Σημασία έχει ν’ αγαπάς (και να το δείχνεις)

«Στ’ αλήθεια, λείπουν η χαρά, το φως η αγάπη,

Η σιγουριά, η γαλήνη, η συμπόνια…»

Μάθιου Άρνολντ

Θυμάμαι από τα χρόνια τα παλιά που γυρνούσα στα μπαρ, άντρες μονάχους, να κάθονται σε μια γωνιά και να πίνουν. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από τότε ένιωθα μια αλληλεγγύη για αυτούς του μοναχικούς.

Τα χρόνια περνούσαν αλλά ποτέ δεν έπαψα να συναντώ τέτοιους άντρες, να πίνουν, να κοιτούν χαμηλά και συχνά να μονολογούν.

Όμως τέτοιους άντρες δε συνάντησα μονάχα στα μπαρ. Συνάντησα και στις διαδηλώσεις, να περπατούν ανάμεσα στο πλήθος, μόνοι και να κοιτούν με τα άδεια τους βλέμματα τους υπόλοιπους, σαν κυνηγημένα αγρίμια που βρέθηκαν εκεί από μια αίσθηση καθήκοντος, από μιαν αγάπη για κάθε καταπιεσμένο του άδικου τούτου κόσμου.

Συχνά αναρωτιόμουν για τους άντρες εκείνους, πώς ξόδεψαν τη ζωή τους και κατάντησαν έτσι. Κάποιους τους είχα γνωρίσει, είχα μιλήσει μαζί τους αλλά συμπέρασμα δεν μπόρεσα να βγάλω επειδή τα λόγια τους είχαν κάτι από τη φουρτούνα της θάλασσας, όπως και τα μάτια τους που έμοιαζαν με καταιγίδα.

Κι ύστερα έγινα ένας «ευσυνείδητος» αριστερός. Έφτασα εκεί όχι μόνον από μια αίσθηση δικαιοσύνης, αλλά και από μια υπόγεια ανάγκη αγάπης για τους ανθρώπους. Κάποτε κατάλαβα πως η ένταξη στην αριστερά πέρα από την αναζήτηση της ουτοπίας είναι κάτι άλλο, είναι η αγάπη την οποία τη δίνεις θυσιάζοντας κάτι από τον εαυτό σου.

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους ενταγμένους από αυτήν την πλευρά, πολλοί λάκισαν στη μέση του δρόμου όταν κατάλαβαν πως δεν είναι πια της μόδας κι άλλοι όταν αντιλήφθηκαν πως τα συμφέροντά τους βρίσκονται από την άλλη. Κι μείναμε λίγοι, αυτάρεσκοι και μεγαλόστομοι καμιά φορά που καταλήγαμε στις ταβέρνες για να μιλάμε εκ του ασφαλούς για την αδικία αυτού του κόσμου.

Έρχονται όμως φορές που ξαναθυμάμαι τους μοναχικούς εκείνους άνδρες με την τρικυμία στα μάτια και τον ορυμαγδό στο μυαλό και τότε άρχισα να καταλαβαίνω πως πλήρωναν τις επιλογές τους, που άλλοτε λεγόταν ελευθερία, άλλοτε αυτοδιάθεση, άλλοτε δικαίωμα στην επιθυμία. Και τότε κατάλαβα, με πόνο στην ψυχή, πως όλα αυτά είναι λόγια, γιατί όλοι εμείς οι αριστεροί, ποτέ δεν φροντίσαμε να δούμε τι συμβαίνει με τις προσωπικές μας σχέσεις. Γιατί χαμένοι και, ίσως ικανοποιημένοι, που έχουμε απαντήσεις για τα μεγάλα του κόσμου, άσχετα αν δεν δικαιώνονται, δε φροντίσαμε να δούμε τι αξίζει ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας. Χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι, από όλες τις συνιστώσες της αριστεράς, από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι το χώρο των αναρχικών, θυσίασαν τη ζωή τους για τη μεγάλη ουτοπία. Μόνο που στους σύγχρονους άγριους καιρούς, μιλάμε πολύ εύκολα για θυσίες, μιλάμε πολύ εύκολα για αγάπη προς τους καταραμένους του κόσμου, άνεργους, μετανάστες, πρόσφυγες, θύματα βασανιστηρίων, αλλά δεν μπορούμε να θυσιάσουμε ούτε το ελάχιστο για το δικό μας άνθρωπο. Για το σύντροφό μας, το ταίρι μας, για αυτόν που λέμε πως τον αγαπάμε. Γιατί η αληθινή αγάπη, είναι θυσία. Και θυσία δεν είναι μερικές ώρες την εβδομάδα και μερικά ευρώ το μήνα. Τώρα ξαναθυμάμαι το σύνθημα: «Εκτός από τον καπιταλισμό, υπάρχει κι η μοναξιά». Αλήθεια, ποιος νοιάζεται; Κι έτσι ξανάρχονται στη μνήμη μου οι μοναχικοί άνδρες μόνο που τώρα τους βλέπω κι εγώ μέσα από το βλέμμα της καταιγίδας και αναζητώ κάτι που νόμιζα πως ξέρω: το νόημα του «σ’ αγαπώ».

Εν κατακλείδι: Δεν μπορεί να νικήσει καμία επανάσταση εάν οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν θυσίες για να σώσουν τις προσωπικές τους σχέσεις.

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη από τις γυναίκες αναγνώστριες, αλλά αντίστοιχα θα μπορούσε μια από αυτές να μιλήσει για τις μοναχικές γυναίκες.

ΕΠΟΧΗ 15/4/2007

4 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI