ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ
Υπάρχει σωτηρία;
Οι παραδοσιακές κινηματογραφικές αίθουσες κλείνουν η μία μετά την άλλη και παραχωρούν τη θέση τους στους πολυκινηματογράφους, τη μόδα της νέας εποχής. Σιγά, το νέο, θα μου πείτε, μήπως δεν το ξέρουμε; Βεβαίως, όλοι το ξέρουμε, μόνο που ως Αριστερά θα πρέπει να δείξουμε περισσότερη ευαισθησία, και αφού κάνουμε τις απαραίτητες διαπιστώσεις, να προχωρήσουμε και σε προτάσεις. Κι αυτό γιατί, εκτός από τα μεγάλα πολιτικά και ιδεολογικά θέματα υπάρχουν και εκείνα τα μικρότερα που αθροιστικά συγκροτούν ένα μεγαλύτερο, που δεν είναι άλλο από την ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Γιατί εάν θέλουμε να γκρεμίσουμε ένα οικοδόμημα, ο σωστός τρόπος είναι να αρχίσουμε να το υπονομεύουμε από τα θεμέλια, από τα πετραδάκια που το στηρίζουν. Αυτό άλλωστε δεν έχει κάνει και ο αντίπαλος; Πρώτα φρόντισε να αλλάξει τον καθημερινό τρόπο της ζωής μας και στη συνέχεια ύψωσε το τείχος με το οποίο μας περικύκλωσε.
Βίαιες αλλαγές
Η παραδοσιακή κινηματογραφική αίθουσα έπεσε θύμα της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την οικονομία, αποτέλεσμα της οποίας είναι ο ανταγωνισμός στον οποίο ο μεγάλος «τρώει» τον μικρό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι καθόλου παράξενο το γεγονός του κλεισίματος των παραδοσιακών κινηματογράφων. Άρα το θέμα είναι πολιτικό και γι’ αυτό θα πρέπει να απασχολήσει την Αριστερά και τους αριστερούς. Θα πρέπει να μας απασχολήσει, γιατί το ζήτημα είναι να προασπίσουμε τη μνήμη, αφού χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει παρόν ούτε και μέλλον. Αν θέλουμε να κάνουμε μία διαπίστωση, είναι πως ο κόσμος αλλάζει –πάντοτε άλλαζε- μόνο σήμερα αυτήν η αλλαγή δεν γίνεται ακολουθώντας μία φυσιολογική πορεία μέσα στο χρόνο αλλά γίνεται με τρόπο βίαιο, θα έλεγα τεχνητό, άρα επιβαλλόμενο.
Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και σε μια σειρά άλλων πόλεων έχουν απομείνει ελάχιστες αίθουσες, ενώ πολλές επαρχιακές πόλεις έχουν μείνει χωρίς καμία αίθουσα! Διαπιστώσεις και αποτελέσματα των διαπιστώσεων. Μήπως θα πρέπει όμως να περάσουμε και σε συγκεκριμένες προτάσεις αντιμετώπισης και λύσης του προβλήματος; Γιατί, εντάξει, όταν θα «πέσει» ο καπιταλισμός όλα θα είναι όμορφα (λέμε τώρα)! Μέχρι τότε όμως τι κάνουμε;
Το μεγαλείο της μοναξιάς
Ξέρουμε πολύ καλά πως γενικότερα σήμερα ο κινηματογράφος αντιμετωπίζει κρίση. Η συνολική πτώση των εισιτηρίων, σε παραδοσιακές αίθουσες και πολυκινηματογράφους, έφτασε το 10% σε σχέση με την περσινή σεζόν. Αυτό είναι ένα θέμα που έχει να κάνει αφενός με την εισβολή του ντιβιντί αφετέρου με την αλλαγή του τρόπου διασκέδασης. Κι αν η αγορά ή ενοικίαση ενός ντιβιντί, τα οποία κυκλοφορούν σε πολλές περιπτώσεις με μικρή διαφορά ή και σχεδόν ταυτόχρονα με την έξοδο των ταινιών στις αίθουσες, αποτελεί έναν καλό τρόπο να δει κάποιος μια ταινία, υπάρχει κάτι που χάνεται: η κοινωνικότητα η οποία αντικαθίσταται από το μεγαλείο της μοναξιάς. Όπως είναι φυσικό το μεγαλύτερο μέρος της κρίσης επωμίζονται οι παραδοσιακές αίθουσες, οι οποίες έχουν να αντιμετωπίσουν και τον ανταγωνισμό των πολυκινηματογράφων. Είναι όμως οι πολυκινηματογράφοι το μοναδικό πρόβλημα;
Ένα μεγάλο μέρος των αιθουσαρχών δεν έχει αυτήν την άποψη. Κάποιοι μάλιστα μιλούν για συναδέλφους, και στρέφουν τα βέλη τους εναντίον των εταιριών διανομής, οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούν παραρτήματα των πολυεθνικών. Αυτό που ζητούν είναι «ίση μεταχείριση» και κατηγορούν τις εταιρίες πως τους αποκλείουν όταν δεν τους δίνουν ταινίες με τη δικαιολογία πως δεν έχουν αρκετές κόπιες. Την ίδια στιγμή όμως δίνονται σε πολυκινηματογράγφους οι οποίοι τις προβάλλουν σε περισσότερες από μία των αιθουσών τους.
Μια άλλη άποψη από τη μεριά των αιθουσαρχών, υποστηρίζει πως υπάρχει μένος κατά των παραδοσιακών αιθουσών και προγραμματισμός να κλείσουν όλες! Πέρα όμως από τις καταγγελίες, οι αιθουσάρχες έχουν και προτάσεις. Ζητούν την παρέμβαση της Πολιτείας η οποία, στο πλαίσιο ενός υγιούς ανταγωνισμού, να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση ώστε να μην μπορεί να αρνηθεί το κάθε γραφείο διανομής να παραχωρήσει ταινίες στις αίθουσες. Αλλά και οι ίδιοι οι αιθουσάρχες μπορούν να συνεργαστούν. Για παράδειγμα υπάρχει η ιδέα να προβάλλουν όλες οι αίθουσες 3-4 ταινίες επιλογής τους, με κυλιόμενο πρόγραμμα.
Προτάσεις υπάρχουν. Ακούει κανείς;
Αν στ’ αλήθεια το κράτος ενδιαφέρεται για τη σωτηρία, όσων από τις παραδοσιακές αίθουσες έχουν απομείνει, μπορεί να προβεί σε και σειρά από μέτρα.
Ένα από αυτά είναι η επιστροφή του φόρου (12%), όταν προβάλλουν ελληνικές ταινίες. Μόνο που το μέτρο αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνον στους παραδοσιακούς κινηματογράφους και όχι και στα μούλτιπλεξ, όπως γίνεται σήμερα. Μια πιο προωθημένη πρόταση, μιλάει για επέκταση της επιστροφής του φόρου άσχετα με το εάν οι ταινίες είναι ελληνικές. Επίσης πρέπει να θεσπιστούν μια σειρά από αντιμονοπωλιακούς νόμους, και να απαγορευτεί οι εταιρίες διανομής να είναι ταυτόχρονα και ιδιοκτήτες αιθουσών, όπως γίνεται στις ΗΠΑ.
Υπάρχουν όμως και άλλες προτάσεις, όπως οι χορηγίες από κρατικούς φορείς όπως είναι η ΕΡΤ και ο ΟΠΑΠ, η δυνατότητα ανακαίνισης των αιθουσών με χαμηλό επιτόκιο, η επέκταση του συστήματος των δωρεάν εισιτηρίων της Εργατικής Εστίας και στους παραδοσιακούς κινηματογράφους.
Μια από τις πιο σημαντικές προτάσεις, η οποία σχετίζεται με το κλείσιμο πολλών αιθουσών λόγω υψηλού μισθώματος και η μετατροπή τους σε σούπερ μάρκετ, γκαράζ κλπ., ζητά με νομοθετική ρύθμιση οι παραδοσιακές αίθουσες να θεωρηθούν ως παραδοσιακά οικήματα έτσι ώστε να μην μπορεί να αλλάξει η χρήση τους. Αυτό σημαίνει πως κανείς ιδιοκτήτης δε θα μπορεί να κερδοσκοπεί σε βάρος των αιθουσαρχών και να τους εκβιάζει.
Αισθητική πρόταση
Τελικά μπορεί να σωθεί η παραδοσιακή αίθουσα; Αν πάρουμε υπόψη μας τις προτάσεις που έχουν αναφερθεί, η απάντηση είναι: ναι. Τα ζητούμενα είναι δύο: το πρώτο να υπάρχει πνεύμα ενότητας και συνεργασίας ανάμεσα στους αιθουσάρχες, κάτι που φαίνεται πως σε μεγάλο βαθμό ισχύει, και το δεύτερο να αποφασίσει το κράτος να υπερασπιστεί τον πολιτισμό, μέρος του ποίου είναι και η παραδοσιακή αίθουσα, η οποία αποτελεί και μία αισθητική πρόταση, βασικό συστατικό του πολιτισμού.
Μια διδακτική εκδήλωση
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί το απαύγασμα μιας εξαιρετικά πετυχημένης εκδήλωσης που διοργανώθηκε την περασμένη Κυριακή στην Θεσσαλονίκη από τη δημοτική κίνηση Θεσσαλονίκη των Πολιτών και ης Οικολογίας. Η επιτυχία της εκδήλωσης έγκειται στο γεγονός πως ο δόθηκε η δυνατότητα σους αιθουσάρχες να κάνουν τις προτάσεις τους και να συζητήσουν με ανθρώπους που αγαπούν το σινεμά. Μάλιστα, σε παρέμβασή του ο επικεφαλής της κίνησης, Τάσος Κουράκης, υποσχέθηκε πως θα υπάρξει και συνέχεια, πως έγινε μια πρώτη συζήτηση η οποία σύντομα θα πάρει μορφή παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων.
Στην εκδήλωση, εκτός από τον υποφαινόμενο ο οποίος συντόνισε τη συζήτηση, συνέβαλλαν με τις εισηγήσεις τους ο κριτικός κινηματογράφου, Αλέξης Δερμεντζόγλου, ο πρόεδρος της Κινηματογραφικής Ένωσης Βόρειας Ελλάδας (αιθουσάρχες), Γιώργος Βλαχογιάννης και ο κριτικός κινηματογράφου και υπεύθυνος του κινηματογράφου Ολύμπιον, Νότης Φόρσος.
Στράτος Κερσανίδης - ΕΠΟΧΗ 9/4/2006
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
