠΡΑΣ

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην πορνογραφία και τον ερωτικό κινηματογράφο γιατί αμφότερα ασχολούνται με το σεξ. Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα απλώς χρησιμοποιούμε διαφορετική γλώσσα. Είναι σα να λέμε πεολειχία αντί για τσιμπούκι». Αυτό υποστηρίζει ο Τίντο Μπρας, ο Ιταλός σκηνοθέτης που ασχολείται αποκλειστικά με το ερωτικό σινεμά, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις αρχές του μήνα, ως επίσημος προσκεκλημένος στο 15 Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών της Λάρισας,. Και συνεχίζει:  «Η σχέση μεταξύ πορνογραφίας και ερωτικού κινηματογράφου είναι η σχέση που έχει ένα κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής με ένα το οποίο μεγαλώνει σε πτηνοτροφείο. Αυτό του πτηνοτροφείου μπορεί να φαίνεται ποιο ωραίο και πιο υγιές αλλά το άλλο είναι πολύ πιο νόστιμο».

Πως όμως κατέληξε να ασχολείται αποκλειστικά με αυτό το είδος του κινηματογράφου; Να τι λέει:

«Ξεκίνησα να κάνω ταινίες πριν από 40 χρόνια με άλλη θεματολογία που είχε να κάνει με τα  ανθρώπινα,  υπαρξιακά, κοινωνικά και πολιτικά  προβλήματα. Τότε κι εγώ όπως κάθε νέος σκηνοθέτης πίστευα πως θα μπορούσα με τη δουλειά μου να συμβάλλω στο να αλλάξει ο κόσμος. Στην πορεία κάποιοι καταλάβαμε πως αυτό δεν είναι εφικτό. Κατέληξα πως αν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει ο κόσμος, αυτό θα συμβεί μόνον εάν υπάρξει μια προσωπική επανάσταση, μια σεξουαλική επανάσταση. Όταν αρχίζεις και λειτουργείς απελευθερωμένος από τη σεξουαλικότητά σου, όπως λέει ο Ουμπέρτο Έκο, υπάρχει ελπίδα, η κοινωνία οι φορείς και οι ίδιοι οι άνθρωποι να αλλάξουν.   Και προσωπική επανάσταση σημαίνει να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τη δική σου σεξουαλικότητα. Πιστεύω ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε αυτό που ονομάζουμε πολιτιστική παλιγγενεσία γι’  αυτό συνεχίζω να κάνω αυτού του είδους τις ταινίες διότι θεωρώ πως υπάρχουν ακόμη πολλά πράγματα που πρέπει να αποτυπωθούν και να ειπωθούν. Μεταξύ λοιπόν της ουτοπίας να κάνω έναν καλύτερο κόσμο μέσω επαναστατικών ταινιών, προτιμώ να τον κάνω περισσότερο ανεκτό. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιώ πολύ ωραίους ηθοποιούς, πολύ ωραία στήθη, πολύ ωραία σώματα, πολύ ωραίους κώλους. Γι’  αυτό το όνομά μου είναι Brass, που περιέχει το τη λέξη ass (αγγλικά, κώλος)», συνεχίζει χαριτολογώντας.

 

Εκκλησίες και «εκκλησίες»

Σε ερώτηση της Εποχής σχετικά με το εάν αντιμετώπισε προβλήματα στην Ιταλία από την καθολική εκκλησία αλλά και για το πώς αντιμετωπίστηκε από την αριστερά, ο Τίντο Μπρας, είπε: «Είχα προβλήματα τόσο με την καθολική εκκλησία όσο και με την αριστερά. Είναι ουσιαστικά δύο διαφορετικές εκκλησίες οι οποίες έχουν ταυτόσημε απόψεις. Το 1963 όταν προβλήθηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας η πρώτη μου ταινία ο επίσκοπος της πόλης έβγαλε ένα  λόγο με τον οποίο κατέκρινε το φεστιβάλ επειδή φιλοξενούσε ταινίες σαν τη δική μου. Εμφανίστηκαν και διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις οι οποίες ζητούσαν τον αφορισμό μου! Τότε ρώτησα έναν ιερέα που γνώριζα ‘τι σημαίνει αφορισμός;’, κι αυτός μου είπε ότι δεν θα μπορώ να λαμβάνω θεία μετάληψη και πως μετά το θάνατό μου δε θα μπορούσα να ταφώ σε καθολικό κοιμητήριο. Και τότε είπα ‘τι με νοιάζει;’. Βέβαια όλο αυτό επηρέασε μέρος της κοινής γνώμης και κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού της Βενετίας, εν είδει αφορισμού, έκαψαν το ομοίωμά μου. Όμως εκτός από την κοινή γνώμη επηρεάστηκε και η διανομή. Για παράδειγμα οι ταινίες μου δεν παίζονται ούτως ή άλλως στην τηλεόραση, αλλά ούτε μπορούν να διαφημιστούν. Όσον αφορά την τελευταία μου ταινία. «Monamour», ενώ όλα είχαν προετοιμαστεί για να βγει στις αίθουσες, δηλαδή αφίσες φωτογραφίες κλπ.,  κατόπιν παρέμβασης του Βατικανού, ως δια μαγείας όλα αυτά σταμάτησαν και επετράπη η προβολή της μόνον σε συγκεκριμένες αίθουσες, ενώ είχαν γίνει όλες οι προετοιμασίες για να παρουσιαστεί σε περισσότερες. Όσον αφορά τα κόμματα της αριστεράς, είναι κι αυτοί ηθικολόγοι, εχθροί της σεξουαλικότητας και γεμάτοι προκαταλήψεις, κάτι που μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισε να αλλάζει. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν προσκολλημένοι στη δική τους ‘πολιτική ορθότητα’ κάτι που για μένα είναι η χειρότερη μορφή λογοκρισίας. Εγώ προτιμώ να είμαι ‘πολιτικά μη ορθός’».

Όταν ρωτήθηκε για τις σχέσεις του με τους άλλους Ιταλούς σκηνοθέτες, είπε: «Οι συνάδελφοί μου δεν με βλέπουν!!! Υπάρχω, αλλά δε μου αναγνωρίζουν καμία πολιτισμική αξία. Εκτός Ιταλίας, στο Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Ρωσία κι αλλού, γίνονται πολλά αφιερώματα σε μένα, όχι όμως και στη χώρα μου. Τελικά αν αυτοί δεν με αναγνωρίζουν τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς», συμπλήρωσε γελώντας.

«Ακόμη και στα πρώτα βήματα της καριέρας μου όταν έκανα στρατευμένα φιλμ, η αριστερά δε με δεχόταν επειδή υπήρχε μια πιο ελαφριά προσέγγιση κάποιων πραγμάτων από την πλευρά μου. Τότε θεώρησαν πως αυτό δεν είναι σωστό και πως εφόσον υπάρχουν αστεία και μια πιο χαλαρή προσέγγιση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ταινίες μου στρατευμένες».

 

Η γυναικεία ματιά

Σε ερώτηση για το εάν οι ταινίες του έχουν, πλέον, κάτι να πουν, υποστήριξε: «Φυσικά, επειδή πιστεύω πως υπάρχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν. Μέχρι τώρα βλέπαμε τα ερωτικά θέματα από την οπτική γωνία των ανδρών. Αυτό που πλέον με ενδιαφέρει και προσπαθώ να προσεγγίσω είναι η ματιά των γυναικών, γι’ αυτό τον τελευταίο καιρό διαβάζω σενάρια που έχουν γραφτεί αποκλειστικά από γυναίκες. Πιστεύω ότι έχουν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, μια διαφορετική έμπνευση οπότε θεωρώ πως υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν. Έτσι και η τελευταία μου ταινία ‘Monamour’ βασίζεται σε ένα βιβλίο που έχει γράψει μια γυναίκα, η Αλίνα Ρίτσι. Θεωρώ πως οι γυναίκες σκέφτονται λίγο πιο ‘βρόμικα’ και οι φαντασιώσεις τους είναι διαφορετικές και εκπλήσσουν ακόμη κι εμένα. Η ερωτική οπτική των ανδρών ίσχυε για πάντοτε, από την αρχαιότητα. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχουμε πολλές γυναίκες οι οποίες ασχολούνται με ερωτικά θέματα, κάτι που στο παρελθόν ήταν πάρα πολύ σπάνιο φαινόμενο. Τώρα διαβάζοντας αυτά τα ερωτικά κείμενα ή βλέποντας την γυναικεία ερωτική προσέγγιση, διακρίνω έναν καινούργιο δυναμισμό. Είναι σαν ένα ηφαίστειο το οποίο ήταν έτοιμο να εκραγεί από χρόνια, το οποίο καταπιεζόταν και τελικά έγινε η έκρηξη, η οποία περιέχει μία διαφορετική απόλαυση, μία διαφορετική χαρά, μία διαφορετική έκφραση απ’ αυτή που αποτυπωνόταν τόσα χρόνια. Παλιότερα υπήρχε το μεγάλο δίλημμα ‘έρωτας ή θάνατος’ το οποίο προέρχεται από τη γαλλική κουλτούρα. Στη συνέχεια είχαμε ταινίες οι οποίες επικεντρωνόταν όχι πλέον στο δίλημμα, αλλά στην ισότητα, δηλαδή ‘έρωτας ίσον θάνατος’. Είχε χαθεί πολύ από τη χαρά που μπορούσε να νιώσει κανείς βλέποντας αυτές τις ταινίες. Αυτήν τη χαρά, αυτήν την απόλαυση πλέον τη βλέπουμε μέσα από τη γυναικεία προσέγγιση αυτών των θεμάτων. Γιατί η άποψη ‘έρωτας ίσον θάνατος’ εμπεριέχει μέσα την ‘αμαρτία’, κάτι το οποίο πρεσβεύει η καθολική εκκλησία, και δε συμφωνώ καθόλου. Εγώ θεωρώ πως αυτού του είδους οι ταινίες είναι ταινίες, που δίνουν χαρά κι απόλαυση χωρίς ενοχές».

Τελειώνοντας, εκ μέρους της Εποχής, τον ρωτήσαμε πως κρίνει την εκλογή της διάσημης πορνοστάρ Ιλόνας Στάλερ (Τσιτσιολίνας), πριν από χρόνια στο ιταλικό κοινοβούλιο. Είπε πως ήταν κάτι το εξαιρετικό, κάτι που ξέφευγε από την πολιτική ορθότητα. «Είχα χαρεί πολύ τότε, επειδή και εγώ ήμουν υποστηρικτής του Ριζοσπαστικού Κόμματος, με το οποίο εξελέγη η Τσιτσιολίνα Μάλιστα με συμπαθούσε τόσο πολύ ώστε ένα φίδι που είχε και που το χρησιμοποιούσε ‘ποικιλοτρόπως’ το ονόμασε Τίντα, αποτίνοντας φόρο τιμής στο όνομά μου».
Ο Τίντο Μπρας (Tinto Brass), γεννήθηκε το 1933. Άρχισε την καριέρα του με ταινίες γουέστερν-σπαγγέτι και θρίλερ. Κατόπιν, από τις πειραματικές ταινίες μεταπήδησε σε ιστορικά – ερωτικά θέματα πριν αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον ερωτικό κινηματογράφο.

 

 

1 σχόλιο

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI