ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Το 2027 δεν είναι μακριά, σχεδόν ακούμε την ανάσα του καθώς πλησιάζει. Ούτε και το Λονδίνο είναι μακριά, άλλωστε η Ευρώπη είναι πλέον η πατρίδα μας. Η ανθρωπότητα πεθαίνει, κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αν αφουγκραστούμε την αγωνία του πλανήτη που ψυχορραγεί. Οι άνθρωποι έχουν χάσει την αθωότητά τους, το μέλλον έχει πεθάνει, η βία κυριαρχεί, δεν γεννιέται πλέον κανείς. Η εξουσία σε μια πρωτοφανή προσπάθεια ελέγχου έχει οχυρωθεί πίσω από εθνικιστικές δοξασίες, οι μετανάστες συλλαμβάνονται και κλείνονται σε μεγάλα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, σε γκέτα αλλοεθνών και αλλόθρησκων.
Ο κόσμος είναι εφιαλτικός, το μέλλον δυσοίωνο, η ελπίδα έχει πεθάνει. Η είδηση για το θάνατο το νεαρότερου ανθρώπου στον κόσμο κυριαρχεί στην παγκόσμια ειδησεογραφία. Καμία γυναίκα δε γεννά πια, παιδιά δεν υπάρχουν πουθενά.
Όλα αυτά συμβαίνουν στην ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν, «Τα παιδιά των ανθρώπων», μια μελλοντολογική (;) περιπέτεια που η υπόθεσή της εκτυλίσσεται στη Μεγάλη Βρετανία. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Τίο, ένας απογοητευμένος πρώην επαναστάτης ο οποίος εργάζεται τώρα για την κυβέρνηση. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος θα αναλάβει να φέρει σε πέρας μια μεγάλη αποστολή, όταν η πρώην γυναίκα του τον πλησιάζει και τον φέρνει σε επαφή με μια ομάδα επαναστατών. Η αποστολή του είναι να σώσει την ανθρωπότητα μεταφέροντας σε ασφαλές μέρος μια νεαρή μαύρη γυναίκα, η οποία είναι έγκυος.
Μια εξαιρετική πολιτική ταινία η οποία μιλάει για όλα. Για την καταστροφή του πλανήτη, για τον κίνδυνο επιδημιών εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής, για το τερατώδες πρόσωπο της εξουσίας, για το ρατσισμό, για τη βία. Με φόντο ένα «σαπισμένο» Λονδίνο, μια κοινωνία παρακμής και απελπισίας, ο Κουαρόν μας φέρνει αντιμέτωπους με τα φαντάσματά μας. Η μεγάλη μάχη ανάμεσα στο στρατό και τους επαναστάτες που γίνεται μέσα στο γκέτο, σταματά όταν ανάμεσά τους περνάει η μητέρα με το νεογέννητο παιδί της. Οι στρατιώτες σταυροκοπούνται, κλαίνε, κατεβάζουν τα όπλα, γονατίζουν μπροστά στο νέο Μεσσία. Η διαφορά είναι πως το βρέφος που θα σώσει τον κόσμο είναι γένους θηλυκού και ανήκει στη μαύρη φυλή.
Ο Κουαρόν αποδομεί όλες τις θρησκευτικές και εθνικιστικές αυταπάτες, μιλά πολιτικά όπως κανείς πολιτικός δεν μπορεί να μιλήσει, κάνει κινηματογράφο τολμηρό, με άποψη και απόλυτα ξεκάθαρο. Μέσα στο σκοτεινό, ομιχλώδες, βροχερό και μολυσμένο τοπίο αφήνει μια φωτεινή χαραμάδα αισιοδοξίας. Μόνο που για να την αγγίξουμε πρέπει να παλέψουμε, να κάνουμε θυσίες, να πολεμήσουμε, να έρθουμε σε ρήξη ακόμη και με τον εαυτό μας. Κι όταν ο Τίο οδηγεί τη μητέρα και το παιδί της στο πλοίο της σωτηρίας αφήνοντας την τελευταία του πνοή, η ζωή έχει θριαμβεύσει, έχει νικήσει το θάνατο, η θυσία δεν πήγε χαμένη.
Ένα σύγχρονο κινηματογραφικό αριστούργημα.
ΕΠΟΧΗ 5/11/2006
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
