ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, Ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, Ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπία

livaditis001.jpg

Πως “γνώρισα” τον Ποιητή

Η πρώτη μου επαφή με την ποίση του Τάσου Λειβαδίτη, έγινε, άν θυμάμαι καλά, στα 1977. Ήταν ένα από εκείνα τα φοιτητικά βράδια που ύστερα από τα μαθήματα ψάχναμε ν’ ανακαλύψουμε τον κόσμο μέσα από τα βιβλία. Έψαξα στη βιβλιοθήκη του συγκατοίκου μου να βρω κάτι. Ο τίτλος τράβηξε αμέσως την προσοχή μου: «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Άρχισα να διαβάζω τους στίχους, του άγνωστου για μένα μέχρι τότε Τάσου Λειβαδίτη κι η καρδιά μου φτερούγισε. Στις σελίδες που διάβαζα συνάντησα όλα εκείνα που έδιναν νόημα στη νιότη μου. Εκεί βρήκα τη γυναίκα την ιδανική, που με τη δύναμη του έρωτά μας παλεύαμε χέρι – χέρι για να κάνουμε το μέλλον των ανθρώπων πιο όμορφο. Ήταν τότε που πίστεψα πως η Επανάσταση κι ο Έρωτας έχουν το ίδιο δυνατό κόκκινο χρώμα. Με τα μάτια μου ξεχειλισμένα στα δάκρυα ρουφούσα με πάθος τους στίχους του Λειβαδίτη. Θυμάμαι πως μου ξέφυγε ένας λυγμός όταν διάβαζα:

«Ναι, αγαπημένη μου

Εμείς γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε

για να μπορούμε να’ χουμε μια λάμπα,

ένα σκαμνί

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί

ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.

Για να’ χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,

ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε…»

Τόσο πολύ συγκλονίστηκε μ’ εκείνο το βιβλίο, που την επόμενη μέρα το αντέγραψα ολόκληρο. Μέχρι πρόσφατα είχα το χειρόγραφο, αλλά όταν έψαξα να το βρω ανακάλυψα πως δεν υπήρχε πλέον. Τότε θυμήθηκα πως το είχα χαρίσει σε ένα πρόσωπο αγαπημένο. Χαλάλι του, ας το κρατήσει κι ας το διαβάσει ξανά και ξανά.

Από τότε πέρασαν χρόνια. Η ποίση του Λειβαδίτη μου έγινε πιο οικεία, καθώς φρόντισα να διαβάσω σχεδόν όλο το έργο του. Η τελευταία μου επαφή μαζί του ήταν το καλοκαίρι του 1994, όταν κάποιο προσωπικό γεγονός μ’ έκανε να ξεφυλλίσω πάλι τις σελίδες του. Η συγκίνηση ήταν ίδια, όπως τότε, στα 1977.

Δυο μήνες πριν έπεσε το μάτι μου στο μονόστηλο κάποιας εφημερίδας, που υπενθύμιζε πως πέρασαν επτά χρόνια από το θάνατό του. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα πως χρωστάω κάτι. Αποφάσισα, λοιπόν, να αφιερώσω στον Τάσο Λειβαδίτη τις δύο εσωτερικές σελίδες του Εξώστη. Το σκέφτηκα πολλές φορές αλλά πάντοτε δίσταζα. Δεν είναι δα και τόσο απλό να γράψεις για έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους έλληνες ποιητές! Μπορεί να εκληφθεί και ως ιεροσυλία. Είπα τότε πως θα βάλω το χέρι στην καρδιά και θα γράψω έχοντας ως μοναδικό οδηγό το συναίσθημά μου. Καμία προσπάθεια εμπεριστατωμένης μελέτης. Αυτό ανήκει στους ειδικούς. Εδώ μονάχα λόγια καρδιάς και στίχους του Ποιητή θα διαβάσετε.

Η ζωή αλλά, κυρίως, η Ποίησή του
Στην πρώτη μεταπολεμική γενιά ανήκει ο Τάσος Λειβαδίτης. Γεννήθηκε το 1921 σύμφωνα με το Λεξικό «Τεγόπουλου – Φυτράκη». Όμως ο απόστολος Μπενάτσης, αναφέρει πως γεννήθηκε το βράδυ της Ανάστασης του 1922 (περιοδικό «Η λέξη», τεύχος 130, Νοέμβρης – Δεκέμβρης 1995).

Η πρώτη του επαφή με το κοινό έγινε το 1946 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Ελεύθερα Γράμματα» (τεύχος 55, 15 Νοεμβρίου 1946), στο οποίο έβρισκαν χώρο έκφρασης οι αριστεροί διανοούμενοι της εποχής. Το πρώτο του εκείνο ποίημα που δημοσιεύτηκε, ήταν «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη».

Η πρώτη του ποιητική συλλογή ήταν η «Μάχη στην άκρη της νύχτας», που εκδόθηκε το 1952, ενώ λίγο αργότερα, τον ίδιο χρόνο, ακδόθηκε και το «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Το 1953, ακολούθησε η συλλογή «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», που τιμήθηκε με το Πρώτο Βραβείο στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας της Βαρσοβίας.

Σύμφωνα με τους μελετητές του, το έργο του Τάσου Λειβαδίτη μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους:

1. Την επαναστατική, όπου συναντάει κανείς πολλά σοσιαλρεαλιστικά στοιχεία (μέχρι το 1966 με το βιβλίο «Οι τελευταίοι»).

2. Τη συμβολική αλληγορική (μέχρι το 1983 με τη συλλογή «Ο τυφλός με το λύχνο»).

3. Την υπαρξιακή (μέχρι τα «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου», που εκδόθηκαν το 1990, μετά δηλαδή από το θάνατό του).

Στην ποίηση του Λειβαδίτη κυριαρχεί ο πόθος για ένα όμορφο μέλλον που θα περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους. Είναι ο ποιητής που μετουσιώνει σε στίχους την κομμουνιστική του ιδεολογία, που προσπαθεί να ξεσηκώσει τα πλήθη. Συνάμα όμως βιώνει και την ήττα των οραμάτων του, βλέπει τη γενιά του τσακισμένη και τα όνειρά του να πνίγονται, στην αρχή από την εθνικόφρονη βαρβαρότητα που καθοδηγείται από τους Άγγλους και από τους Αμερικάνους, και στη συνέχεια, πιο τραγικά ακόμη. Από τα γκουλάγκ της Μεγάλης Πατρίδας (ΕΣΣΔ) και τους ανελέητους κομματικούς μηχανισμούς. Ο Παράδεισος έχει χαθεί κι ο Λειβαδίτης αρχίζει τις υπαρξιακές του αναζητήσεις.

Ένας ποιητής, όμως, που αποζητά την ομορφιά της ζωής, την ευτυχία του κόσμου, δε θα μπορούσε να μη μιλήσει για τον έρωτα. Η γυναίκα έχει σημαντική θέση στο μέργο του. Ο Λειβαδίτης εκτός από ηρωικός είναι και βαθιά ερωτικός. Κι αυτό με όλη τη σημασία της λέξης και μ’ όλο τον πόνο και τη συντριβή που περικλείει ο έρωτας.

Πώς να τελειώσουμε τούτο το κείμενο; Ίσως ο καλύτερος τρόπος να είναι με ένα μήνυμα ελπιδοφόρο. Ένα μήνυμα που βγαίνει μέσα από τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί

του σπιτιού μας».

                                                                     Στράτος Κερσανίδης

                                                                     ΕΞΩΣΤΗΣ 29/12/1995

 Ανθολόγιο ποιημάτων Τάσου Λειβαδίτη

                                                                   
ΚΑΝΤΑΤΑ (απόσπασμα)

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,

ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε

μια γυναίκα,

μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να

επαναλάβει την αιώνια κίνηση,

γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει

να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,

«εδώ  έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ’ έξω

δόστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά

άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί

διαστροφή

να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.

Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.

Κανείς δεν τον ξανάδε πια.

Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα

μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,

πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο

μεγάλη ερωτική πράξη

μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

 
ΕΡΩΤΑΣ (απόσπασμα)

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,

δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε

σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,

βγάλανε μια κραυγή,

σαν ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,

κάπου μακριά.

Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα

ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

 
ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ (απόσπασμα)

1. Σελίδες από μια χαμένη επανάσταση που στα περιθώρια γράψαμε

    κι εμείς τη ζωή μας

2. κι εσείς νεκροί μου σύντροφοι, καμιά φορά βαδίζω μαζί σας και το

     Παλτό μου ανοίγει σαν φτερούγα,

     ύστερα ακουμπάω κάπου κι ονειροπολώ ή μοιράζω την αστροφεγγιά

     στους άτυχους αυτού του κόσμου.

3. Ήταν τις μέρες που ανακαίνιζαν το άσυλο. Οι ελαιοχρωματιστές

     Μου φέρονταν καλά, μας κουβεντιάζανε, μας έδιναν τσιγάρα,

     εγώ τους έδειχνα πώς να βγάζουν έξω το χρυσάφι – τσιμουδιά,

     αλλά στο άσυλο είχαμε πολύ.

     Τα τσιγάρα βέβαια δεν τα κάπνιζα, τα φύλαγα για τους συντρόφους

     μου –όλους νεκρούς, απ’ την Καντόνα ως το Γουαδαλκιβίρ…

4. Τελικά δεν είμαι παρά ένας σύντροφος τρελός από καλύτερες μέρες.

5. ω γενιά μου χαμένη –πήραμε μεγάλους δρόμους, μείναμε στη μέση.

6. Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά

    απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό.

7. …Αλλά δε θα ξεχάσω ποτέ μια νύχτα σ’ εκείνη

     τη μεγάλη εξέγερση, οι τραυματιοφορείς μ’ ακούμπησαν για μια στιγμή

     κάτω και τότε κοίταξα τα’ άστρα, θεέ μου, πως έλαμπαν,

     και ξαφνικά δε μ’ ένοιαζε που είχαμε νικηθεί, «όλο το άπειρο είναι

     δικό  μας», είπα μέσα μου κι έκανα όρκο να φέρω ως το τέλος το

     πεπρωμένο μου.

      livaditis1001.jpg

About these ads

23 σχόλια

  1. Τα λόγια περιττά μπροστά στο μεγαλείο των στίχων του.
    Διαβάζω τα ποιήματα του και κάθε φορά συγκινούμε το ίδιο.
    Είναι μοναδικός και αξεπέραστος.

  2. Σήμερα σας διάβασα για πρώτη φορά. Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ο ποιητής που με εκφράζει και με συγκινεί πιο πολύ από όλους. Το θέμα της διπλωματικής μου εργασίας στο Μ.Α. που έκανα είναι τα ποιήματα ποιητικής του.
    Σε λίγες μέρες κλείνουν 20 χρόνια από το θάνατό του. Σκοπεύω να δημοσιεύσω κάτι στη μνήμη του. Εσείς ετοιμάζετε κάτι;

    • Μαρία καλημέρα,θα ήθελα να επικοινωνήσουμε,θέλω να διαβάσω τη μελέτη σου.Αν θες στείλε μου στο mail,σ’ευχαριστώ

      • Για τον Αντώνη Βασιλείου:
        Καλημέρα, Αντώνη. Σήμερα είδα το μήνυμά σου για πρώτη φορά! Λυπάμαι γι’ αυτό. Μόλις βρω καιρό -σύντομα- θα στείλω ό,τι έχω δημοσιευμένο στον κ. Κερσανίδη. Τη διπλωματική μου δεν μπορώ να τη στείλω -παρά μόνο, ίσως, κανένα χαρακτηριστικό απόσπασμα- γιατί δεν έχει εκδοθεί. Χαίρομαι πολύ που μοιράζομαι την αγάπη αυτή για τον Τάσο Λειβαδίτη με τόσο κόσμο. Για μένα είναι ένα από τα πιο ακριβά μου πρόσωπα, κι ας μην τον γνώρισα ποτέ.

    • τώρα βρήκα αυτή τη σελίδα και θα ήθελα αν γίνεται να δω και εγώ αυτά που έχουν δημοσιευθεί! κάνω τη διπλωματική μου πάνω στον Λειβαδίτη και οποιαδήποτε πληροφορία μου είναι χρήσιμη!

      • Αγαπητή, Μαριάννα,
        δεν υπάρχει τίποτε άλλο δημοσιευμένο εκτός από το -οχι ιδιαίτερα σημαντικό για το έργο του κορυφαίου μας ποιητή (δημοσιογραφικό είναι, μερικές πληροφορίες δίνει, απλώς)- κείμενό μου που διάβασες.
        Ευχαριστώ για την επικοινωνία

  3. Ο Τάσος Λειβαδίτης ανήκει πλέον στην ψυχή μου! Έχει μια θέση λίγο παραπέρα από τον Ρίτσο και τον Καββαδία. Απερίγραπτη η ποίηση του. Ήταν άνθρωπος, σύντροφος! Και δίδαξε πολλούς για το τι εστί άνθρωπος. Μίλησε και ακόμα μας μιλά για τον αλτουισμό, την ανθρώπινη ανάγκη για αλληλεγγίη και συντροφιά! Ακόμα μας γράφει για έρωτα και πάθος για τον αγώνα κάθε ανθρώπου και του Κομμουνιστικού Κινήματος!
    Εγώ θέλω να λέγομε άνθρωπος σύντροφε Τάσο. Και δεν θα ξεχαστώ στιγμή. Βγέννω στους δρόμους και φωνάζω για το δίκιο της ανθρωπότητας!
    Γιατί εγω αγαπάω σύντροφε Τάσο. Και θα αγαπάω όπως ακριβώς και εσύ τους ανθρώπους που αγωνίζονται! Γιατί θέλω να λέγομε άνθρωπος!

  4. Αντί σχολίου, ένα ποίημα του που καταδεικνύει το βαθύ του ερωτισμό:

    “Οι εραστές είναι ακριβά, ένδοξα κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλον.
    Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους
    και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι από θρύλους πιο βαθιά.
    Κι αν καμιά φορά τους δεις να παραπατάνε
    ή να παίρνουν μονοπάτια άγνωστα και μυθικά – μην ξαφνιαστείς,
    γιατί οι εραστές είναι τυφλοί, με τα ωχρά τους βλέφαρα κλειστά
    ο ένας απ’ τη λάμψη του άλλου. Οι εραστές δε βλέπουν, μόνο αγγίζονται,
    μα οι ρόγες των δακτύλων τους είναι τα ίδια τα πελώρια,
    τα πάντα έκπληκτα, μάτια του Θεού.”

    Τάσος Λειβαδίτης, “Σε παλιό στυλ”, Ποίηση, τ. Α΄, 416

  5. ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΤΟΜΟΣ 3 (ΚΕΡΔΟΣ)
    ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ
    ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΗΡΞΕΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΤΩ ΚΙ ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΑΩ ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥ ΔΑΚΡΥΑΕΞΑΛΛΟΥ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑ ΑΛΛΟΥ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΟΜΑΤΕ ΧΑΜΕΝΟΙ ΜΟΝΟ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΝΑ ΒΑΘΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΞΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΤΡΕΧΩ ΠΑΛΙ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ ΟΤΑΝ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΕΜΕΙΝΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΚΗΠΟ.
    ΚΙ ΟΠΩΣ ΝΥΧΤΩΝΕ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΦΟΥ ΟΛΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΜΕΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

    (ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΥΠΕΡΟΧΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ)
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

  6. Η πρώτη μου γνωριμία με την ποίηση του Λειβαδίτη έγινε διαβάζοντας το ποίημά του ¨Έρωτας¨ στην Πρακτική Φιλοσοφία του Παπανούτσου μαθήτρια ούσα. Έντονα συναισθήματα με κατέκλυσαν, απομνημόνευσα μονομιάς τους στίχους…Σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά πάλι η ίδια αίσθηση…

    • ‘Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
      δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
      σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
      βγάλανε μια κραυγή
      σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
      κάπου μακριά.
      Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
      ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

      ΤΠΕΡΟΧΟ, ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

  7. Από μικρή λάτρευα την ποίηση. Διάβαζα και έγραφα στίχους. Από τους Έλληνες ποιητές είχα ξεχωρίσει τέσσερις: τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Βρεττάκο και τον Λειβαδίτη. Αν κάποιος βέβαια επέμενε να του πω ποιον απ’ αυτούς τους τέσσερις διαβάζω κι αγαπώ περισσότερο, του απαντούσα αμέσως: ” τον Τάσο Λειβαδίτη”. Κι αυτό, γιατί οι στίχοι του συνδέονται κι αλληλοσυμπληρώνονται με τις σκέψεις και τα αισθήματά μου. Είναι οι στίχοι που δονούν την ψυχή μου, που την κατακλύζουν από φως, που ποτέ δεν χαμηλώνει, από ένα φως φως μαγικό, υπερκόσμιο… Διαβάζοντας τη συλλογή “Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας” τα μάτια μου γεμίζουν από δάκρυα, καθώς αισθάνομαι πως ολάκερη η ύπαρξή μου ξεχειλίζει από την απόλυτη ομορφιά που απορρέει απ’ αυτούς τους στίχους… Το δίστιχο “Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον / είμαστε κιόλας νεκροί” έχει χαραχτεί με γραφή ανεξίτηλη στη σκέψη μου… Ο Τάσος Λειβαδίτης δεν έχει πεθάνει. Υπάρχει και θα υπάρχει, όσο θα ζω, στην ψυχή μου. Θα με εμπνέει, θα με συγκινεί, θα με καθοδηγεί και θα με συντροφεύει… Είναι η σκιά μου, το αστέρι και η καταφυγή μου!

  8. Από μικρή λάτρευα την ποίηση. Διάβαζα και έγραφα στίχους. Από τους Έλληνες ποιητές είχα ξεχωρίσει τέσσερις: τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Βρεττάκο και τον Λειβαδίτη. Αν κάποιος βέβαια επέμενε να του πω ποιον απ’ αυτούς τους τέσσερις διαβάζω κι αγαπώ περισσότερο, του απαντούσα αμέσως: ” τον Τάσο Λειβαδίτη”. Κι αυτό, γιατί οι στίχοι του συνδέονται κι αλληλοσυμπληρώνονται με τις σκέψεις και τα αισθήματά μου. Είναι οι στίχοι που δονούν την ψυχή μου, που την κατακλύζουν από φως, που ποτέ δεν χαμηλώνει, από ένα φως μαγικό, υπερκόσμιο… Διαβάζοντας τη συλλογή “Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας” τα μάτια μου γεμίζουν από δάκρυα, καθώς αισθάνομαι πως ολάκερη η ύπαρξή μου ξεχειλίζει από την απόλυτη ομορφιά που απορρέει απ’ αυτούς τους στίχους… Το δίστιχο “Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον / είμαστε κιόλας νεκροί” έχει χαραχτεί με γραφή ανεξίτηλη στη σκέψη μου… Ο Τάσος Λειβαδίτης δεν έχει πεθάνει. Υπάρχει και θα υπάρχει, όσο θα ζω, στην ψυχή μου. Θα με εμπνέει, θα με συγκινεί, θα με καθοδηγεί και θα με συντροφεύει… Είναι η σκιά μου, το αστέρι και η καταφυγή μου!

  9. Ζητώ συγγνώμη, που το πιο πάνω κείμενό μου γράφτηκε δυο φορές. Ζητώντας αυτή τη συγγνώμη, νοιώθω ανυπόταχτη την ανάγκη να γράψω λίγους στίχους από τη συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη “Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας”:
    “Σ’ αγαπώ όσο δεν μπορώ να σου πω με λόγια.
    Όλη η χαρά είναι στα μάτια σου, ολάκερη η ζωή στα χέρια
    σου
    όλος ο κόσμος σ’ έναν τοίχο που πέφτει ο ίσκιος σου το βράδι.
    Όχι, δε θα μπορούσα να ζήσω μακριά σου, αγαπημένη μου”.
    Είναι ποτέ δυνατόν στίχοι σαν κι αυτούς να μη διατηρούν ανέφελους τους ουρανούς της ψυχής μας;

  10. “Τα χέρια μου είναι δυο βαριά άχρηστα ζώα
    αφού δε σ’ αγκαλιάζουν
    μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν
    το χαμόγελό σου
    θα ‘θελα να συντρίψω με τις γροθιές μου
    τους δρόμους, τα λεωφορεία, τα τραμ
    που κάποτε μας πήγαιναν στην ευτυχία
    και να φτιάξω μια πόλη ερειπωμένη
    απ’ την πελώρια απουσία σου”

    Τ’άσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. Α΄, σ. 232

    Χωρίς σχόλιο!

  11. Μια περίπου ώρα πριν φθάσει στη δύση της η σημερινή Γιορτή της Μητέρας, νιώθω την ανάγκη να γράψω τρεις στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:
    “Α, μητέρα! Θυμάμαι μια ψηλή, όμορφη γυναίκα που μ’ άρε-
    σε να κλαίω μες στ’ άσπρα μπράτσα της.
    Θα ζήλευε, αλήθεια, ο πατέρας που ‘σουνα τόσο όμορφη!”.
    Τι να πω; Κλείνω τα μάτια. Κι όλη μου η ύπαρξη κατακλύζεται από μια απέραντη θάλασσα τρυφερότητας…

  12. τα διαβασα..με διαβασα..
    κλαιω..
    που νασαι ενα μου..που..

  13. [...] Σας προτείνουμε ακόμη: Τάσος Λειβαδίτης, Ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας. [...]

  14. Πολύ συγκινητικό το άρθρο για τη ποίηση του Λειβαδίτη
    Ο Λειβαδιτης εχει γράψει μερικά απο τα ωραιότερα ελληνικά ποιήματα. Υποθέτω οτι αν υπήρχαν μερικοί ακόμα ποιητές του αναστήματος του, σίγουρα η ποίηση θα ειχε μεγαλύτερο κοινό αλλα και το κοινό θα ειχε ποιοτικότερους τρόπους για να εκφράζεται.

  15. Μου αρέσει η ποίηση ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ένας από τους καλυτέρους στο χώρο θα σας προτείνω να διαβάσετε ένα βιβλίο του ( φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου) θα σας αρέσει πολύ .

    • Ευχαριστώ για την επικοινωνία. Φυικά και γνωρίζω το βιβλίο που μου προτείνετε… Να΄στε καλά
      Στράτος

  16. thelo na diavaso piimata tu.. ti mu protinete na pao na paro? thelo na ehi shesi me erota ke zoi
    thnx

    • Μπορείτε να πάρετε τα Άπαντά του, που είναι 3 τόμοι. Όλα τα ποιήματα του Λειβαδίτη μιλούν γι’ αυτά που θέλετε και είναι εξαιρετικά. Ευχαριστώ για την επικοινωνία.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,125 other followers